The Prisoner (1955)

Een typische naoorlogse film uit de jaren 50, die de sporen van de Tweede Wereldoorlog in zich draagt. Onwrikbaar vertrouwen in een zaak wordt hier door twee acteurs meesterlijk vertolkt. Alec Guinnes op zijn eigen vertrouwde manier met daartegenover Jack Hawkins als de bruut. Een film die even doet terugdenken aan de verschrikkingen van het nazi regime. Emotioneel bovendien. Verdient ondanks zijn datering toch nog een 3*.

Ik heb de hele film niet doorgehad dat het zich afspeelde in een oost europees land, dat kwam omdat iedereeen Engels sprak en de film zelf volgens mij gewoon in Engeland gefilmd is. Ook raar was dat de kardinaal opgepakt werd zonder dat hij ergens van beschuldigd werd, dit werd pas op het einde van de film een beetje duidelijk. De gesprekken tussen de kardinaal en de ondervrager werden in zulke moeilijke zinnen gedaan zodat het vermoeiend was om te volgen. Verder was het acteerwerk van Guinnes af en toe een beetje overdreven maar dat stoorde niet echt . Niet echt een aanrader deze film.

Alec Guinness herhaalt hier zijn rol als kardinaal in het gelijknamige toneelstuk van Bridget Boland die zich baseerde op het relaas van de Hongaarse geestelijke József Mindszenty, die zich nadrukkelijk uitsprak tegen fascisme en communisme en daarvoor meerdere keren voor werd opgepakt. Boland bewerkte haar eigen toneelstuk maar noch zijn noch regisseur Peter Glenville vond een manier om het stuk open te breken. Gezien de toneelmatige setting - de film bevat vrijwel uitsluitend uit ondervragingen in de gevangenis - is dat niet gemakkelijk, maar hier lijkt niemand het te willen proberen. Daardoor is dit een visueel oninteressante registratie geworden van het sterke acteerwerk van Guinness en tegenspeler Jack Hawkins. Fans van die acteurs zullen deze film waarschijnlijk iets meer kunnen waarderen.