Anastasia (1956)

Bergman verlaatte haar man en dochter voor regisseur Roberto Rossellini. Het Amerikaanse publiek en de regering sloot haar hierdoor buiten in 1949. Dit soort moralistisch gezanik overkwam Charlie Chaplin volgens mij ook eens. Bergman speelde de sterren van de hemel in Anastasia, won de Oscar voor haar rol en het vertrouwen was weer terug. De film is echt zowat enkel het kijken waard vanwege de cast met Bergman in een prachtrol dus. Alfred Newman's score behoort ook tot de piek van deze film. 3 sterren

Mooi.

Heb altijd wat met dit soort films. De stijl, de sfeer, de acteurs, de charme etc. Dit was toch wel een hele goede film. De Zweedse legende Ingrid Bergman kreeg voor deze rol, terecht een Oscar. Ze zet samen met de rest van de cast een geweldige acteerprestatie neer. De muziek van Alfred Newman is erg mooi. De film heeft een mooie, maar vooral chique oude stijl. Daar hou ik gewoon van . 4,5.

Eind 1956 verschenen kort na elkaar in de bioscoop twee films over de mysterieuze vrouw, die in de jaren ’20 in Berlijn opgedoken was en beweerde een dochter van tsaar Nicolaas II te zijn. Het verhaal van deze vrouw –bekend geworden als Anna Anderson– wordt vrij nauwkeurig verteld in de Duitse film van Falk Harnack, Anastasia – Die letzte Zarentochter met Lilli Palmer in de titelrol.

Deze Amerikaanse versie van Anatole Litvak voegt aan het op zich al fantasierijke verhaal nog een heleboel fictie toe en richt zich vooral op de relatie tussen de onbekende vrouw (Ingrid Bergman) en haar ontdekker/begeleider (Yul Brynner). Door dit andere accent vind ik deze Amerikaanse versie een stuk minder dan zijn Duitse tegenhanger, die veel spannender is. Dat Ingrid Bergman voor haar rol in deze film een Oscar kreeg moet toch vooral te wijten zijn aan een gebrek aan echte concurrentie dat jaar. Het is een aardige film, maar niet meer dan

Na de moord op Tsar Nicholas II en zijn familie gingen al snel de geruchten dat iemand van de familie het ongeluk had overleefd. Dergelijk fake news kwam wel meer voor in die tijd. Dat leidde tot verschillende mensen die zich voordeden als één van de dochters die het ongeluk had overleefd. Van verschillende familieleden, maar in het westen is vooral het mysterie rond Anastasia populair. De bekendste imitator was Anna Anderson, die nog leefde tijdens deze film trouwens. Het zou pas na haar dood zijn dat met DNA bewezen werd dat ze niet de echte Anastasia was.

De film draait rond het mysterie en gaat daarin verder door het te laten uitschijnen dat ze misschien toch wel de echte is? Het zorgt voor een boeiend hoofdpersonage, sterk vertolkt door Ingrid Bergman. Yul Brunner, die zelf van Russische afkomst was, zit als gegoten in de rol van generaal Bounine. Alhoewel hij het personage ook niet veel meer invulling kan geven. Het probleem van de film is dat er niet zoveel charisma is tussen de personages en het allemaal wat afstandelijk blijft.

Het verhaal is gelukkig interessant genoeg en Ingrid Bergman doet het best goed. Bovendien zijn er prachtige decors en kostumering met passende muziek. Hollywood zoals je dat van hen kan verwachten. Warme kleuren en prachtige beelden. Ik mis wel de glitter die een film rond een mysterieuze prinses zou moeten hebben.

Weer zo'n onbekende titel met klassiek aandoende titel cq cast wat dan ook de reden was om deze film mee te nemen. Het verhaal en de waarderingen waren mij onbekend maar beide wekte wel degelijk de interesse.

En het verhaal begint toch interessant, want de geschiedenis van de Romanovs zo eind Eerste Wereldoorlog te midden van de revolutie betreft een die qua afloop rond Aleksej, Maria en Anastasia tot de hardnekkige mysteries van de wereldgeschiedenis behoort. Het was dus niet alleen Anastasia waar geruchten over gingen en door de jaren heen verschillende figuren opdoken die hen beweerden te zijn. Het plot rond het plan van generaal Bounine en zijn handlangers mag er dan ook zijn, en de twijfel rond de dame met het geheugenverlies en de littekens treffend waarop het geheel zich vervolgt met een plan en nauwgezette voorbereiding om Anna Anderson, die maarliefst zestig jaar heeft volgehouden de prinses te zijn , voor te bereiden op dit bedrog.

Kenmerkend aan de film zijn de twee uitstekende acteurs in de vorm van Brenner en Bergman die het geheel sterk gestalte geven en goed acteren, zo zijn verschillende scènes qua acteren maar vooral ook dialoog ijzersterk en verveelt het geheel tot op de helft geen moment. Want de look a like blijft onvoorspelbaar en wispelturig met de hamvraag of het allemaal gaat lukken. Helaas komt daarna de klad er een beetje in met de focus die meer richting het romantische schuift rond de interesse van verschillende mannen richting de dame in kwestie maar ook de veranderende band tussen de dame en de generaal, het blijft weliswaar tot op zekere hoogte interessant hoe de zaak verder moet met de verschijning van de man uit Boekarest als hoogtepunt/ climax.

Toch neemt de spanning richting het einde langzaam af met alle relationele besognes en vind ik dit niet echt sterk, niet zo sterk als het begin. En waar de film gedurende het begin tot aan de helft afstevende op een 4 stel ik dat door het einde toch bij tot een 3.5. De aangename speelduur is ook nog een te benoemen pluspunt. Afijn, een tegenvaller was dit geenszins en wellicht dat ik de film op termijn nog eens probeer.