This Film Is Not Yet Rated (2006)

Redelijke docu, met een aantal geinige stukjes erin. Die private investigators hadden alleen compleet geschrapt mogen worden, dat ging helemaal nergens over. Ze vormden nogal summiere tijdvulling en zorgden voor ongepast spektakel. Verder kwamen er weinig openbaringen aan bod, maar des te meer persoonlijke meningen en wat ervaringen met het systeem van een handje vol bekende regisseurs. Desalniettemin goed dat deze kwestie aan het licht wordt gebracht, zo'n anonieme groep mensen die bepaalt wat heel Amerika (en de rest van de wereld) al dan niet mag zien in films is natuurlijk belachelijk.

2,5*

Ik snap die kritiek op dat investigator gebeuren niet zo. Het laat juist goed zien dat het verdomd lastig is om te achterhalen wie de leden zijn. Functioneel dus.

Tja, ik irriteerde me vooral aan dat hele spektakelgebeuren eromheen - met piepende banden weg rijden enzo (volgens mij gewoon toegevoegd geluid trouwens) - terwijl er geen enkele sprake was van spektakel. Het had wat mij betreft wat subtieler gebracht kunnen worden, nu is het vooral irritant.

Qua vorm niets bijzonder maar toch interessant, mede dankzij enkele boeiende sprekers.

3*

Interessante documentaire die eigenlijk niets laat zien wat nog niet bekend is (namelijk dat republikeinen, conservatieven en andere moraalridders de Amerikaanse samenleving in hun grip houden en de touwtjes in handen hebben, de verkrampte en preutse houding t.o.v. (homo)seksualiteit in de VS en het feit dat de door Amerikanen zelf gebezigde kreet dat de VS de grootste democratie ter wereld is één grote farce is) en paradoxaal genoeg vanwege hetgeen zij aankaart de slechts denkbare rating krijgt en daardoor de boodschap niet aan een groot publiek kan overbrengen.

Typische post-Michael Moore documentaire. Op amusante wijze wordt de spot gedreven met het Amerikaanse ratingsysteem. Het blijkt niet geheel ontvankelijk te zijn voor invloeden van de belangrijkste filmstudio's en voor misplaatst moralisme. Spijtig voor filmmakers, want zij zien zich hierdoor beperkt in hun artistieke vrijheden. Wij, als ervaren filmkijkers, weten natuurlijk allang dat er iets niet in de haak is daar in de V.S. Dat John McClane in de nieuwste Die Hard geen fuck meer zegt, bijvoorbeeld, of hoe de grote publiekstrekkers vaak erg zoet zijn qua seks en geweld.

Het is allemaal weinig journalistiek in beeld gebracht, waarbij met name de toevoeging van een lesbische prive-detective vooral bedoeld is om de boel leuk te houden. Voor de rest zijn het de overbekende ''talking heads'' die de boventoon voeren. En toch raad ik deze film aan als kritische kanttekening op de Amerikaanse film. Het is interessant om te zien dat het Christelijk moralisme van George W. Bush ook zijn weg vindt in de filmindustrie. Een gevaarlijke ontwikkeling, want laat het nou net zo zijn dat deze producten overal ter wereld gekeken worden. Kirby Dick is bevooroordeeld en eenzijdig met zijn film, maar hij heeft wel een punt en voor mij weegt dat zwaarder dan wat dan ook.

Er interessante docu die voor de (onwetende) Europeaan een goed beeld schept van de Amerikaanse filmkeurindustrie. Want met zulke aandelen en belangen, mag je het gerust een industrie noemen, al is het slechts een enkele partij die aan de macht is.

Er valt misschien wat af te dingen op de eenzijdige belichting van deze docu, waarin de MPAA continu in een slecht daglicht wordt gesteld. Over de linie getrokken, stoorde dit mij totaal niet. De film laat des te meer zien hoe de slimmere creatieve mensen worden tegengewerkt door moralistische (zelfbenoemde) panelleden.

Ik ben niet tegen het hele gebeuren 'filmkeuring', wel tegen elke belemmerende vorm jegens artistieke vrijheid.

4,0*, ook mede omdat het mijn inziens van groot belang was dat dit soort monopolymachten eens duidelijk in kaart werden gebracht.

FASCISM BEAT IT

Interessante, zij het een ietwat eenzijdige documentaire over de MPAA, de filmkeuring van Amerika die wordt bevolkt door anonieme filmkeurders, en waar de staat en de kerk een dikke vinger bij in de pap hebben.

Als er iets is dat in deze docu naar boven komt, dan is het dat de MPAA een clubje fascisten zijn van het grootste soort. Zij bepalen door middel van allerlei vage methodes en procedures of jouw film geschikt is voor Amerikaans publiek. Schaamhaar laten zien levert je een NC17 rating op, terwijl een film vol hardcore geweld zoals Sin City met een schamele 'R' wordt beloond.

De MPAA hult zich in mysterie. Niemand weet precies wat de regels zijn, iets wat in deze docu duidelijk naar voren komt. Soms lijkt het erop dat de regels gewoon worden verzonnen waar je bij staat. De MPAA houdt ook niet van kritiek; dit zal je duur komen te staan. Dreigementen van advocaten, de gevreesde NC17-rating, debiele procedures... Het kan allemaal.

En diegenen die jouw artistieke vrijheid als regisseur indammen blijven anoniem, wat dus eigenlijk wil zeggen dat ze zich alles kunnen permitteren, zonder zich hiervoor te verantwoorden naar de desbetreffende filmmaker. Gelukkig wordt in deze docu de sluier opgelicht wie deze filmkeurders precies zijn en blijkt de MPAA haar eigen opgestelde regels niet echt in acht te nemen.

Er worden veelvuldig regisseurs (o.a. Darren Aronofsky, Kevin Smith, John Waters, Atom Egoyan en Mary Harron), producers, distributeurs en acteurs/actrices aan het woord gelaten over hun opinie van de MPAA. Dit is soms interessant, en soms ook vrij cliche. Daarnaast was het stukje met de twee lesbische detectives teveel opgerekt; dit had veel korter gekund. Maar aan de andere kant laat dit wel zien hoe moeilijk het is om iets te weten te komen over de (mensen en procedures van de) filmkeuring.

Toch blijft het een zeer interessante kijk in de censuurcultuur van Amerika, waar sexuele geaardheid en stimulerende beelden van het bedrijven van de liefde in films zwaarder weegt dan het vertonen van hardcore geweld, moord en doodslag. We mogen onszelf gelukkig prijzen dat Blue Movie ons heeft verlost van die moraalridders van de filmkeuring (hoewel het CDA waarschijnlijk in hun nopjes zouden zijn als dit weer werd ingevoerd in ons koude kikkerlandje).

3,5*

Grappige docu.

Ik vond vooral leuk dat ze die mensen gingen ontmaskeren en dat de docu zelf natuurlijk ook door die mensen zou moeten worden gerate.

Aardige documentaire over het idiote filmratingsysteem in de V.S. die helaas ontsierd wordt door Inspector Clouseau-achtige detectivetechnieken van twee vrouwen.

Dat was echt te knullig voor woorden, en dat is jammer, want in de film wordt wel een zeer serieuze kwestie aan de kaak gesteld.

Gelukkig zijn er dan nog de commentaren van o.a. Kevin Smith, Darren Aronofsky, en een zeer grappige John Waters (felching?), die laten zien in welke onmogelijke bochten ze zich moeten wringen om een publieksvriendelijke rating voor hun films te krijgen.

Werkelijk een slechte documentaire.

1e ziening van This Film Is Not Yet Rated.

Op zich een interessant en nieuwswaardig gegeven maar zo inspiratieloos uitgevoerd. En flauw. Met name de manier waarop een nieuw deelonderwerp visueel wordt geïntroduceerd.

Ondermaatse verslaggeving van detective-tje spelen.

Dit rechtvaardigt geen aandacht gedurende 100 minuten. Bij lange na niet. Amerikaanse docu-pulp.

Echt zo'n documentaire waarbij je je lekker kan opwinden over het onderwerp. Ik vond het overwegend sterk in beeld gebracht, doorspekt met interessante interviews. Oké, het gedeelte met de privé-detectives is een beetje flauw, maar dat doet niets af aan de kracht van het geheel. Het beste wordt voor het laatst bewaard, wanneer regisseur Kirby zijn eigen documentaire voor keuring gaat aanbieden bij de MPAA! Bizar...

Boeiende documentaire. Enigszins in de stijl van Michael Moore, maar Kirby heeft gelukkig minder op met diens guerilla-stijl. Wel is er op een aantal momenten duidelijk te horen dat er in de quotes geknipt is om de kijker naar Kirby's hand te zetten. Ik persoonlijk heb helemaal niets tegen de gedeeltes met de private investigators - anders was de film alleen maar talking heads geworden - wel onnodig en suf is het stukje waarin de dame bekent lesbisch te zijn. Verderop in de film komt nog wat naar voren over het downloaden en kopiëren: de link naar de rest van de film was mij niet helemaal duidelijk.

3,5*

Geen idee waarom het zo belangrijk is wie er precies in de diverse boards zitten... dat ze er überhaupt zijn is een stuk belangwekkender... Ofwel, best een interessant en ook wel dankbaar onderwerp maar een beetje vanuit de verkeerde invalshoek gemaakt. Jammer.

2*.

Een draak van een docu. Veeeels te lang, Er is echt alles gedaan om er speelfilmlengte uit te persen. Die amateurdectectives, totaal niet spannend. Ze hebben niet eens een foto-camera om de ledenlijsten te fotografere, prutsers zijn het. Met reslutaat dat dan weer wel. Een lesbo-sexiste bovendien, beoordeelt alle MPAA (vrouwelijke) leden op aantrekkelijkheid.

Het begin is wel aardig. Ook die hele MPAA is toch iets buitengewoon merkwaardigs, en terecht dat het belicht wordt. Een privé-ondernemening gesteund door de grote filmstudios. En dat er nota ben iemand van de protestanse én rooms-katholieke kerk aanwezig zijn bij beroepszaken, maar niks mogen zeggen, behoorlijk bizar allemaal.

Maar had er gewoon een docu van 40 minuten van gemaakt. en alle rommel eruit gesneden.

Deze pulp vergelijken bij de superdocu's van Michael More.........qua methodes een beetje ervan af gekeken, maar kwalitatief komt het er in geen velden of wegen bij in de buurt.

100 minuten? Ga The Lord Of The Rings eens kijken

Inderdaad wat saaie en weinug onthullende docu. Dat ze in de USA hypocriet zijn en banger voor sex zijn dan geweld was al bekend.

2,5*

Redelijke docu.

Suffe docu. Niks nieuws onder de zon, snap ook het nut niet van het bekend maken van de raters maar ach.. 2,5*je

Slecht.

Voorop gesteld, ik heb absoluut helemaal niks met de MPAA. Censuur kan je het inderdaad niet echt noemen, al oefent de organisatie een enorme druk uit op het eindproduct. NC17 staat vaak gelijk aan commerciële zelfmoord, iets wat in een business waar zoveel geld nodig is om je product uit de grond te stampen niet wenselijk is. Vroeger ook altijd al een hekel gehad aan die vreselijke ratings, dus je zal mij nooit wat positiefs over de MPAA horen zeggen.

Maar dat maakt deze docu uiteraard niet meteen goed of interessant. Dat docus expliciet subjectief zijn vind ik vaak al storend, maar TFINYR maakt het wel erg bont. Het is niet eens de selectie van opinies of aandikken van feiten die deze docu zo slecht maken. Typerend voor het niveau is een reactie van een regisseur die voor zijn verhaaltje duidelijk maakt dat wat komen gaat hear-say is. Ongefundeerde achterklap eigenlijk. Als je dat soort rommel al in je docu moet verwerken, ben je mijn interesse snel kwijt.

Ook het hele detectieveding is vreselijk. Echt twee kwallen van vrouwen die heel sappig proberen doen, maar het effect is lachwekkend. Het enige wat deze film eigenlijk probeert te doen is de namen achterhalen van de leden. Een nieuwsitempje van 5 minuten, tops, maar dat wordt nu uitgesmeerd over een film van 100 minuten.

Ook maar weinig sympathieke talking heads gezien, zelfs al was ik het vaak eens met hen, komen ze nog erg elitair en vervelend over.

1.0*