Retour à la Vie (1949)

Coming home VIJFluik met een didactische opzet: een voice over vermaant de kijkers in het begin en roept op tot meer bregrip voor repatrianten.

Het eerste deel van Cayatte gaat over een Dachau survivor( allicht geen krijgsgevangene) die alsnog op sterven ligt en op haar sterfbed wordt lastigevallen door-zacht uitgedrukt-niet overdreven sympathieke verwanten( onder wie Blier) die willen dat ze nog wat papieren ondertekent om de erfenis wat te vergemakkelijken.Het laatste shot vergeet je niet snel meer.

Het tweede deel van Greville gaat over ex-krijgsgevangene Périer die werkt in een een hotel waar VROUWELIJKE AMERIKAANSE OFFICIEREN( onder wie enkele lekkere) zijn gehuisvest die hem als een koelie behandelen.Godard heeft het "US go home"in de Franse cinema niet uitgevonden zo blijkt.

Het vierde deel van Lampin is een dear John verhaal en het vijfde gaat over een piepjonge Reggiani die zoals reeds gezegd met een oosterbure komt aankakken. Not to the amusement van iedereen,maar liefde overwint alle vooroordelen .

Het derde en allicht beste deel is van Clouzot en laat zien hoe concentratiekamp overlevende Jouvet,door zijn wederwaardigheden kreupel en lijdend aan PTSS ( sommigen noemen dat begripvol "halfgek" ) een strange meeting heeft met een gevluchte gestapo-beul.Geen soft humanitair gesnotter hier,wel in principe genoeg stof voor een ff film.Helaas duurt hij maar 25 minuten.

Waw wat een unieke film! In vijf losstaande verhalen wordt het (fictief) wel en wee weergegeven van vier mannen en een vrouw die terugkeren uit krijgsgevangenschap na WO II, in Frankrijk. Deze film is gemaakt in 1949, vlak na WO II dus, en daardoor voelt het hele opzet heel authentiek aan. Je voelt als toeschouwer dat je kijkt naar een film die ook een soort verwerking van de oorlog inhoudt in al zijn facetten; de gruwel, de kleinburgerlijkheid, de vergevingsgezindheid, de grootsheid, de huichelarij, kortom een uitvergroting van alles wat de mens eigen is. Een unieke oorlogsfilm die inzoomt op de psychologie van een samenleving die toe is aan heropbouw. Heel realistisch van opzet, mooi gefilmd, en het stoort niet dat verschillende regisseurs aan het werk zijn. De vijf pareltjes vormen één geheel.

"Cadeautje"van TV5Monde

Merci beaucoup!

Indrukwekkende verhalen gebundeld tot een prachtige beklijvende film.

Jammer dat ik hem niet kon opnemen, want dit is voor mij van blijvende waarde.

Niet alleen omdat bekende cineasten in de regiestoel (en/of schrijversstoel) zaten en niet alleen omdat deze 5-schijfjesfilm vertolkt wordt door bekende namen als Bernard Blier, Louis Jouvet, Serge Reggiani en anderen, maar vooral omdat het thema in 1949, 4 jaar na WO II, zo ingrijpend actueel was en voorbeelden zoals ze worden aangehaald zo levendig en realistisch: de aanpassing van ex-geditineerden aan hun vroegere maar vooral nieuwe levensomstandigheden en ook de aanpassing van dezen die aan thuisfront bleven. Van een harteloos ontvangst al over het besef dat de oorlog mensen, zowel vriend als vijand, tot onmens omtovert, de hypocrisie en potsierlijk eerbetoon waarmee men vaak omsprong, de weigering te beseffen dat het leven ook zonder haat verder kan, tot die enkeling die toch het geluk vindt.

Sfeervolle film met veel bedenkingen en eigenlijk ook aanbevelingen. Het fenomeen is namelijk de wereld nog niet uit.