Husbands and Wives (1992)

Heb hem dit keer wel opgenomen, ondanks die rare tijd.

Heerlijke, typische Woody Allen film. Deed me dan ook erg aan Manhatten, Crimes and Misdemeanors en vooral Annie Hall denken. Het verhaal wordt verteld in een leuke, documentaire-achtige vertelconstructie, waaran ik verwachtte dat ik me hier erg aan zou storen wat dus niet het geval was. Verder is het gewoon (weer) erg typisch Allen met de Allen-karakters en dialogen.

Uiterst vermakelijk dus, maar het niveau van de bovengenoemde films haalt deze film (net) niet. 4*

Stevig deprimerend filmpje.

Mijn derde Allen (eigenlijk m'n tweede echte, Match Point buiten beschouwing gelaten) en naast Allen's typetje vielen me vooral de scenes in de huizen op. Veel kamers die steeds meerdere uitwegen hebben en waar personages kriskras door het huis sjezen, met de camera erachter en een hoop warrige conversaties. 't Is misschien toeval, maar na twee film is dat voor mij vooral typisch Allen.

De film zelf steekt vooral nijdig af tegen het hele romantische liefdesideaal. Relaties worden vooral cynisch neergesabeld als remedies tegen eenzaamheid en als egoistisch tijdverdrijf. Van happy ends is er eigenlijk geen sprake, enkel ironie en het dagdagelijkse leven dat rond, door en over de relaties heen blijft stromen.

Doorheen dat bijtende, wat toch de kracht van de film blijkt, is het vaak een beetje saaiig. Lelijk in beeld gebracht, muziek is me niet eens opgevallen, het acteerwerk was wel leuk. Maar niks om van achterover te vallen. Het kabbelt soms net iets te veel voort om echt boeiend te blijven.

Toch een 3.5*, omdat ik die nuchtere eerlijkheid wel kan appreciëren. Al ben ik dan te koppig om stijl achterover alles te geloven wat Allen inlepelt

Mijn intentie blijft: meer Allen films kijken. Maar wel een beetje tussendoor, want een echt groots regisseur lijkt het me niet.

Annie Hall, Manhattan, Crimes and Misdemeanors en Hannah and Her Sisters zijn waarschijnlijk de films van Woody Allen die het meest als zijn meesterwerken genoemd worden. Terecht, maar er zijn er veel meer. Husbands and Wives is daarvan waarschijnlijk degene waarvan me het meest verbaasd dat hij niet in één adem genoemd wordt met de beste werken uit zijn oevre. Wat mij betreft behoort hij zeker tot de top 5.

Het is een iets minder komische film dan ik had verwacht. Er is humor, maar de nadruk ligt hier duidelijk meer op de dramatische kant van het verhaal, met vrij realistische personages en een cynische kijk op liefde die eens niet gerelativeerd wordt door Allens gebruikelijke humor. De film opent met een ironische opmerking van Allens personage op de vraag die een presentator op televisie aan het publiek stelt (Presentator:"Einstein was celebrating his 70th birthday anniversary and there was a colloquium given for him, and he said: 'God never plays dice with the universe -". Allen: "No, he just plays hide-and-seek."), maar daarna blijven deze typerende oneliners toch vooral achterwege. De dialogen zijn op een dramatischere manier scherp en zelfs Woody Allen zelf lijkt zich voor eens ingetoomd te hebben en zijn maniertjes in de kast gestopt te hebben en op een naturellere wijze acteren. Dat doet hij erg goed, overigens.

Dit is dus niet de Woody Allen waar je het best naar kunt kijken om te lachen, maar onder zijn serieuze werk staat dit wellich bovenaan. Het zit vol prachtige observaties en situaties, maar ik waardeerde vooral de menselijkheid hier. Ja, de personages hebben op zijn zachtst gezegd hun fouten, maar waar dat in veel Allenfilms nogal beoordelend gebracht lijkt te worden, lijkt er hier juist een affectie te zijn voor hun fouten. Zonder het te romantiseren dan. Als Pollack en Davis op het einde weer bij elkaar komen voelt het als een goede beslissing aan. Zelfs het domme aerobicsmeisje lijkt niet compleet voor schut gezet te worden. Natuurlijk is haar scène waarin ze haar astrologisch verantwoorde kijk op het leven toelicht op een groep intellectuelen erg geestig, maar tevens stond ik aan haar kant, omdat de camera haar zo insloot tussen haar luisteraars die boven haar uittorenden. En Pollacks personage zit ook duidelijk fout in die scène, ondanks dat zij de domme dingen zegt. Er zitten veel van dat soort mooie momenten in.

Allens films worden meestal wel goed geacteerd, maar dit is waarschijnlijk het beste ensemble die hij bij elkaar heeft weten te verzamelen, met uitzondering van misschien Hannah and Her Sisters. Allen zelf doet het zoals gezegd verrassend goed in een wat meer ingetogen rol en Farrow is fijn. De bijrollen lopen echter met de film weg, met Sydney Pollack, Lysette Anthony, Liam Neeson en een fenomenale Judy Davis. En dan is er nog Julliette Lewis. Mijn God, wat blijft dat toch een geweldige actrice. Erg ondergewaardeerd wat mij betreft. Haar scène in de taxi met Allen is de beste in de film.

Het enige wat niet uit de verf komt is de documentairestijl, waar Allen zelf notabene nogal trots op was. Het voelt hier echter te ondoordacht en overbodig aan. Gelukkig staat het de film ook weer niet in de weg.
4,5*

Goede Allen, die een stuk serieuzer is, dan ik in eerste instantie verwacht had.

Maar dat geeft niets. Eens in de zoveel tijd vind ik het lekker om naar dit soort praatfilms te kijken. Bijna elke film die ik zie van Allen gaat over relatieproblemen, maar Allen weet er ieder keer weer iets geheel eigens van te maken. Het is een film met sterk acteerwerk. Allen speelt zelf wat ingetogener dan normaal en komt daardoor goed uit de verf. Sydney Pollack en Liam Neeson doen het ook goed, maar het meest onder de indruk ben ik van Juliette Lewis, die hier de show steelt.

Verder is het een erg herkenbare film. Het komt allemaal erg natuurlijk over en de personages zijn allemaal ontzettend menselijk in de keuzes die ze maken. De dialogen zijn goed geschreven en daarnaast is het verloop van de film nu eens een keertje niet zo voorspelbaar. Het enige wat ik niet zo goed vond was de visuele documentaireachtige stijl. Het camerawerk is daardoor nogal eens rommelig en de fletse kleuren maken de film er op dat gebied duidelijk niet sterker op. De stijl voegt niets toe en leidt alleen maar af van de gebeurtenissen waar het echt om gaat.

Maar verder dus weer een behoorlijke fijne film, die goed in elkaar zit en gekenmerkt wordt door prima acteerwerk en de goede dialogen.

3,5*

Ja, weer leuk. Ik hou altijd van Woody Allen in dit soort films, alle scenes met hem zijn om te smullen. Ik kan helemaal niks met Mia Farrow trouwens, zie hem liever samen met Diane Keaton.

Keek lekker weg, leuke situaties en relaties onderling.

De stijl van filmen is ook leuk, het heeft iets heel moderns, zoals met die interviews tussendoor, alsof je kijkt naar The Office of Modern Family.

3,5*

Net herzien, ik sluit me aan bij een aantal anderen hierboven en stel dat Husbands and Wives absoluut tot het allerbeste werk van Woody Allen hoort.

Je hebt hier weer die typische mix tussen humor en drama, maar de humor is een stuk implicieter dan bij ander werk - er zijn nagenoeg geen komische dialogen of situaties. Neen, de humor schuilt vooral in de reacties van personages op bepaalde gebeurtenissen (bv. Mia Farrow in de openingsscene, Pollack wanneer hij verneemt dat zijn ex een nieuwe vriendin heeft). Hoe ze zich gedragen zegt veel meer dan wat ze zitten vertellen; je ziet gewoon hoe ze de schijn proberen ophouden en/of zichzelf iets zitten wijsmaken, erg herkenbaar. Dit is echt genieten geblazen als kijker en gewoonknap gedaan (zoals steeds superdialogen, maar ook meer dan degelijk acteerwerk). En ondanks dit cynisme hangt er toch een mild gevoel over de film.
De grappigste scene vond ik echter die in de auto, waarin Lewis in de kritiek op het boek eigenlijk de hele film met de grond gelijk zit te maken. Er zijn echt weinig cineasten die zichzelf zo relativeren als Allen (lees zijn interviews er ook maar eens op na).
Maar ook het moment wanneer Allen op seks aanstuurt midden in een ruzie is wel erg lollig.

Het camerawerk is misschien niet supermooi, maar toch vind ik dat er hier interessante dingen gebeuren. Met name in de appartementen/huizen, wanneer de (handheld)camera achter de personages zit aan te hossen terwijl ze zich verplaatsen door de ruimte. Is het de bedoeling dat het warrige camerawerk de innerlijke chaos van de personages reflecteert? Gooi daar nog de interviews bij, en je hebt dat 'documentairegevoel' waarmee de Dogma 95 regisseurs later grote sier zouden maken. Ik ga wel erg ver als ik Husbands and Wives een voorloper noem van Festen, maar toch zijn er wel opvallende gelijkenissen.
Let op, ik zeg niet dat het experiment hier per se geslaagd is, maar Allen probeerde (visueel) af en toe wel degelijk nieuwe dingen uit, maar heeft daar zelden krediet voor gekregen... Sowieso brengt Allen doorheen zijn hele oevre veelvuldig (kleine) variaties aan, jammer genoeg merken velen deze niet eens op.

Prachtige film waarin een echtpaar de breuken in hun eigen huwelijk zien als hun beste vrienden gaan scheiden. Scherpe en inzichtelijke dialogen over relaties en het huwelijk. Lange takes waarin de camera constant in beweging is samen met de interview-segmenten, maakt dit bijna een documentaire. Een uitstekende cast die door deze manier van filmen ook alle ruimte krijgt.

Al meer dan 40 jaar geeft Allen op de meest uiteenlopende wijzen zijn visie op relaties. Husband and Wives is zijn meest cynische, maar misschien wel zijn meest eerlijke. Dat eerlijke zit hem er enerzijds in dat Husband and Wives deels (maar zeker niet helemaal) autobiografisch is. Zijn visie op getrouwde stellen is hier niet verzonnen en ontsproten uit zijn fantasie. Nee, het is de cynische blik die hij er op dat moment op had. Het lijkt er ook op dat hij eenvoudigweg zijn state of mind van dat moment heeft opgeschreven en vervolgens gefilmd.

Het cynische zorgt zeker voor geestige momenten, maar ik geloof toch niet dat ik dit een komedie zou noemen. Daarvoor is dit te veel Bergman (ben ook benieuwd naar Interiors trouwens). Zo’n scene waarin Pollack bijvoorbeeld zijn vlam (die aerobics lerares) aan de haren meesleurt van een feestje omdat ze onzin over astrologie uitkraamt vond ik grappig en pijnlijk tegelijk. En zo zitten er meer momenten in. Gelukkig ben ik nog niet zo cynisch, maar ik vond er wel herkenbare dingen inzitten. En dan heb ik het vooral over de manier waarop (kleine) ergernissen naar voren komen, hoe stellen tegen elkaar praten, hoe stellen doen wanneer er andere mensen bij zijn.

Ik stoorde me op het begin wel wat aan de rommelige filmstijl trouwens, maar dat verdween eigenlijk redelijk snel. Ik moet ook zeggen dat ik er echt helemaal in zat. Ik zie genoeg films die ik erg goed vind, maar een film die me zo beetpakt, boeit en zo vlot verloopt kom ik toch niet vaak tegen. Alleen daarom al 4 sterren.

Een typische oude Allen-film weer. Doordat de personages en de high culture-setting me niet aanspreken, doordat de film in audiovisueel opzicht oninteressant is en doordat relatieproblemen voor mij nogal een ver-van-mijn-bed-show zijn vond ik het merendeel van de film weinig boeiend. Maar doordat de film eens in de zoveel tijd even opleeft door een sterk citaat of een vermakelijke scène, en doordat de cynische, realistische kijk op relaties me aanspreekt, vond ik de film toch de moeite waard om te kijken. 2.5*

De twee citaten die de thema's van de film het beste samenvatten zijn trouwens:

Mijn 15de van Woody Allen, waarin het opnieuw gaat over het thema 'relaties'.

Een uiterst interessant onderwerp vind ikzelf en Allen weet het telkens weer op een andere manier uit te werken. Deze keer is er wat minder komedie en meer drama en is het een beetje een docu-achtige film geworden, wat effectief was maar me minder aanstond als de stijl in een Annie Hall.

Verder komen de typische kenmerken zoals de cynische maar vaak geniale dialogen en het heerlijke samenspel tussen de acteurs terug. Ik vond hier Pollack en Allen het beste spelen, het personage van Liam Neeson deed me het meeste maar uiteindelijk kun je wel vaststellen dat iedereen een zeer goede rol neerzet, al kwam Mia Farrow soms een beetje kleurloos over.

"What is this thing called love ?", klinkt het in het begin en op het einde en Woody Allen heeft er met deze "Husbands en Wives" een heel duistere kijk op met een sarcastische benadering van de huichelarij en hipocrisie die in relaties en huwelijken steekt.

Typische Allen-film, niet van zijn minste, met veel gepraat waarbij drama en komedie naast elkaar liggen en waarbij niet nagelaten wordt zelfs het dramatische een potsierlijke touch mee te geven.

Woody Allen is Woody Allen, zoals we hem kennen, maar ook zijn tegenspelers zijn puik in hun optreden en Judy Davis werd er zelfs voor gelauwerd. Terecht.

Nog maar eens bekeken (5e, 6e keer?).

Hier klopt werkelijk alles: triest en herkenbaar allemaal, met toch de nodige humor. Alle acteurs spelen top, waarbij Judy Davis er nog net iets bovenuit steekt vind ik.

En die muziek bij de aftiteling maakt het helemaal af... geweldig.

Niet voor niks mijn favoriete Allen en een top 10 film, inmiddels de film na jaren weer eens aangezet en de film stelt ook deze keer niet teleur. De wilde/vrije manier van filmen moest ik wel weer even aan wennen, daarom ook dat het slim is dat Woody er een halve docu film van heeft proberen te maken, alle personages krijgen een interview (een psycholoog?) maar dat brengt tegelijkertijd ook rust in de film omdat we dan maar focussen op 1 personage en de camera gewoon stil staat.

Husbands & Wives voelt erg realistisch aan en de acteurs die hij hiervoor koos zijn super sterk gecast, het is trouwens niet te merken in de film dat Mia en Woody precies in deze periode problemen kregen en Woody onder vuur kwam te liggen, sterker nog ik vind het 1 van de sterkste prestaties die Mia in een Woody Allen film heeft gegeven.

Liam Neeson in een gevoelige en hele andere rol is trouwens ook interessant!

5 blijft 5!

Sterke film van Allen die zich hier volledig focust op het huwelijksleven en de sleur ervan. Scheiden is misschien niet meer zo verwonderlijk, toch blijkt het in de film toch nog een bepaalde smet met zich meedragen. Vooral als daar schijnbaar naar buitenwereld toe weinig was te merken van enige spanningen.

Een typische Allen-film ook met zeer uitgesponnen haast filosofische dialogen. In haast elke conversatie is er een soort opbouw en denk- of redeneringsproces aan de gang. De cast is sterk en overtuigend. De film blijft ook op die manier erg onderhoudend. De gesprekken met de psycholoog (die we niet te zien krijgen - de personages kijken recht in de camera) zijn een fijne afwisseling en is bovendien goed gevonden.

De film heeft een soort melancholische touch, maar is evenzeer satires. Bovenal steekt de vraag op wat te doen in uitgebluste huwelijken waar je meer als broer en zus samenleeft. De film houdt een spiegel voor aan de maatschappij en die kan best confronterend zijn. Maar ook de interesses en afkomst komen ter sprake wanneer je een partner zoekt. Deze zijn best gelijkaardig. Dat valt erg op als Jake met zijn nieuwe vriendin op de proppen komt. Het wordt in bepaalde scènes (het afkeuren van de relatie en tijdens het feestje) pijnlijk duidelijk... Knap!

Bijzondere Woody Allen. Het overkoepelende geheel met nogal wat gescripte scènes vind ik als geheel niet overtuigend maar veel losse momenten zelf werken stuk voor stuk heel behoorlijk. Alleen niet allemaal achter elkaar. Redelijk geacteerd over de breedte, vooral Farrow is prettig. En door dit als een docu te brengen is best leuk gedaan en visueel is de film bijzonder sfeervol en mooi. Veel goeds, alleen doordat de film als geheel niet echt werkt toch een relatief lage score. 3,0*.