Lü Cao Di (2005)

De sfeer van het leven daar en het landschap worden schitterend neergezet, maar goed, op een gegeven moment wordt je dat ook zat en heb je iets anders nodig in een film om aan vast te houden en dat heb ik niet kunnen vinden.

Het kostte me een beetje moeite om de hoofdrolspelertjes sympathiek te vinden, want eigenlijk zijn het - net als alle jongetjes in die leeftijd - gewoon een stelletje vervelende jochies. Maar aan de andere kant is het best vermakelijk om te zien hoe zij omgaan met elkaar en hun ouders en familie.

Uitstekende fotografie levert prachtige plaatjes op van de mooie luchten en het imposant-wijde landschap, alleen daarom al is de film het kijken waard. Het verhaaltje is misschien een beetje dun, maar het einde liet toch een brede glimlach op mijn gezicht achter.

Ja, vooral erg leuke film. Geen moment waar ik me niet fijn voelde. Toch, er zou zoveel op aan te merken zijn. Nergens word de film echt indrukwekkend, echt serieus, of echt grappig. De film doet ook niet zoveel, blijft op veel dingen een beetje hangen.

En dat vond ik wel aangenaam eigenlijk. Gewoon voor lief nemen, een film als deze. Was aangenaam verbaasd toen ik de intro muziek hoorde, pure traditionele Mongolische Hoomii muziek - geweldig. Jammer dat dit de enige muziek in de iflm was en dat ze hetzelfde nummer tot 4 keer aan toe herhaalden in de film... Jammer.

Uiteindelijk, erg mooie film. Foto-achtige beelden, waar de camera eigenlijk weinig beweegd, enkel stilstaat. Net als het landschap dat doet, - enkel de personages en dieren die over het scherm bewegen. Prachtig land, Mongolie. Prachtige mensen, heerlijke cultuur.

3,5.

Vooral een erg lieve, sympathie film. Wie Die Höhle des Gelben Hundes niet zo vond, geniet hier misschein wat meer van. Komt vooral door de luchtigheid ervan. 3.5 sterren

De film die ze zaten te kijken had trouwens score van Michael Kamen's What Dreams May Come eronder geplakt. Regelmatig voorkomend iets bij Aziatische films; het hergebruik van muziek van Westerse filmcomponisten.

Een prachtige film. Nog een chineze film die me alweer verrast heeft. De omgeving/landschappen zijn prachtig!!! En de acteerwerk was ook wel goed van de kleine mannetjes . Heel mooi hoe deze film op een kinderlijke perspectief is gemaakt. Gewoon nieuwsgierige ondeugende jongentjes die niet veel te beleven hebben en dan opeens iets zien wat heel normaal is, maar voor hun iets heel speciaals is.

Er gebeurt weinig in deze film maar toch bleef ik boeiend er naar kijken. Ik verveelde me geen enkel minuut. Ze hebben deze film zo gemaakt dat het je heletijd aanspreekt en nieuwsgierig maakt naar wat er dalijk komt. Heel mooi hoe de jochies dachten dat ze Bejing te paard konden bereiken. En bij het einde dat de ''waardevolle'' pingpongbal in tweën wordt gesplitst ter symbool van hun vriendschap. Ook jaloerzie. ruzies komen in deze film van pas.

Echt ''geweldig'' om te zien hoe ze daar zo krapjes leven(hoe het in beeld werd gebracht), en natuurlijk hun cultuur. Het was gewoon echt een genot om naar te kijken. Toen ik naar deze film keek leek wel alsof ik het bij woonde, en alsof ik daar gewoon midden in hun cultuur stond te kijken. Kortom prachtige camerawerk ook weer. Mooi om een ''stille'' landschap te zien. Het einde waarin de jongen naar de stad ging, was ook mooi om te zien. Leek wel alsof je naar een andere wereld ging. Maar, ik begreep het einde niet, wat was er nou gebeurt toen hij naar de W.C ging? Deze film verdient voor mij een dikke voldoende . Maar begrijp niet waarom deze film in de catogorie Komedie is gezet. Beter Avontuur/''Drama''

3.5*

Mooie, lieve film over de "zoektocht" naar de afkomst van een pingpong balletje.

3*

Dit was mijn vierde film die zich afspeelt in Mongolië, en na Khadak de minst indrukwekkende. Misschien raak ik gewend aan de prachtige Mongoolse landschappen, die er in deze film uitzagen als gefotoshopte bureaubladachtergronden.

De verhaallijn deed mij denken aan The Gods Must Be Crazy, een film die ik in mijn top 10 heb, dus was ook erg benieuwd naar deze.

Deze vond ik een stuk minder. Het grootste verschil is dat de Mongoolse nomaden niet geheel zijn afgesloten van de buitenwereld, zelfs in het bezit zijn van bromfietsen en een televisie, en ik de hele heisa om de pingpongbal daarom nogal overdreven vond. Waarom dachten de kinderen dat dit iets van de Goden was?

Toegegeven: Een pingpongbal is een vernuftig ding, en ik kan me de bewondering wel voorstellen als je zoiets voor het eerst ziet, maar de obsessie voor het balletje vond ik ietwat over the top.

Verder een prima film, er zaten erg grappige scénes in. Een heerlijk filmpje voor de zondagochtend.

Fijn zo'n slice of life, filmpjes die mij meestal wel trekken, hoewel ik liever zulke films zie in een milieu dat meer overeenkomt met onze maatschappij. Dit steppevolk staat net te ver weg van mij om me helemaal in te laten gaan in zulke films. Niettemin is dit een lief filmpje dat weinig fout doet, behalve dat het lang niet altijd boeit. De plaatjes van de kale velden daar met mooie zonsopkomsten en -ondergangen zijn fraai en hoewel de statische shots die serene rust en kaalheid extra weten te benadrukken is het vooral de natuur zelf die het mooi maakt, niet de filmer. De interieurshots zijn al veel minder interessant bijvoorbeeld. Al met al een leuk inkijkje dat goed wegkijkt, maar me verder ook koud liet. 3,0*.

Nogal saaie bedoening, dit droogkomische verhaal dat zich afspeelt op de mongoolse steppe. Hier en daar mooie plaatjes van de fraaie landschappen en dreigende luchten, maar inhoudelijk is het allemaal erg dun. We leren de personages niet voldoende kennen om met hen mee te leven en de gebeurtenissen zijn niet leuk genoeg om de volle lengte van de film te blijven boeien.