The King of Jazz (1930)

Een historisch interessante film al is het maar omdat het als één van de weinige vroege technicolor musicals niet verloren gegaan is. ‘King of Jazz’ was de titel die orkestleider Paul Whiteman zichzelf in de jaren ‘20 toestond, de film draait dan ook rond zijn persoon en orkest, met daaraan allerlei variety acts gekoppeld. Het is geen film met een verhaal maar een opeenvolging van dans, muziek en comedy, en meestal nog entertainend ook. Vooral onthoud ik de muzikale stukjes met het vocale trio The Rhythm Boys, ook het debuut van groepslid Bing Crosby, enkele leuke comedy sketches, alsook enkele choreografieën en de uitvoering van Rhapsody in Blue (dat George Gershwin in de jaren ‘20 effectief op commissie van The Paul Whiteman Orchestra uitgeschreven heeft).

De manier waarop de term ‘jazz’ in deze film gebruikt wordt, geeft wel aan hoe de betekenis sindsdien geëvolueerd is. Moest deze film vandaag uitkomen zou geen mens hier de gespeelde muziek - een allegaartje - betitelen als jazz. Af en toe zijn er wel wat gesyncopeerde ritmes te horen - zoals in het stuk van Gershwin en zeker ook bij The Rhythm Boys - maar veel van de gespeelde muziek heeft voor hedendaagse oren weinig met jazz te maken. Paul Whiteman had op zich wel een prima (dans)orkest, met enkele heuse virtuozen in de rangen, maar om echt te swingen, moest je niet bij hem zijn. Entertainend was het zeker wel.

De enige man die in die tijd de titel King of Jazz had mogen voeren (naar onze huidige normen), is ongetwijfeld Louis Armstrong die op dat moment reeds zijn grensverleggend ding gedaan had met de Hot Five en Hot Seven, en die toch steeds wordt gerekend bij de drie belangrijkste namen van de jazz.

Toch wel een bijzondere film die me nooit verveeld heeft. Te bekijken op youtube maar er is blijkbaar ook een gerestaureerde blu ray versie beschikbaar bij Criterion. Ziet er super uit op basis van het fragment dat ik daarvan gezien heb.