The King of Jazz (1930)

Het is dat Paul Whiteman en zijn orkest en een nog jonge Bing Crosby in deze film te zien zijn anders had ik hem waarschijnlijk nooit gezien.

Deze film is in twee kleuren technicolor opgenomen en het is dus geen zwart wit film die later is ingekleurd.

De film bestaat eigenlijk uit een groot aantal muziek en -showscenes die worden verbonden door dialogen. De muziek in de film vind ik niet heel erg bijzonder. Veel van de dialogen zijn komisch bedoeld maar deden me weinig alleen Paul Whiteman's dubbelganger vond ik echt lachen.

De uitvoering van Rhapsody in blue en de finale van de film lijken me de hoogtepunten van de film. De showgedeelten in de film zien er goed uit en mede door de kleur en de nodige pracht en praal best heel indrukwekkend. Het opvallendste en eigenlijk nog het meest bijzondere aan deze film vind ik de vele kleine details die ook technisch knap in elkaar zijn gezet. En ik heb het natuurlijk wel over een film uit 1930.

Een historisch interessante film al is het maar omdat het als één van de weinige vroege technicolor musicals niet verloren gegaan is. ‘King of Jazz’ was de titel die orkestleider Paul Whiteman zichzelf in de jaren ‘20 toestond, de film draait dan ook rond zijn persoon en orkest, met daaraan allerlei variety acts gekoppeld. Het is geen film met een verhaal maar een opeenvolging van dans, muziek en comedy, en meestal nog entertainend ook. Vooral onthoud ik de muzikale stukjes met het vocale trio The Rhythm Boys, ook het debuut van groepslid Bing Crosby, enkele leuke comedy sketches, alsook enkele choreografieën en de uitvoering van Rhapsody in Blue (dat George Gershwin in de jaren ‘20 effectief op commissie van The Paul Whiteman Orchestra uitgeschreven heeft).

De manier waarop de term ‘jazz’ in deze film gebruikt wordt, geeft wel aan hoe de betekenis sindsdien geëvolueerd is. Moest deze film vandaag uitkomen zou geen mens hier de gespeelde muziek - een allegaartje - betitelen als jazz. Af en toe zijn er wel wat gesyncopeerde ritmes te horen - zoals in het stuk van Gershwin en zeker ook bij The Rhythm Boys - maar veel van de gespeelde muziek heeft voor hedendaagse oren weinig met jazz te maken. Paul Whiteman had op zich wel een prima (dans)orkest, met enkele heuse virtuozen in de rangen, maar om echt te swingen, moest je niet bij hem zijn. Entertainend was het zeker wel.

De enige man die in die tijd de titel King of Jazz had mogen voeren (naar onze huidige normen), is ongetwijfeld Louis Armstrong die op dat moment reeds zijn grensverleggend ding gedaan had met de Hot Five en Hot Seven, en die toch steeds wordt gerekend bij de drie belangrijkste namen van de jazz.

Toch wel een bijzondere film die me nooit verveeld heeft. Te bekijken op youtube maar er is blijkbaar ook een gerestaureerde blu ray versie beschikbaar bij Criterion. Ziet er super uit op basis van het fragment dat ik daarvan gezien heb.

en wie zijn die andere twee?

Duke Ellington?

nooit deze gezien Young Man with a Horn (Film, 1950) ? Kan een leuke tip zijn voor mensen met de vraag wat is nou jazz? en wat is nou swing (dansmuziek/Big Bands)?

Dank voor de reminder Dick! Die wil ik al 'eeuwen' een keer zien. De soundtrack heb ik wel al beluisterd. UIt het blote hoofd denk ik dat Harry James hierop meespeelt?

Andere koningen van de jazz: meestal worden daar toch wel Charlie Parker en Miles Davis bijgerekend. Als het gaat om invloed uitoefenen op de ontwikkeling van het hele genre.

Duke Ellington is natuurlijk evenzeer fantastisch. Maar de andere drie zijn nog meer grensverleggend geweest.

Klopt Harry James.

Ah die, voor de ontwikkeling van de jazz beslist grote namen klopt.