Alba (2016)

Tien stemmen, geen berichten, geen trailer. Iemand die kan vertellen hoe deze film is? Lijkt me ergens veelbelovend.

Jemig, die ging er wel ff in. En volgens mij niet alleen omdat ik een overgevoelig watje met een zwak voor het "zwakkere" kind ben. De manier waarop dit dicht op de huid gefilmd is, zorgt dat je je onvermijdelijk verbonden gaat voelen met Alba. Ik had zo met r te doen op den duur...terwijl haar "coming of age" perikelen nauwelijks bijzonder te noemen zijn voor een verlegen grijs (maar beeldschoon, als die lach er even doorheen kwam...) muisje met gezinsprobleem. De manier waarop het gefilmd en geacteerd is, en het ritme/verloop van gebeurtenissen is allemaal heel efficiënt gedaan. Bitterzoet.

Nu op Mubi

Knap debuut van deze jonge regisseuse die haar eigen ervaring met opgroeien nog vers in het geheugen heeft liggen. De film straalt eenvoud uit waar het coming of age-verhaal van de hoofdrolspeelster achter schuil gaat, de kindactrice werd uit een groep van 600 meisjes gecast. Plot en dialogen zijn minimaal.

Het resultaat deed me denken aan het eveneens Latijns-Amerikaanse Después de Lucía (2012) (5*), dat ook over een tiener gaat die zonder een aanwezige moeder en met een afstandige vader moet opgroeien, waar pesten ook een belangrijke rol speelt en er nauwelijks dialoog is. Alba heeft iets minder plot, waarbij de schermtijd vooral door de jonge actrice wordt opgeëist, die zeer overtuigend acteert.

Alba, uiterst verlegen, lijkt een slachtoffer te zijn van jarenlange pesterijen, ze heeft moeite met het maken van vriendinnen, en moet met de sociale druk van de andere kinderen omgaan terwijl ze in een erg moeilijk thuissituatie zit. Door ziekte van haar moeder wordt ze gedwongen om bij haar door het leven getekende vader te leven, die van haar moeder scheidde toen ze een baby was en ze sindsdien niet meer heeft gezien, en op wie ze niet bepaald trots is.

Mooie film die veelbelovend is wat betreft de toekomst van de twee debutanten, de jonge regisseuse en de jonge actrice. Ruim 3,5*

Een langzaam en ingetogen, maar intens gevoeld coming of age drama uit Ecuador. De jonge Macarena Arias geeft een van de beste kind-performances die ik zag in de titelrol van Alba, in een film met verrassend weinig dialoog die desondanks geen moment verveeld en waarin de emoties altijd voelbaar zijn.

Bijzonder jammer dat zowel de jonge regisseur Ana Christina Barragan en zij geen nieuwe films hebben gemaakt na dit sterke debuut. Het was na Uio: Sácame a Pasear (2016) pas de tweede film die ik zag uit dit land, maar van die 2 was dit wel de beste en zeker de 5 euro waard om te huren op IFFR Unleashed.

4,2*

Mijn eerste uit Ecuador. Ook meegepikt via het online platform van IFFR. Een film die inderdaad de beelden laat spreken boven de dialogen. Niet moeilijk als je een schuchter zwijgzaam meisje vertolkt. Een meisje dat gebukt gaat onder de zwakke gezondheid van haar moeder en haar eigen gezondheidsproblemen. Het maakt van haar een buitenbeentje op school die niet kan meespreken over de zorgeloosheid van het leven en de fantasie over jongens, iets wat meisjes van die leeftijd horen te doen.

Het betert er niet op wanneer ze bij haar vader dient te gaan wonen. Op zijn zachtst gezegd een vreemd figuur. Prima acteerwerk. Van genoten!