La Fille sur le Pont (1999)

Prachtige en lief sprookje.

Mooie manier van filmen en prachtig in het zwart-wit. Deze film is ontzettend speciaal. En in tegenstelling tot Onderhond vond ik het einde lief en aandoenlijk. Hoe ze tegen elkaar praten terwijl ze niet bij elkaar zijn is werkelijk prachtig en ontroerend. Hier hoef ik niet lang over na te denken een dikke 5* voor dit geweldige romantische liefelijke filmpje!

Visueel bij tijd en wijlen het mooiste wat ik ooit heb gezien. Verhaaltechnisch ook erg sterk, ondanks wat schoonheidsfoutjes. Komt uit op hele dikke vier sterren, misschien nog wel meer ooit.

Aantrekkelijke film,

Niet alleen qua beeld ontzettend knap ingespeeld om het zwart - wit contrast uit te buiten maar ook nog eens ontzettend attractieve beelden. De shows die de 2 samen opvoerden wisten te entertainen, net zoals de tijd die de 2 buiten kantooruren samen spendeerden. Of ze nou aan het oefenen waren voor een show of dat ze zich bezighielden met gevaarlijke spelletjes. Het zag er allemaal erg gaaf uit. Niet in de laatste plaats omdat er chemie tussen de hoofdrolspelers merkbaar was. Verder zie ik niet veel films waarin de hoofdpersonen al reizend, op een vrij aparte manier geld proberen te verdienen om hun hoofd letterlijk en figuurlijk boven water te houden. En om met het verdiende geld vooral veel lol te maken.

De panorama `s waarin we uitkijken op Istanbul zijn oogverblindend en laten zich omschrijven als nog mooier dan het sprookje van 1001 nacht. Flonkerende uitzichten zijn hieraan debet. Het zorgt allemaal voor wat levendigheid omdat het net lijkt alsof de beeldwerken en andere voorwerpen waar wij tegen aankijken niet vlak zijn maar een bepaalde diepte bevatten. Net zoals een reliëf. Muzikaal verschillend van toon, maar op goed getimede momenten aanwezig. Dikke 4*

Dit is een moderne parabel die gaat over geluk en redding. Messenwerper Gabor redt een wanhopig meisje van een zelfmoordpoging, en samen kan hun geluk niet meer stuk. Ze zijn elkaars klavertje vier. Veel meer wil ik niet kwijt over het verhaal om de pret niet te bederven.

Leconte vertelt ons een verhaaltje vol symboliek en gaat zelfs terug tot de essentie van ware liefde. Hij gelooft duidelijk dat geluk te vinden is in de chemie tussen 2 mensen. De intense band tussen Gabor en Adèle heeft iets seksueels, zonder dat ze elkaar aanraken. Een onvernietigbaar vertrouwen in elkaars geluk, en hun eigen geluk, maar enkel wanneer ze samen zijn. Dit vertaalt zich in enkele sublieme scènes, ondersteund door al even aangrijpende muziek, o.a van Marianne Faithful. Merk ook die scènes op, waarin ze tegen elkaar lijken te praten terwijl ze van elkaar gescheiden zijn. Erg apart, maar het werkt.

Alleen jammer van Lecontes keuze om zwart-wit te gebruiken. Ik begrijp niet goed het waarom (zal aan mij liggen). Voor een film die zich op locaties als Istanbul, Italië en de Provence afspeelde had ik toch wel kleur verwacht. Ook de eerste keer dat ik een regenboog in het zwart wit zie . Dit is geen handicap voor het bekijken van deze schitterende film.

De intro is erg saai, lijkt inderdaad als of je naar de dvd-extra's zit te kijken. Maar ook daarna komt de film nooit echt uit de verf, mede vanwege de erg matige soundtrack.

Daniel Auteuil vind ik wel een fijne acteur en ook Paradis doet het wel oké, maar echt boeiend weten ze het nauwelijks te maken. De licht komische ondertoon had van mij ook veel meer aanwezig mogen zijn. Verder draagt het zwart-wit maar weinig bij aan een film die redelijk sfeerloos blijft.

2.5*

Keek best uit naar deze herkijk.

En terecht zo blijkt. Nog altijd fris en uitdagend. Een eerder donkere opzet die op een opvallend scherpe en luchtige manier uitgewerkt wordt. Op papier is het een film die me niet zo mogen boeien, maar Leconte doet dat wel.

Veel elementen uit de klassieke cinema, maar op een moderne manier geherinterpreteerd. Van Paradis' voorkomen tot de zwart/wit fotografie, de kenmerken van de klassieke cinema zijn onmiskenbaar, maar toch ook weer onherkenbaar. De soundtrack is een beetje all over the place maar weet uiteindelijk wel het juiste sfeertje vast te houden.

Verder leuk samenspel van Auteuil en Paradis, niet mijn favorieten maar ze spelen hun rol met verve hier. Een aardig plot verder, al dreigt het op het einde even lichtjes te ontsporen. Het effectieve einde lost dat mooi op, maar toch blijft het een klein minpuntje dat nergens voor nodig was.

Maar het is enkel een klein smetje op een verder heerlijke film.

4.5* en een uitgebreide review

"Het geluk komt in vlagen maar is best met twee af te dwingen maar dan alleen met de juiste twee", lijkt mij zowat de hoofdgedachte in deze fantasievolle, tedere (ondanks het lugubere van het messenwerpen), zwart-wit film die naast het puik niveau van het acteren, ook cinematografisch mag gezien worden.

De zeer mooie en gevarieerde muziek speelt zeker ook een hoofdrol in deze prent, en zo was het erg aangenaam nog eens Benny Goodman aan het werk te horen met het ingetogen "Goodbye" en het uitbundige "Sing, Sing, Sing", naast andere muziek en songs, keurig en passend ingelast.

Mooi filmpje, hoor. Niet echt een sprookje m.i., zoals ik hier vaak lees, maar meer een liefdesverhaal, platonisch ook nog. Gelardeerd met leuke, bizarre humor waardoor het, in al zijn voorspelbaarheid, nooit te flauw word. Chemie tussen de twee hoofdrolspelers is geweldig. Dat Auteuil één van de beste Franse acteurs ooit is, word weer bevestigd. De man is in La Fille sur le Pont weer onopvallend opvallend goed. Maar ook Paradis heb ik nog nooit zo sterk gezien als in deze rol, welke op haar ranke lijf lijkt te zijn geschreven.

Niet veel meer over zeggen, maar gewoon ondergaan deze film en o ja: zwart wit is niet lelijk.

Topper. Vanessa Paradis en Daniel Auteuil spelen de sterren van de hemel. Adembenemende fotografie en een prachtige, onderhoudende en ontroerende romance die subliem wordt uitgewerkt. Schitterend ook hoe treffend het intro de personage van Adèle neerzet. Niets in deze film is overbodig. Franse films rock!

Ola, dit is fijn hoor. Mooi voorbeeld van een film waar de stijl meer bijdraagt aan het positieve gevoel dat wordt uitgedragen dan het verhaal. Heerlijke muziek ook. De geblindeerde messenwerpscene is geweldig op alle fronten. En in tegenstelling tot anderen vond ik de intro wel goed (zie het bericht van parcivalis), alleen snap ik nog steeds niet helemaal wat de setting was daarvan (het leek een soort ondervraging/rechtszaal?).

Ontmoeting door het lot?

Niet zo lang geleden heb ik 'Angel-A' gezien en het lijkt alsof Luc Besson goed naar deze film heeft gekeken.

Enfin, de dialoog aan het begin lijkt lichtelijk misplaatst te zijn, maar geeft wel een aardig kijkje in het hoofd van Adèle. Na een hoop ongeluk poogt zij zichzelf van het leven te beroven, maar ze wordt bijkans gered door messenwerper Gabor. Hun ontmoeting lijkt haar - en zijn - geluk te laten keren met alle gevolgen van dien.

'La Fille sur le Pont' kun je zien als een soort van tragisch sprookje waarin het lot en geluk centraal staan. Via verscheidene oogpunten wordt er een geweldige symboliek gecreëerd waarin dat mooi wordt weergegeven. Het acteerwerk van Vanessa Paradis en Daniel Auteuil draagt daar sterk aan bij; de chemie tussen hun personages is zo voelbaar, wauw.

De zwart-witbeelden zijn erg prachtig om aan te schouwen en benadrukken de sfeervolle toon. Patrice Leconte weet met name te imponeren in de scènes waarin het werpen met messen naar voren komt, op een intrigerende erotische wijze. In de laatste akte lijkt men de weg enigszins kwijt te zijn, maar dit wordt uitstekend rechtgezet.

Al met al een ontroerende film die je interessante perspectieven geeft.

3,5 Sterren.