Fleisch (1979)

Het is al jaren geleden dat ik deze film gezien heb en ik vond hem toen erg spannend. Ik weet niet of ik dat nu nog vind.

Het begon geweldig, een jong stelletje dat opgepikt wordt door een evil ecnalubma, een wat? Ik zweer het, dat stond op de auto. Maar goed het meisje ontsnapt op de Autobahn en krijgt hulp van een hanige trucker die zowaar ontroerd raakt door haar sterke verhalen. Allemaal erg spannend totdat ze uiteindelijk in NYC aankomen voor een inerte paranoia thriller als laatste akte. Qua verhaal dan. Echter ze hebben wel uitgepakt met settings en achtervolgingen. Maar scherp was het niet meer.

Grindhouse looks meets Cronenberg oder etwas.

Beter dan Coma? Nein.

Heerlijk film. Ik had deze als klein kind gezien, maar wist de titel niet meer. Kwam hem toevallig weer op het spoor en hij had zijn kracht nog steeds behouden. Het acteerwerk is niet altijd super, maar het verhaal, de sfeer en de muziek zijn super. Gaaf om weer terug te zien!

Dit is de tweede 'Amerikaanse' film van Europese bodem die ik in korte tijd zie. Na het voortreffelijke 'Road to Salina' deze veel zwakkere, voor televisie gemaakte 'Fleisch', over een Duits stelletje dat op huwelijksreis is in de Verenigde Staten en in aanraking komt met een bende die handelt in menselijke organen. Dat is natuurlijk een spoiler, maar de plot is hier toch al weggegeven in de synopsis.

Het jonge stelletje is lekker aan het rollebollen in een obscuur motel, waarbij we even mogen genieten van de borstjes en billetjes van Jutta Speidel. Maar lang duurt dat speelkwartier niet als er ineens een ambulance komt voorrijden met twee gewapende 'verplegers'. De man wordt ontvoerd, het meisje weet te ontsnappen met hulp van een vrachtwagenchauffeur. Samen gaan ze vervolgens op pad om de man terug te vinden. Toegegeven, het is niet echt een slechte film, maar het verhaal rammelt en de ontknoping is weinig geloofwaardig. Het duurt ook allemaal veel te lang, het tempo is laag en echt spannend of beklemmend, wat toch zou moeten, wordt het nergens.

De acteerprestaties van de drie Duitse leads zijn hooguit middelmatig, houterig en met weinig onderlinge chemie. De rest van de crew is Amerikaans. De opnamen zijn gemaakt in New Mexico en New York. Er is een goede cameraman aan het werk geweest want de opnamen van die prachtige zonsondergangen zijn oogstrelend. ZDF heeft dus wel uitgepakt. Zeker centen genoeg in het nog West-Duitse tijdperk. Maar omdat het een Duitse tv-film is spreekt iedereen in Amerika Duits. Dat is natuurlijk net zo ongeloofwaardig als die WO II-films waarin alle Duitsers Engels spreken. Voor mij hoeft het dan niet meer.

Deze weinig bekende jaren 70 thriller film voor de televisie is opzicht best een aparte film, want het is een Duitse productie (gemaakt door de televisiezender ZDF) die volledig gefilmd is in Amerika en waarbij iedereen Duits praat en de cast bestaat ook gewoon uit Duitse acteurs en actrices en de mooie hoofdrolspeelster Jutta Speidel speelt in het verhaal ook gewoon een jonge Duitse vrouw.

In dit verhaal brengt het pas getrouwde jonge stel Mike Sheppard (Herbert Herrmann), die een muzikant is, en de Duitse Monica Sheppard (Jutta Speidel) hun huwelijksreis door in het kleine en goedkope motel "Honeymoon Inn" in New Mexico in de Verenigde Staten. Plots gebeurt het ongelooflijke, ze worden namelijk aangevallen door paramedici in een ambulance en Mike wordt daarbij ontvoerd. Monica ontsnapt op het laatste moment en houdt daarbij een vrachtwagen aan waarin vrachtwagenchauffeur Bill Michalsky (Wolf Roth) rijdt. Samen gaan ze op zoek naar de ontvoerde echtgenoot van Monica en ze stuiten daarbij op een gevaarlijk en perfect georganiseerd syndicaat dat 's werelds rijke klanten voorziet van organen van jonge, gezonde mensen.

"Spare Parts" begint met het themalied "How much is anyone worth?" en tijdens dat lied zien we hoe Mike en Monica trouwen en beginnen aan hun huwelijksreis. Omdat Monica zin in seks heeft, stoppen ze onderweg bij het motel "Honeymoon Inn", welke 7,50 dollar per nacht kost voor twee personen en dat inclusief gratis koffie. De vrouw (Tedi Altice) die het motel runt lijkt een beetje te aardig en te nieuwsgierig, maar het jonge stel wilt er toch graag een nacht verblijven en zeker Mike omdat het zo goedkoop is. Als de eigenares hun de gratis vers gezette koffie (waarin een slaapmiddel zit) brengt in een thermoskan, drinken ze er niet van maar duiken ze gelijk in bed om met elkaar te vrijen. Maar na een wilde avond vol seks (daarbij zijn ook de borsten en billen van Jutta Speidel te zien) en bij het ondergaan van de zon (wat fraai in beeld werd gebracht), steekt de samenzwering de kop op en komt er een ambulance langs en dan wordt het behoorlijk intrigerend.

"Spare Parts" is ook één van de eerste films die zich richtte op de gruwel van het oogsten van organen en de eerste circa 80 minuten van verhaal zijn echt goed. sfeervol en spannend (o.a. op een parkeerplaats), met daarin ook veel wendingen (zo keert Monica, die zich dan verkleedt met o.a. een pruik en een bril, samen met vrachtwagenchauffeur Bill terug naar het motel en laten ze zich bewust meenemen door de ambulance, ze doen ook net alsof ze in slaap gevallen zijn door het drinken van de gratis koffie) en dan komen ze uiteindelijk ook aan in een ziekenhuis in Roswell in New Mexico, waar de zekere vrouwelijke dokter Jackson (Charlotte Kerr) rijke klanten in de wereld voorziet van organen van jonge en gezonde mensen zoals de ontvoerde echtgenoot van Monica. Monica maakt ook kennis met haar en ze krijgt van haar ook een rondleiding door het ziekenhuis terwijl Bill geldt incasseert van twee geleverde lichamen (die van de paramedici van de ambulance die ze hebben uitgeschakeld, en wiens rollen ze overnemen, samen met andere vrachtwagenchauffeurs die hun helpen), via de geheime code:

"Vlees voor Dr Jackson.".

Maar in plaats daar de film te laten eindigen via een spannende finale van circa 10 minuten, gaat het verhaal nog circa 30 minuten door maar raakt het wel op en wordt het ook enigszins flauw. Zo krijgen Bill en Monica in het ziekenhuis in Roswell een opdracht en moeten ze vliegen (tijdens de vlucht worden Bill en Monica verdoofd) naar New York en tijdens die vlucht ziet Monica dan ook voor het eerst weer Mike terug en als ze landen weet Monica wederom te ontsnappen.

In het laatste gedeelte van het verhaal is het alsof regisseur Rainer Erler de bijna twee uren durende film moest vullen en toen gewoon geen ideeën meer had voor een goed einde, waardoor het verhaal onnodig gerekt wordt en uiteindelijk uitgaat als een nachtkaars tijdens een flauwe finale. Daarbij loopt het wel goed af met Monica, Mike en Bill, maar niet voor dokter Jackson die met een ambulance crasht. Ze helpt ook Monica om Mike en Bill (die ook nog ontvoerd wordt) in New York te vinden en dat samen met een politierechercheur (Robert Cunningham) die Monica op straat vindt slapend voor een gebouw. De echte slechterik in het verhaal blijkt ook niet dokter Jackson te zijn (ze werd namelijk door iemand gechanteerd om deel te nemen aan de organen operaties, maar ze heeft er na kennismaking met Monica die opzoek is naar haar echtgenoot nu genoeg van), maar een andere medisch persoon (Christoph Lindert) waarvan de naam niet gezegd wordt, maar die wel een aantal keren in beeld te zien is.

Na het einde (dan hoor je ook weer het themalied) moeten ze ook met zijn drieën weer terug naar New Mexico vanwege de politie daar en dan rijdt Bill gewoon weg in zijn vrachtwagen en rent Monica nog eventjes achter de vrachtwagen aan en roept ze nog tegen Bill "Hé, Bill", waarna de film na circa 113 minuten is afgelopen. Oftewel een einde wat nergens opslaat.

De cast deed het opzicht best leuk en goed en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Jutta Speidel en Wolf Roth. Jutta Speidel vond ik wel een leuke verschijning om naar te kijken en ik vond haar qua uiterlijk wel wat weg hebben van de Amerikaans actrice Gwyneth Paltrow. In het verhaal speelt ze ook gewoon een Duitse vrouw en als ze aankomen bij het motel, zegt ze ook tegen de eigenares (die zeer nieuwsgierig is naar hun afkomst) van het motel:

"Ik kom uit Duitsland. Europa. Ik ben een mof, een Fritz, een Fräulein. Is dat niet in orde?"

De veel pratende Wolf Roth vond ik zeer sympathiek overkomen en hij had ook humor. Als hij namelijk samen met Monica naar zijn woning (een trailer die hij samen deelt met een andere vrachtwagenchauffeur) gaat, zegt hij bij aankomst daar:

"Zou je even willen afwassen?"

En ook zegt hij een keer tegen haar:

"Ik heb niet op de rem getrapt, om je te helpen. Maar omdat je mooie benen hebt."

Oftewel lang leven de jaren 70 waarin je zulke dingen nog gewoon tegen vrouwen kon zeggen. De overige cast stelt eigenlijk niet zoveel voor en Herbert Herrmann in de rol van Herbert Herrmann zien we eigenlijk alleen tijdens de opening en op het einde.

Al met al is deze Duitse Thriller film zeker niet slecht. Ik vond het verhaal goed en leuk tot circa de 80e minuut, waarna regisseur Rainer Erler geen ideeën meer had en niet echt wist wat hij moest doen om de film af te ronden. Dit is een film die er visueel mooi uitziet (met o.a. goed camerawerk en fraaie landschapsbeelden), al vroeg veel spanning heeft, een interessant uitgangspunt heeft en ook een aantal griezelige momenten heeft, maar het einde blies dat allemaal uit en was gewoon teleurstellend. Had regisseur Rainer Erler gewoon de film laten eindigen na circa 90 minuten in het ziekenhuis van Roswell, dan had ik dit waarschijnlijk een goede film gevonden en zou hij ook een hoog punt van mij krijgen, maar nu kan ik het vanwege het onnodig lang gerekte einde slechts een voldoende geven.

Dat is opzicht vrij normaal, want als je namelijk zelf in een auto rijdt en er rijdt een ambulance achter je en je kijkt dan in de achteruitkijkspiegel, dan zie je gewoon de tekst "ambulance" i.p.v. "ecnalubma". Op de filmposter staat wel bewust "ambulance", want anders zou het er vreemd uitzien.

tja en wat is normaal?

In de door ons omringende landen zoals België en Engeland is het o.a. vrij normaal. Nederland hanteert gewoon "AMBULANCE". Maar ik kan het me goed voorstellen dat als je een film kijkt, dat het er dan vreemd uitziet als je "ECNALUBMA" ziet staan op de voorkant van een ambulance.

Je hebt je weer flink ingespannen Theunissen. Maar even serieus, volgens mij heb jij die jaren zeventig niet eens meegemaakt, toch? Er werden toen helemaal niet van die vrouwonvriendelijke opmerkingen gemaakt hoor. Vrouwen werden met veel meer respect behandeld dan tegenwoordig. Dat had ook met de emancipatie te maken, van vrouwen, maar ook van mannen.

Ik heb 8,5 jaar van de jaren 70 meegemaakt.

Dat is nog een flinke tijd Theunissen. Ja, was een interessante tijd. Niet zo preuts en verkrampt als de huidige tijd. Vrolijker ook, staat me bij, ondanks de beginnende economische crisis en de oplopende werkloosheid. Een tijd waarin ongelooflijk veel films zijn gemaakt, waarin ze niet opkeken van een beetje bloot en seks. Maar waarin ook veel iconische films zijn gemaakt: Bunuel, Rivette, Saura. Kunnen we nu allemaal nog bekijken.

Hoewel ik me vooral de jaren 80 nog goed kan herinneren, kan ik me ook nog het één en andere van de jaren 70 herinneren. Toen was de wereld voor mij ook nog klein (ik was natuurlijk toen ook nog klein ), verder dan mijn woonplaats (waarin de basisschool lag), mijn oma's, een paar vakanties in het buitenland en een stad in de buurt waarin we inkopen deden, kwam ik eigenlijk niet. Toen hadden de meesten ook nog meer één auto, werkte de vader en zorgde de moeder vooral thuis voor het huishouden en de kinderen, had je maar een handjevol televisiezenders, bestond het Internet nog niet (moest je het als kind doen met boeken), waren de grenzen in Europa nog niet open (nu kom ik regelmatig in Duitsland en dat o.a. voor inkopen) en bestonden er nog geen pinautomaten die nu langzaam aan het uitsterven zijn.

Ach ja, Theunissen, jeugdsentiment. Das war einmal...

Beangstigende spanning en sinds kort eindelijk een langverwachte mooie transfer op blu-ray van www.filmjuwelen.de met naar keuze Engelse (mono) of Duitse (DTS-HD Master Audio 2.0) geluidsband. Geen ondertitels.

Ik herinner me nog wel dat deze film indertijd op de tv was, en dat maakte toen wel wat indruk kennelijk - het moet toch zeker zo'n jaar of veertig geleden zijn. Toen vielen de enorme gaten in het plot me kennelijk niet zo op, en dat het idee zo ongeveer regelrecht van Coma gejat was ook niet (want die zag ik pas veel later).

Dat het een tv-productie is valt af en toe wel op, maar aan de andere kant was het budget er kennelijk wel om breed uit te pakken. Want, een Duitse tv-film, met Duitssprekende acteurs, en dan in Amerika opnemen, dan kijk je niet echt op een dubbeltje. Wellicht dat het wat te eng gevonden werd om de setting thuis in Duitsland te plaatsen.

Qua muziek is het wel erg droef, met het drammerige deuntje waarmee direct aan het begin de clou al wordt weggegeven. En van de beelden was ik ook niet zo kapot. De cast is op een degelijk tv-niveau, maar ook beslist niet meer dan dat, met misschien een kleine uitzondering voor Speidel. Maar het grootste probleem is wel de timing van het narratief, en de hopeloos uitgerekte ontknoping - zeg maar alles wat na het ziekenhuis nog passeert had beter verknipt kunnen worden. Alsof Erler koste wat kost de hele VS wilde doorkruisen - een snoepreisje op kosten van de baas - maar niet genoeg inspiratie had om het verhaal daarop te laten passen.