John Carpenter's Cigarette Burns (2005)

Tja, het komt toch niet zo vaak voor dat ik echt benieuwd ben naar het vervolg van een film – zelfs bij een thriller weet je dat het wel goed zal aflopen en dat de laatste achtervolging of het slotgevecht in het voordeel van de held zal eindigen zodat ik niet bijzonder "thrilled" zal worden, maar bij déze film zat ik toch de hele tijd gespannen te kijken naar wat de filmmakers aan gruwelijks zouden verzinnen om de steeds hogere verwachtingen te kunnen rechtvaardigen. En het slot was misschien niet de overtreffende trap waar ik op hoopte, maar ik werd ook niet teleurgesteld, en dat vind ik al heel wat. Ik was in het begin wel even bang voor een Angel heart-achtige clou (dat Bellinger zelf Backovic zou zijn die Kirby de opdracht geeft om de film van zijn –Kirby's– eigen dood op te sporen of iets dergelijks), en ook met wat PEN15 in de laatste zin van zijn voorgaande bericht schrijft hield ik rekening, maar de plot gaat toch een iets andere kant op en hield me lang in spanning. Blij ook met eindelijk weer eens een goede, serieuze en echt creepy rol voor Udo Kier, die ook een passend einde krijgt. (Overigens deden de fragmenten die we te zien krijgen van La fin absolue du monde mij persoonlijk denken aan de flitsen die we in Event horizon zien wanneer we weten waar het ruimteschip uit de titel vandaan komt.)

Zogenaamde "brandplekken van sigaretten" waar deze film zijn naam aan dank, zijn kleine, ronde markeringen in de rechterbovenhoek van een film en geven aan dat er een wisseling van de film-spoel aankomt. In dit achtste deel van de Masters of Horror serie toont genre-filmmaker John Carpenter een erg gave eerbetoon aan de horrorfilm. De vonken vliegen ervan af. Carpenter gaat tekeer als in zijn beste dagen met een razend spannende, tergend beklemmende film.

Het plot is bijna perfect: er was eens een film die speelde op het Filmfestival van Sitges genaamd 'La fin absolue du monde'(Het absolute einde van de wereld) die een moorddadige rel onder het publiek opriep. Sindsdien is de film een legende geworden, en een raadselachtige filmverzamelaar (Udo Kier) roept de hulp in van theatereigenaar (Norman Reedus) om het te vinden. Dit voert hem op een ​​bloederige, vreemde zoektocht vol intriges en geweld. De vergelijking met Roman Polanski's The Ninth Gate (1999) is snel gemaakt.

Stijlvol is ook het eerbetoon waarvan Carpenter zijn film voorziet.De meest in het oog springende hommage is gericht aan zijn collega Dario Argento, maar ook meesters als Jacques Tourneur of William Castle worden geëerd. En er zijn filmposters te zien van Nosferatu, Saw, en The Devil’s Rejects, terwijl Dr. Phibes ook nog even wordt genoemd. En Carpenter's eigen verleden wordt door de film heen geweven. Bovendien doorspekt hij de aflevering met, althans voor zijn doen, opmerkelijk veel bloed en gruwelijkheden die volledig dienstbaar blijven aan het vertelde verhaal.

Er is dan ook maar weinig aan op te merken aan deze film en ik als horrorliefhebber kan alleen genieten van deze erg fijne film!

Een korte film uit de Masters of Horror reeks die van 2005 t/m 2007 op de Amerikaanse televisie werd uitgezonden. Met steeds bijdragen van een uur van gerenommeerde horror regisseurs. John Carpenter nam twee afleveringen voor zijn rekening. Cigarette Burns is er één van.

Een prachtig stukje werk van Carpenter. Een spannend verhaal dat misschien nog beter tot zijn recht was gekomen als volwaardige speelfilm. De korte film kent een trage zorgvuldige opbouw vol spannende mysterie. De rust van de opbouw wordt helaas niet tot het einde toe volgehouden. Waarschijnlijk is het strakke format van 60 minuten de boosdoener. Het einde kwam me iets te snel en werkte iets te gehaast. Een half uurtje extra om de potentie van het verhaal volledig te benutten, had van mij gemogen.

Desondanks is het een bijzonder fijn werkje. Een zoektocht naar een obscure film met de naam ‘La Fin Absolue du Monde’. Een film waar nog maar één exemplaar van zou bestaan. Een film die de perceptie tussen waan en werkelijkheid aantast van een ieder die in zijn ban raakt .En nog erger: Een film die de kijker naar die film krankzinnig maakt. Hoofdrol Norman Reedus gaat er naar op zoek, raakt volledig geobsedeerd en overschrijdt tijdens zijn queeste alle denkbare grenzen. Prima acteerwerk van deze mij onbekende acteur.

Cigarette Burns deed me denken aan In the Mouth of Madness (1995), waarin een verzekeringsagent op zoek gaat naar een spoorloze horrorschrijver. Een schrijver die met zijn boeken van zijn lezers bloeddorstige moordenaars maakt. Cigarette Burns speelt met hetzelfde idee, maar doet dat met een ander medium, is wat compacter en meer gericht op actie in plaats van sfeervolle enscenering. Hoewel dat laatste gelukkig niet ontbreekt. Ook de muziek is weer typisch Carpenter en is sfeervol aanwezig. Denk Halloween. De compositie is trouwens niet van John Carpenter, maar van zijn zoon. Klein detail.

Het verhaal wordt redelijk vlot verteld. Het strakke format biedt helaas weinig ruimte voor al te veel sfeervolle omzwervingen. Toch bezit de film weer die typische Carpenter sfeer, maar je raakt er net even minder van doordrenkt dan in zijn langere werk. Verder nog wat schrikeffecten en wat gore om de opgebouwde spanning en sfeer te ondersteunen. Lekker.

Cigarette Burns zit vol goede ideeën. De film schuwt het plastische werk niet en heeft een fijne on-heilspellende sfeer. Heel jammer dat de speelduur en het tv-format de breedte van verhaal een beetje in de weg zitten.

Onheilspellend mysterie van regisseur John Carpenter met een kort formaat, zodat de focus noodgedwongen op de juiste dingen moet liggen. In dat opzicht was deze griezelserie helemaal niet zo'n slecht idee en had gerust nog wel even door mogen gaan, maar zover mocht het helaas niet komen. In ieder geval is Cigarette Burns geregeld best sfeervol en onvoorspelbaar, helaas enigszins in de weg gezeten door de tegenvallende acteerprestaties van Norman Reedus en de overige leden. Veel te zwaar aangezet en daarmee weinig boeiend. Als dan eenmaal het hek van de dam is kan Carpenter bovendien niet doorpakken, waardoor het einde eerder als een aanfluiting voelt dan een doeltreffend crescendo.