Miami Vice (2006)

Blijft een aardige actiefilm met een aardige cast. Maar weet nergens een topniveau te behalen. Blijft wel de dikke 2 uur goed wegkijken..

Kijk, dát moeten we hebben! Een film die meteen start met één van mijn favoriete nummers of all time. (Dus wat nou foute muziek keuze?) En dan ook nog direct Colin Farrell in beeld (al ziet ie wel errug gladjes uit, maar dat ondeugende snoetje maakt alles goed)... Lekker maan!

Miami Vice is een film met twee acteurs die me vrijwel altijd zeer goed weten te vermaken... had ik hoge verwachtingen? Best wel. Gelukkig kende ik de serie niet, anders was ik waarschijnlijk iets minder enthousiast geweest. Nu ging ik er 'blanco' in, zo kijk ik een film ook het liefst.

Michael Mann blijft één van mijn favoriete regisseurs. Als geen ander weet hij perfecte locaties te vinden, een interessante sfeer te creëren en wat een oog voor detail! Hoewel de personages stukken beter uitgediept hadden kunnen worden was het nergens echt storend. Al snel weet je hoe ze zijn en dat voldoet. Ik geloofde Farrell en Foxx, ze wisten me te overtuigen en dat is voor mij het belangrijkste.

Visueel is het natuurlijk een plaatje. Erg stylistisch allemaal. Dan maakt het net allemaal iets minder uit dat het verhaal vrij zwak is.

Het is allemaal zo lekker macho, de film heeft vaart, je kunt genieten van prachtige beelden en de sfeer is ook in orde.

Jamie Foxx is toch wel de drager van de film. Farrell daarentegen vond ik iets minder. Hij mag dan wel een 'mooiboy' zijn, ik vond het teleurstellend dat de nadruk zo lag op de liefdesaffaire tussen Isabella en Crockett. Passie? Nee. Verlangen? Nee. Geloofwaardig? Eh, nee?

Ach, ik kan het Mann allemaal wel vergeven. Je ziet gedurende de film genoeg gebeuren, en het feit dat het me visueel zo heeft weten te vermaken is sowieso al een pluspunt.

3.5*

Wow ik weet niet wat mij bezielde toen ik de film voor het eerst zag. Nou is dat ook al wel een aantal jaartjes geleden. Maar ten eerste mijn oprechte excuses voor mijn eerder geplaatste bericht. Dat was overigens ook al een oud bericht hoor alleen heb ik het hier pas opgezet. (weet iemand hoe ik dat moet verwijderen ik schaam mij diep dat ik dat eerst over de film dacht )

Oke nu over de film, het is een goede onderhouden film, actie kan je het niet echt noemen, maar toch is het zeer vermakelijke kost.

Er zit ook veel spanning in de film, je wilt weten hoe het veder gaat met de personen, en dat is een goed gegeven.

Het verhaal vind ik ook zeer vakkundig uitgewerkt en dan zien we toch wel dat Mann een regiseur van een hoog kaliber is.

De acteurs zijn bijna allemaal even goed, ( die snor bij Farrel vond ik trouwens echt niet staan, wel kwam hij met dat haar over als een stoere dude) alleen vond ik die bad guy een beetje miscast, ik vond het meer een watje dan een hoge man met aanzien, maar ja dat zal wel aan mij liggen.

De muziek is ook zeker een pluspunt in de film, ik weet niet hoe ik er bij kwam dat het typisch jaren 80 is, want dat is dus absoluut niet. Weet trouwens iemand hoe het liedje heet wat op het begin na encore komt?

De film heeft ook min punten. Ik vind de manier van filmen op het einde, bij de laatste shoot out zo irritant, dat doet Mann best vaak, recentelijk nog bij Public Enemies. Ik vind het er niet mooier of realistischer uit zien maar gewoon een grote stoor factor in een goede vermakelijke film.

Sorry jongens voor mijn eerste reactie ik snap niet waar ik met mijn verstand zat toen, misschien was ik gewoon niet in de mood om een film te kijken. Hopelijk heb ik het nu een beetje goed gemaakt.

Al met al een best aardige film. In het begin vond ik de film een beetje saai en af en toe erg warrig, maar naarmate werd ie steeds beter. Uiteindelijk een 3,5*

Nu pas gezien, omdat hij op tv kwam. Nooit eerder de behoefte gehad.. Ik weet nu ook weer waarom. Niet heel bijster interessant.

Geen geweldige misdaadfilm.

Ik heb betere films m.b.t. undercover gezien (Brooklyn's Finest, bijv.). Niettemin was dit toch nog een redelijke film. Alleen duurde die iets te lang en al dat smokkel en undercover was ook aan de trage kant. Er zat geen tempo in, het duurde en duurde maar. Soms was de camerawerk ook wat slordig en rommelig. Aan Farrell's 'macho' accent moest ik ook even aan wennen...

Ook dat liefdesrelatie tussen politie en crimineel was niet echt nodig, want uiteindelijk werd het toch een obstakel voor beide partijen.

Ook qua actie zat er weinig scènes in. Zo ongeveer de laatste 20 minuten. Maar het was wel een goede actiescène waar ik gespannen naar zat te kijken (het bevrijden van een politiegegijzelde). En natuurlijk een aantal mooie (dure) auto's.

Ondanks de vele pauze's dat ik heb genomen, zou ik dit toch niet als een voldoende willen bestempelen.

Heat heb ik tot dusver als enige Mann betitelt als echt goede film. Daar moet ik gelukkig op terug komen. Het probleem bij Mann is dat de lading vooral erg doorsnee lijkt en het eigenlijk ook echt is maar aan de andere kant zit er een duidelijke gelaagdheid in zijn films. Miami Vice heb ik destijds in de bios gezien, was toen ook nog een grote blockbuster buff. Al klinkt het vreemd, maar ik was destijds gewoon nog niet klaar voor een Mann. Nu ik wat films versleten heb van de grootsten cinéasten up to dat kan ik Mann pas echt op waarde schatten.


De keuze voor DVI is bij een regisseur als Mann ideaal. Qua camerawerk is dit echt state of the art, ook erg effectief gebruikt hij zijn omgeving. Met de scherpte van DVI is dit natuurlijk een schot in de roos en doet zijn stijl eer aan. Ook door de kleurrijkheid van Miami weet hij met DVI het onderste uit de kan te halen. Met de conventionele film had ie nooit zoiets moois neer kunnen zetten. Wat mij nu vooral opvalt is dat bijna al zijn films dezelfde structuur bevatten. De relaties en personages lijken op het eerste gezicht zo simpel en de character progression put hij uit drie terugkerende elementen (ethiek, principes en wet) en weet hierdoor de characters veel diepte mee te geven omdat deze zaken altijd botsen. Niet door te focussen op diep schrijfwerk of sterk acteerwerk maar omdat Mann door middel van het camerawerk de juiste toon weet aan te slaan. [edit: beetje hetzelfde als wat op de vorige pagina werd geciteerd door die link van goga van reverse shot dus, grappig ].


Het gespeel met de combinatie van geluid en beeld, de juiste kadreringen, de juiste keuze aan het soort shot. Mann maakt duidelijk voelbare cinema. Dit is wat zijn films zo geweldig maakt. Nooit heb ik zo beseft dat het juiste camerawerk eigenlijk alles bepaalt. Van character progression tot de emoties die het los maakt bij de kijker. Dit maakt een goed scenario en een capabele cast bijna overbodig. Ja, bijna. Ik ben ook wel een sucker voor dit soort politie storyline, van undercover gaan, er te diep in zitten en weer uit de shit klimmen. Foxx is enorm sterk, Farrell wat minder maar toch erg solide. Ondersteunt door een heerlijke soundtrack. Niet een actiefilm vol intense actie scenes, film kabbelt grotendeels gewoon lekker voort om op momenten dan even lekker los te gaan. Maar zoals ik al eerder aangaf is Mann vooral een cinematografisch kunstenaar.


Ik ben erg blij dat ik de recente films van Mann nu eindelijk op waarde kan schatten. Waar velen zeggen dat ie het kwijt is lijkt ie sinds 2004 pas tot leven zijn gekomen. Snel op korte termijn Collatteral herzien en dan Public Enemies zien voor de eerste keer. Wat is DVI op BD een verademing. Bevallen deze twee ook, dan kan het zijn dat ik een nieuwe hedendaagse Hollywoodiaanse regisseur heb gevonden die zich met de groten kan meten.

Vermakelijke kijkervaring waarbij je gelijk lekker in de film valt met de scene in de discotheek. Het is zit er allemaal gelikt uit zoals we van de serie uit de jaren tachtig? gewend zijn. Prima standaard verhaal, aanradertje.

Herzien omwille van de soundtrack die hier al enkele dagen opstaat. Met onder andere Moby en Mogwai heeft Mann alweer een resem interessante artiesten bij elkaar gesprokkeld om deze droge actiefilm van de nodige sfeer te voorzien. Soms loeihard, dan weer erg ingetogen, immer perfect aansluitend op het beeld, zoals we van hem gewoon zijn.

Het script is degelijk, maar verder niet indrukwekkend. Wel indrukwekkend zijn de beelden, grotendeels geschoten met een digitale camera en soms handheld opdat de actie een realistisch tintje krijgt, en het feilloze sounddesign dat je bij vlagen werkelijk omver blaast (shoot-out). Greengrass perfectioneerde deze techniek met The Bourne Ultimatum.

Ik heb een hele tijd gewacht met deze te kijken omdat ik argwanend tegenover het idee stond van een Miami Vice verfilming meer dan 20 jaar later. Deze week heb ik het er dan toch maar op gewaagd..

Heb hem bekeken vanuit 2 opzichten: los als film, en als grote fan van de originele serie.

Als film is het eerder een onopvallende misdaad / actie geworden. Aardig om eens gezien te hebben, maar niet eentje die me zal bijblijven. Een verhaal dat je blijft volgen maar dat wel van de hak op de tak springt. Ook veel mooie locaties en knappe shots, daar is Michael Mann nog steeds het sterkst in.

Maar de film dient onvermijdelijk vergeleken te worden met de serie uit de jaren '80, aangezien gebruik wordt gemaakt van de zelfde personages van toen.

Als remake van de serie vind ik het een grote flop, vooral dan in de details:

- Stijl heb je of heb je niet, de echte Crockett en Tubbs hadden dat. Farrell en Foxx die hier uitzien als 2 nichterige pooiers helaas niet.

- Tubbs die een relatie heeft met Trudy, onzin natuurlijk...

- Crockett die danst en mojito's drinkt, lachwekkend..

En tussendoor ontbreekt het aan de typische bijpassende instrumentale muziek van Jan Hammer en de popmuziek die in de serie altijd een belangrijke rol speelde om scenes nog indrukwekkender te maken. De soundtrack die hier gebruikt werd is maar magertjes en onopvallend. Met op de koop toe een verkrachte versie van In The Air Tonight tijdens de eind credits.

Samengevat, een doorsnee misdaad/actie film maar een mislukking wat betreft het maken van een Miami Vice versie anno jaren 2000. ..Een overbodige film naar mijn mening.

Een tip: De langspeel afleveringen van Miami Vice zoals Brothers Keeper, Calderone's Return en The Prodigal Son zijn stukken beter om als film te kijken dan deze.

2 sterren

Miami Vice. Een film die in de jaren is gegroeid. Waar ik in eerste instantie een 3.5 had gegeven is het nu uitgegroeid tot een van mijn favoriete films. In de jaren de film een aantal keren op DVD herzien, en laatst op Blu-ray. Dat heeft me over de streep getrokken. Deze film is gemaakt voor dat medium.

Mann is een pionier geworden in het gebruik van de digitale camera. Samen met Deebe zet hij visueel een overweldigend resultaat neer. Miami leen zich hier dan ook perfect voor. Het contrast tussen op het ene moment schitterend vormgegeven koele nacht scenes en de nacht scenes met een wat warmere look, de belichting van Miami zelf in combinatie met Deebe's belichting, het exotische van de dag scenes en locaties komen perfect over. Daarnaast heerlijk rauw geschoten met een heerlijke grainy look. Mann en zijn team geven perfect de sferen van Miami en andere locaties weer. Bijna poëtisch allemaal. Al is er toch een enkel shot wat een beetje buiten de boot valt. En op Blu-ray ziet het er gewoonweg erg mooi uit.

Net als in Heat zoekt Mann meer het verhaal achter de agenten op ipv. een standaard vertelling over hoe een misdaad wordt opgelost. De emotionele worstelingen komen goed over op de kijker. Dit alles versterkt door de goede vertolkingen van de acteurs waarin Farrell er toch wel bovenuit stijgt. Ook de romance tussen hem en Li Gong werkt perfect. De vriendschap tussen Foxx en Farrell komt ook echt over op het scherm.

Dan hebben we nog de actie scenes. Hoewel die niet erg veel aanwezig zijn spelen ook die een perfecte rol in het geheel. Ook dit is weer rauw en lekker compromisloos geschoten. Zoals we gewend zijn van Mann is de sounddesign ook weer erg goed verzorgd met een track vol fijne ambiances en effecten die je uitnodigen om je volume flink omhoog te zetten en je volledig laten opgaan in de wereld van Miami Vice. Naast de fantastische sounddesign is ook de soundtrack weer fijn. Het werkt allemaal perfect in combinatie met de beelden en scenes, waarin "One of These Mornings" van Moby en Patti LaBelle het beste voorbeeld is hoe je een scene nog beter kan maken dan hij al is. Verder nog een geweldige production/costume design om deze wereld helemaal compeet te maken.

Mann zet met Miami Vice niet de standaard cop flick neer en brengt meer dan dat je in dit soort films kan en mag verwachten. Veel meer. Miami Vice is uitgegroeid tot een love it or hate it film waarin vooral veel fans van de serie op hun teentjes getrapt zijn. Onterecht want met een verhaal als dit kun je vele kanten op en daarop wordt Mann afgestraft omdat hij meer met Miami Vice wilde doen. Ik kan hier iig. keer op keer van genieten.

Ik blijf erbij, een goede film, maar de serie was destijds veel beter.

Oké.

Ik heb een mkay-haat verhouding met Mann. Deze politiefilmpjes gaan er blijkbaar best in, maar andere films van hem vond ik dan weer helemaal niks. Wat mij betreft kan deze film zich meten met Heat, maar ik ben dan ook geen enorme liefhebber van die film.

Farrell en Foxx doen aardig als duo, vond de rest van de cast wel iets minder, met als toch wel stevige uitschieter de miscast van Li. Sowieso niet op haar plaats in dit soort films, al voegt haar personage (en het hele zijplotje) ook maar bitter weinig toe.

140 minuten (DC gezien) is uiteraard te lang voor een simpel undercover filmpje, links en rechts begint het dan ook aardig te slepen. Vooral naar het einde toe begon ik m'n interesse wat te verliezen. Het eerste uur weet dan nog het meest te boeien, met een aardige setup en best sfeervolle beelden van Mann. Al begrijp ik nog steeds niet waar hij z'n imago van visueel visionair vandaan heeft.

Soundtrack was trouwens nog een stevige domper. Echte tamme muziekkeuze die vaak compleet verkeerd viel. Raar want bij Heat zitten er net een aantal scenes die beter werden door de muziekkeuze.

In ieder geval komt mijn stem boven het algemene gemiddelde uit, da's ook de eerste keer bij een Mann film.

3.0*

Straffe film van Mann die eerder met z'n bron lijkt af te rekenen dan er een vervolg of wat dan ook aan te geven. Zeg ik gevoelsmatig, want de serie staat me niet helder meer voor de geest. Van het zonnige, blinkende Miami is hier in ieder geval niet veel meer van over. Deze Crockett en Tubbs moeten het ook niet hebben van een dosis flair en een flamboyant politie optreden.

Manns misdaadwereld is meer een broeinest waar gedecideerde mannen met weinig woorden praten en met daden communiceren. Beroepsgedeformeerde zielen die de risico's allang aanvaard hebben en wanneer Mann ze af en toe plaatst tegen een achtergrond van een duistere, onheilspellende hemel zal dat iets te maken hebben met een onafwendbaar lot.

Het plot wordt weggemoffeld in artistieke grandeur, een verstikkend sfeerportret, smeulende beeldtaal en behaarde koppen die in alles uitademen wat hier op het spel staat. Een soort heightened reality en dat maakt het wellicht tot een kille film, maar ook hypnotiserende ervaring, die in Colin Farrell helaas een niet al te sterke schakel heeft. Hij heeft het simpelweg niet.

Miami by Night

Van een geraffineerd scenario zoals bij Thief, Heat en The Insider moet 'Miami Vice' het niet hebben. Dit is een film die voor de helft wordt gemaakt door de soundtrack. Andere helft drijft op de prachtige plaatjes van Mann en die wonderschone romance. Als gangster / underground-cop is Colin Farrel vérre van overtuigend. Als Don Juan is hij fabelachtig. Met snor.

Misschien wel Michael Mann's slechtste film. Aardige acteur hoor die Farrell, maar met dat snorretje en matje is het meer een street punk dan een serieuze agent. En mist zeker het charisma van Don Johnson.

Bij Miami Vice zou je kunnen verwachten dat je te maken gaat krijgen met een buddy cop film maar dan kom je bedrogen uit. Dit is geen Lethal Weapon of iets dergelijks. Dit is een bloedserieuze film. Uiteindelijk maakt Mann hele serieuze 80s films. En dat deed Mann al in 1986 met Manhunter. Dat is een bloedserieuze 80s film en nergens wordt die film fout zoals dat wel heel vaak of vrijwel altijd gebeurde in die tijd.

Weer is dit een hele abstracte film van Mann met abstracte personages. Je weet helemaal niks van deze personen. Er komt geen melodrama, geen verhaaltje waarom ze agenten zijn geworden, geen episch monoloog en helemaal geen humor. De agenten zijn er en de criminelen zijn er en dat is het. Veel scenes die in clubs afspelen en veel dikke auto's en iedereen draagt zonnebrillen.

Het is eigenlijk uiteindelijk ook een liefdesverhaal en niet zozeer een actiefilm. Dat de film opgenomen is met digitale camera's terwijl het een hele visuele film is vind ik apart. Het enige wat ik daarvoor kan bedenken is dat het daardoor allemaal wat rauwer overkomt. Het handelen van de agenten en criminelen kan ik niet zozeer realistisch noemen maar de film is indringend op een bepaalde manier en blijft naderhand ook even hangen. Het is ook op het eerste gezicht een oppervlakkige en matige film maar door die abstractie is het allemaal heel origineel. Mann vermijdt heel veel typische regels die gelden voor een buddy cop film en maakt het authentiek, eigenzinnig en behoorlijk rauw.

Mann is ook een behoorlijke objectieve regisseur. Je kan nergens een moraliserende ondertoon vinden. Niemand is goed of fout. Nooit zal Mann zoiets zeggen als: criminaliteit deugt niet. De tweede keer komt de film veel beter tot zijn recht en dan zie je voornamelijk veel meer details in het visuele aspect zoals bliksemschichten in de verte en het fatalistische liefdesverhaal.

Vooral sfeervol, maar ik had op meer gehoopt. Dan speelt vooral mee dat het verhaal zelf niet zo heel bijzonder was, iets dat ik ook met Heat had. Mooi gefilmd, maar een beetje leeg. Jammer, want als beide goed zijn krijg je dus films als The Insider. Verder vond ik het ook jammer dat veel scènes zich buiten Miami afspeelden. Enfin, wel goed gespeeld door Foxx die zich overduidelijk heerlijk voelt. Farrell is nergens geloofwaardig, maar die snor maakt veel goed. Wel een film die twee uur weet te vermaken en er soms oogstrelend mooi uitziet, maar ook een film met overbodigheden die zorgen voor ergernis (die love interest) en vooral teleurstelling met wat dit allemaal had kunnen zijn. 3,0*.

Sfeervolle misdaadfilm met helaas een mager en rommelig verhaal. Wel weer mooie, stemmige shots van Mann en daardoor alleen al het bekijken waard. Haalt het jammer genoeg bij lange na niet bij Heat en Collateral. Krappe 3*.

“Luck ran out. This was too good to last.”

Stijlvol en karakteristiek. Michael Mann weet visueel altijd wel te overdonderen en ook in Miami Vice zitten weer een aantal schitterende scènes. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar toch is het altijd weer een genot om naar een film van Mann te kijken. Met een aantal sterke actiescènes.

En de acteurs met Foxx voorop weten in wat voor film ze spelen. Cool kijken, snor laten groeien (Farrell) en veel grommen. Het is wel jammer dat het script wat slordig is met heel veel losse eindjes en te veel open vragen. Dat had beter gekund.

Zondermeer een van de coolste films ooit gemaakt, waarbij ik echt sta te kijken van de lage beoordeling hier. Misschien vanwege de serie (die ik nooit gezien heb)? Verder een geweldige non-blockbuster actiefilm in de voetsporen van Heat. Bij laatstgenoemde is het drama-aspect veel sterker, maar Miami Vice heeft een vormgeving om duimen en vingers bij af te likken. Uberdynamisch en met ontzettend veel variatie zit Michael Mann bovenop zijn personage. De shoot-out, wauw. Of dat frontale luchtshot van de eerste speedboat, cooler wordt het niet. Moeiteloos schakelt Mann van heel donkere tinten naar fel daglicht, van close-ups naar helikoptershots. (Ook nog even over de Iguazu waterval vliegen!) Verder wordt opnieuw de nauwe relatie tussen politie en crimineel geprobeerd te verkennen. De scene waarin Ricardo en Sonny praten over het weer samenvallen van hun identiteiten deed me inhoudelijk wat denken aan het gesprek van De Niro en Al Pacino. Dit element blijft hier wel wat oppervlakkig overigens. Tenslotte een opvallende keuze om Wim Helsen te casten als de grote villain!

Ik probeer nu al enige keren mezelf te vermaken met ‘Miami Vice’ alleen komt het er maar niet uit, ik kan geen grip krijgen op de film, oninteressant en soms best saai om te volgen al zeg ik het zelf. Ik heb de film nu al meerdere keren gekeken, denk al wel meer dan vier keer (dat is veel voor mij) maar ik ben zelden (één a twee keer) bij het einde gekomen en gister is het me gelukkig ook wel weer gelukt alleen zag ik dat ik mijn stem had verwijderd en er nog geen mening op had.

Ik ben persoonlijk fan van de films die ‘Michael Mann’ gemaakt heeft, al is het ‘Heat’ het maakt mij niet uit, de beste man weet mij altijd wel te vermaken en goed ook. Van machtige soundtracks tot heerlijke casting, ‘Mann’ heeft het vaak allemaal en weet dit ontzettend goed uit te werken. Toch voelde ‘Miami Vice’ meer aan als een experiment, iets wat ‘Mann’ even wou testen met een sfeer die ik niet ken, een cast die mij niet aantrok en een ontzettend eentonige soundtracks, waarbij Chris Cornell (en al was dat een ontzettend goeie muzikant) toch duidelijk een voorkeur was met maar liefst drie nummers (dan wel van de band ‘Audioslave’ waar Cornell lead zanger van was).

En ik maar denken dat ik de hele tijd naar Brad Pitt heb lopen loeren, of ik misschien te veel slaap in mijn ogen had dat weet ik niet maar wat ik wel weet is dat ik niet bij de les was. En daar schiet deze film ook echt te kort aan, ik mistte een zekere spanning die nergens te voelen was. Hier door was de concentratie en de interesse in de film al snel verloren, de actie scenes waren prima maar ook niet echt héél geweldig. En zo ken ik ‘Mann’ niet, en zo wou ik hem ook nooit kennen. Een man die bijna mijn favoriet was in het maken van misdaad films slaat hier de plank aardig mis.

Het verhaal was redelijk maar vrij standaard, we hebben tenslotte genoeg films die over het zelfde concept gaan waarbij zo’n zelfde verhaal aan word gehangen. Daarbij vond ik Foxx en Farrell ook niet bepaald bijzonder acteren en schoot de film aardig tekort. Daarbij denkend dat we twee seksscènes in de douche hebben mogen mee maken, eentonig was het zeker.

2.0*

Pff.

Wat een saaie bedoeling is dit ook weer. Dit soort films zijn vaak de reden dat ik misdaadfilms totaal niet waardeer. Het wil maar nooit interessant worden. Maar vanwege nog weinig ervaring met de regisseur en omdat hij toch op Film1 kwam toch maar eens opgezet.

De film begon best leuk met redelijk wat vaart. De aanslag op de FBI agenten met het camerastandpunt vanuit een auto die langzaam aan flarden wordt geschoten was best hoopvol. Helaas weet de rest van de film dit niveau bij lange na niet te behalen.

Het verhaal is verrassend best dun voor een speelduur van 134 minuten. Belachelijk lange speelduur ook. Waarom moeten dit soort films toch altijd weer zo gek lang duren. En dat voor een film die helemaal niet zo heel veel weet te vertellen.

Farrell en Foxx weten weinig charme aan hun duo personages te geven. Gong was ook weinig belovend hier. De romantiek tussen haar en Farrell was behoorlijk saai en leek de speelduur alleen maar te rekken, geen chemie of enige interessante middelen ook.

Visueel heeft het 135 miljoen gekost, maar ik weet niet waar al dat budget in is gegaan. Er is weinig knappe actie te bekennen. Misschien hebben ze het allemaal uitgegeven aan mooie auto's, want die zie je hier wel genoeg.

Ondanks dat er een aantal sterkere momenten inzitten, vooral in de vorm van actie, weet het als romantische film en misdaadfilm helemaal niets te vertellen. Veel clichés worden 1 voor 1 bewandeld, de vriendin van een hoofdpersonage wordt ontvoerd, origineel zeg, en weet de film nooit echt leuk te zijn.

Jammer, want met een behoorlijk budget en een prima regisseur had ik hier veel meer van verwacht. Inplaats daarvan kreeg ik een saaie zit van ruim 2 uur.

Tegenvaller. Dat de film grauwer en rauwer is dan de serie is prima. De broeierige sfeer en nachtelijke beelden zijn mooi. Maar voor een film die zichzelf aardig serieus lijkt te nemen zitten er wel erg veel stommiteiten in. En dan doel ik niet op Farrell die meer op Dodgeball's White Goodman lijkt dan op een serieuze agent, maar op de knullig domme peilers die het scenario moeten dragen. Zoals de super doorzichtige politie tactieken, en boeven die te dom zijn om die te doorzien.

Daarnaast liep de film gewoon niet lekker. Of dat kwam door de montage, de soms stroeve dialogen, de timing de pacing of misschien wel door alle 4, ik weet het niet zeker. Maar het was een te onsamenhangend geheel dat wat chaotisch en onduidelijk aanvoelde.

Dus nee. Geen voldoende voor mij.

Nogmaals herzien en ga de score toch verhogen. De hele sfeer en settings in combi met het camerawerk en de soundtrack blijft fantastisch. Het lijkt wel of de film na iedere kijkbeurt beter wordt, of is het dat ook? Grootste minpunt blijft toch Farrell. Het is al niet mijn favoriet, maar met de foute snor en Maaskantje kapsel is hij totaal niet Sonny waardig. 3.5–>4.0

Ik heb nooit geweten hoe ik deze film moet beoordelen. Ooit een verschrikkelijk saaie film gevonden, maar ondertussen toch helemaal bijgedraaid. De sfeer is als een zwoele zomeravond met een bedrukte sfeer. De spanning hangt in de lucht met heerlijke kleuren op de donker wordende achtergrond. Ik heb de serie nooit gezien, dus moet ook het vergelijk niet maken. En misschien beter zo.

Farrell en Fox doen het niet slecht, al komen hun personages nooit echt uit de verf. Het is vooral de zaak die centraal staat. Niemand die er kwaad zal om zijn als één van hen er bij een sequel niet bij had geweest. De film wil in elk geval niet te braaf zijn en gaat ook hard. Miami Vice is vooral visueel een goeie actiefilm, maar mist wel de nodige uitstraling om er helemaal van te kunnen genieten.

Aardig.

Michael Mann aan het roer belooft vaak wel wat goeds. Met Miami Vice maakt hij allesbehalve een meesterwerk, al heb ik mij aan het einde van de rit best kunnen vermaken. Met wat actiescènes hier en daar bewijst Mann zijn kennis en kunde en is het dat soort intermezzo's die de film naar een hoger niveau tillen.

De foute Colin Farrell en Jamie Foxx komen me nogal zoutloos over, al past Farrell alleen al maar door zijn look perfect in deze film. Hij is evenwel veroordeeld tot veel samenspel met Li Gong en dat is toch wel een miscast van jewelste.

Verder een hoop genreclichés en een plot dat te mager is om een ganse speelduur te boeien. Verre van Mann's beste, maar al bij al nog goed genoeg als tussendoor.

3

Miami Vice als film laat mijns inziens voor de personen die de serie kennen veel steken vallen. Eigenlijk kun je het niet eens en zou je het niet eens willen vergelijken. Je mist de personen, auto's, actie en muziek die de serie geweldig maakte. Mocht ik de serie niet kennen en deze film dan zien dan nog heb ik het idee dat het niet slecht is maar toch wel momenten kent waarbij de ogen soms dicht vielen. Helaas.

Eerst en vooral zal ik beginnen met te zeggen dat ik de serie nooit gezien heb. De film vond ik eigenlijk wat naar de lange kant. Soms had ik even het idee wat meer naar een serie te kijken qua tempo. Nu uiteindelijk was het verhaal nog wel best in orde met dan op het einde een prima climax. Misschien eerder een vrij cliché verloop van de plot, maar zo voelde het niet. Ik denk dat dat de verdienste is van de regisseur. Ik heb zo het idee dat Michael Mann van de kleur blauw houdt. Misschien is dat een indruk, ik heb nog lang niet alles van hem gezien. De muziek is geregeld ook lekker in de film. Verder goede acteurs met vooral Colin Farrell die er wat mij betreft toch bovenuit steekt.

In de jaren ‘80 was Michael Mann niet de regisseur maar wel producent van de gelijknamige iconische serie. Als hij het al niet weet, wie weet het dan wel waarover het gaat in het universum van Miami Vice. Al is het wel grappig dat in de extra’s bij mijn dvd geen woord valt over de serie. Als je niet weet dat er een serie aan voorafgegaan is, kom je het hier evenmin te weten. Voor wie de serie wel kent - zoals mij - is de voorkennis een tweesnijdend zwaard. Bij het bekijken van deze film zag ik voortdurend de koppen van Don Johnson en Philip Michael Thomas voor mij, wiens rollen hier neergezet worden door Colin Farrell (die snor van hem is hier echt geen meerwaarde) en Jamie Foxx. Idem voor de andere rollen. Het gaf mij een ersatz gevoel waardoor ik me sowieso niet zo kon inleven. Het was nu ook niet dat de chemie tussen Colin en Jamie van het scherm spatte. Wat verder mankeerde was een soundtrack om het geheel op te tillen. Geen Jan Hammer hier, zelfs geen derderangs Jan Hammer maar een wat anonieme millennial muzak. Qua stilering is het ook allemaal wat grauwer dan wat we in de serie zagen. Beetje saaier. Terwijl stijl en muziek nu net twee belangrijke poten waren van het origineel.
Aan de positieve kant heeft men hier een verhaallijn uitgerold die tot het beste zou kunnen behoren van de serie. Deze film met toch wel lange speelduur is werkelijk volgestouwd met actie en is prima gemonteerd/geregisseerd (wat je mag verwachten van Mann). In die mate dat actie voorgaat op de verdieping van de personages, en dat is dan weer een beetje jammer vind ik. Misschien komt het ook daardoor dat het nooit echt spannend wordt. Het einde is trouwens redelijk ridicuul (Farell die Gong Li naar de nooduitgang helpt) , maar ook bepaalde episodes van de serie gaan er wel eens over. Verder toch een gemiste kans om enkele acteurs van de originele serie in deze film te casten, was wel cool geweest.

Al met al geen echt verkeerde film, maar ik bleef toch achter met een hongerig gevoel. Als het bij mij al iets heeft opgewekt, is het appetijt voor de originele serie die boven deze film uittorent qua cast, muziek en algemene vibe.