Tonio (2016)

Ontzettend overtuigend rouwverslag rondom de dood van een kind. Pierre Bokma op zijn best en eigenlijk schittert de hele cast. Nergens overdreven sentiment, overal puur en oprecht overgebracht. Beste Nederlandse film die ik in tijden heb gezien.

Een riskante onderneming om zo'n boek te verfilmen, maar het is boven verwachting goed gedaan. Sober en klein gehouden, de emoties komen heel goed tot uiting, alsof je er midden in zit. Pierre Bokma, toch al een van de beste Nederlandse acteurs, speelt de rol van zijn leven, terwijl de rest van de acteurs ook een prestatie neerzetten. Laat die oscar maar komen.

De eerste honderdduizend bezoekers hebben de film nu gezien (in Nederland).

Gouden Film, dus.

Raar, een film over rouwende ouders die mij (vader) helemaal niks doet. Ik zag Pierre Bokma en Rifka Lodeizen acteren dat er iets ergs gebeurd was. Rifka Lodeizen speelt een vrouw van 57, daar gaan ze de fout al in want Lodeizen is een vrouw die er voor haar 44 jaar eerder jong uit ziet en dus een totale miscast als vrouw van vd Heijden.

Komt nog dat gemaakte acteerrouwen van beide ouders bij, het neppe dronken verdriet van Bokma, plus de rare reacties op het overlijden... Tonio is wat mij betreft een lege film, waarin eigenlijk niks bijzonders gebeurd behalve dat er een jonge vent verongelukt, die bij mij geen enkele emotie opriep.

Eigenlijk vond ik het helemaal niks, ik zat al vlot te verlangen naar het einde.

Berichten verplaatst naar Film > Algemeen > Verfilmde boeken

Hier kan ik weinig aan toevoegen. Van mij ook 4 * !

idd beste NL film sinds lange tijd, uiteraard bokma (en prima rol tonio), maar ook de opbouw en scenewisselingen tussen heden en verleden , montage en sound

'Tonio' is zonder meer een topper. Het waargebeurde verhaal van een jongeman die het leven verliest door een ongeluk, is helaas geen zeldzaamheid. Wat 'Tonio' wel bijzonder maakt is, hoe zijn ouders ermee omgaan. Moeder Mirjams verdriet spat van het scherm. Vader Adri reageert als een schrijver, die op zoek gaat naar hoe het is kunnen gebeuren. De reconstructie van wat was. De reconstructie van een leven. Een poging om Tonio nog een tijdje in leven te houden. Ook al kan je de tijd niet om de tuin leiden.

Prachtig ook hoe de film oog heeft voor details. Ga hem zien.

Na zes draken bewijst Oest eindelijk dat ze het kan. Had het eerlijk gezegd niet meer verwacht maar ze weet het rouwproces ontzettend raak van 'binnen' te tonen. Ze houdt het opvallend ingetogen en Pierre Bokma zet hier de rol van zijn leven neer. Op twee momenten brak ik gewoon helemaal ...

Nog een stem uitgebracht?

Mooi verhaal over een gezin wat hun zoon verliest en hoe zij hiermee omgaan. Ik heb het boek niet gelezen maar de rollen worden goed gespeeld.

Winnaar van de Zilveren Krulstaart:

Pagina niet gevonden – Auteursbond

Soms kan het dus wel. Nederlandse films waar WEL goed geacteerd wordt. En waar WEL goede acteurs in zitten. "Tonio " is deprimerend, grauw en emotioneel. Maar zonder valse sentimenten.

Puur drama. Realistisch. Uit het leven gegrepen. En Pierre Bokma.....dat is een klasse apart.

Chapeaux voor dit meeslepend en aangrijpend verhaal.

4*

Het kan heel vaak (prima Nederlandse films maken), maar dit is een Nederlandse film die net een voldoende haalt bij 93.9....

Prachtige Nederlandse film van grote klasse. Acteerwerk is prima in orde, het script zit vrij logisch in elkaar, mooi camerawerk en een goede soundtrack. Kijk Johan Nijenhuis: zo kan het ook, in plaats van de lauwe pisfilms die jij maakt. (ben dus geen fan van Nijenhuis) Een film die je bij je strot grijpt vanaf het begin en pas weer bij het einde loslaat. Nogmaals: prachtig! 4 *

Vond het een verschrikkelijke tegenvaller. Tergend traag met een verschrikkelijke chemie tussen Piere Bokma en Rifka Lodeizen. Bijzonder overdreven net als de relatie met hun zoon.

Het proces van rouw verwerken is goed in beeld gebracht, maar heb je als kijker na 10 minuten wel gezien.

Dit soort werkjes zijn niet aan mij besteed, ... helaas.

Prachtige film. Pierre Bokma is alleen al een feestje.

Film zakte wel wat in net na de helft. Maar het einde maakte dit meer dan goed.

Indrukwekkend

Redelijke film over een echtpaar die hun tienerzoon verliezen door een auto ongeluk. Op het begin is de montage wat warrig en de meerwaarde van de non-linieare vertelstijl ontgaat me hier en maakt de film ook niet minder langdradig. De zoektocht van vooral de vader naar de laatste paar uren van zijn zoon levert nog wel een paar mooie momenten op en ook het acteerwerk is verder prima. Een nipte 3.0 sterren.

Zeer knappe prestatie van een boekverfilming, wat niet altijd gegarandeerd een feit blijkt te zijn. Het portret van twee verwoeste mensen is schrijnend, maar niet minder waar. Erg knappe acteerprestaties. Je leeft mee van begin tot eind.

Matig. Het boek was nog wel heel aardig, maar raakte mij nauwelijks, vooral doordat A.F.Th. als schrijver schreef en niet als vader. Dat maakte het boek wat kil en afstandelijk maar wel briljant leesbaar en die 600 pagina's verveelden nergens. Deze film probeert al die pagina's te vatten en lange tijd lukt dat redelijk maar aan het eind blijkt de film toch te weinig vet op de botten te hebben en moet alles snel afgeraffeld worden. De ouders van Tonio leven na de dood in een roes van alcohol en verdriet, maar Van der Oest maakt hier meer en dromerige fijne lekker wegkijkende film van dan de nachtmerrie waarin de ouders werden geleefd. De sfeer vind ik dus nergens passen. Bokma is nog wel sterk, maar Lodeizen wat vlakjes om over de volstrekt kleurloze Peters als Tonio maar te zwijgen. En na 90 minuten blijkt dit toch te veel als tussendoortje aan te voelen dan een echt doorleefde film over rouwverwerking. 2,0*.

Deze onbekende film eens bekeken en vond het geen slechte film. Ondanks het thema viel de film reuze mee en was het gelukkig niet allemaal kommer en kwel.

De cast deed het prima en de film zeg er ook goed uit. Verder was de speelduur goed, niet te lang en niet te kort.

Ik vond hem wel eens het bekijken waard.

Film raakte me goed. Verdriet is voelbaar. Super cast. Geen feelgood movie.

Sterk en moedig om hier een boek en dus nu deze film van te maken, maar had toch beter gekund. Begint erg goed, met kleine herkenbare momenten en gebaren en een goed werkende flashbackstructuur word het enorme verlies zeer voelbaar gemaakt. Maar hoe langer het duurt hoe meer de film gaat zwalken. Van der Heijden/Bokma gaat zich steeds excentrieker gedragen en is zo afstandelijk dat je je steeds moeilijker kunt inleven in het personage. De methodiek met de waanvoorstellingen die beeldend worden gemaakt werkt ook niet helemaal lekker. Onbevredigend dus, omdat je niet het gevoel krijgt dat het hele verhaal goed en compleet is verteld. Lodeizen is wel heel sterk, Bokma speelt niet zijn allerbeste rol.

Ons jongetje...

Phoe... Phoe... Eindelijk weer een Nederlandse film met kwaliteit. Tel uit je winst... Wel dan weer de drama kant, maar...

Het is om te beginnen erg opmerkelijk dat deze film een verfilming is van het rouwverslag van AFT van der Heijden. Je zou haast denken dat zoiets persoonlijk is, maar aangezien de schrijver al erg aan het reconstrueren was omtrent de dood van zijn zoon, zou een film/beeldreconstructie erover ook niet misstaan. En dat is gelukt. Paula van der Oest... waar ik nog te weinig films van heb gezien, mag het regisseren en Pierre Bokma en Rifka Lodeizen (toevallig van de week nog gezien in Kan door huid heen) mogen het echtpaar AFT van der Heijden en Mirjan Rothensteig spelen. Een blik in het leven van twee ouders die zojuist hun kind hebben verloren.

Het boek heb ik nog liggen, maar bij dikke boeken moet ik echt goed in de leesflow zijn... Ik wil hem zeker wel gaan lezen.

Als je Pierre Bokma en AFT van der Heijden naast elkaar zet zie je toch wel een overeenkomst... Evenals de pure nadruk op zijn schrijverscarriere die in deze film is gebruikt. De reconstructie doet je meevoelen, meehuilen, meerouwen en je in een uitzichtloos gat zuigen waarbij je de neiging krijgt om op internet na te gaan over hoe het momenteel met AFT van der Heijden is.

Wanneer in de eerste vijf minuten van de film de deurbel gaat, weet je al dat het mis is... En vanaf dat moment is er geen weg meer terug. Hun zoon heeft een ongeluk gehad en het beste wat er gedaan kan worden is hem euthanasie plegen. Hoewel het lot al bevestigd was, komt de klap wel harder aan en na de korte opluchting belanden we in een neerwaartse spiraal... Wat het nog gevoeliger maakt zijn de vele mooie herinneringen die ze met hun zoon hadden... Dat etentje, dat Mirjam zwanger is... maar ook de losse scenes met Tonio zelf. Ik wist al dat er niks ergers bestaat dan je eigen kind verliezen, maar nu werd ik wel even met de neus op de feiten gedrukt. Het is niet alleen het rouwen en het eindeloze verdriet... maar ook de uiteindelijke zelfdestructie met alcohol die het alleen maar rouwer maakt. Maar... dan vooral de obsessieve schrijverskracht. Adri besluit om niet langer bij de pakken neer te zitten en heeft er alles voor over om erachter te komen wat er precies, voor en erna, gebeurd is... Waarschijnlijk om de pijn te verzachten, ondanks hij beseft dat dood gewoon dood is...

Dan voornamelijk die momenten dat hij met helderziendheid gaat reconstrueren... Voornamelijk die psychosescene aan het einde is onvergetelijk.

Zelden zo'n sterk rouwverslag gezien. Waarschijnlijk zelfs nog dieper dan Antichrist... Al is dat misschien een vreemde vergelijking. Wat bezielde Pierre Bokma en Rifka Lodeizen om op zo'n intense manier het verdriet over te brengen? En dan de rol van Tonio zelf.... Je gunt het de jongen gewoon niet.

En nu ik dit schrijf, moet ik, alsnog, bijna gaan huilen...

5,0*

Ik heb de film niet gezien, wel het boek gelezen. AFT VdH omschrijft het zelf ongeveer zo: als een rotte kies waarvan je de pijn enkel even kan verdrijven door er net harder op te bijten. Prachtige metafoor. Het boek is keihard, ongezien, ook gênant openhartig… en dat is net de bedoeling denk ik: het kan je allemaal niks meer schelen want erger kan het echt niet worden. Wellicht is het een poging zijn verdriet uit te putten. Om erachter te komen dat dat niet lukt. En dat is dan de enige troost die je hebt: dat verpletterende, 'gutsende' (zijn eigen subliem woord) verdriet.

Enigszins allergisch voor mensen die zichzelf alleen maar in hun eigen verdriet vinden en daarnaast helemaal vol zitten van hun eigen gelijk, ga ik toch maar eens proberen zonder deze vooringenomenheid van mij naar dit verhaal te kijken.

op zich goed geacteerd, maar eigenlijk is de hele film hetzelfde zodra Tonio overlijd.

Je kan hem dan ook eigenlijk verder spoelen tot het eind en heel het tussenstuk weglaten en je heb eigenlijk niks gemist.

Films over het verlies van een kind beleef je natuurlijk wel altijd met een zeker respect omwille van het trieste van het gebeuren, het leed, het schuldgevoel...maar deze "Tonio" behoort toch niet tot de heel sterke films met dit thema.
Een goede film is het wel die aantoont hoe het drama op verschillende manieren ervaren wordt en die zijn beste peil bereikt als de vader eigenlijk zijn zoon als het ware wil herbeleven en in zijn immens verdriet zelfs leeft met de gedachte het ongeluk ongedaan te maken.
Het script ligt evenwel wat moeilijk, maar ondanks de uiteenlopende sentimenten die aan bod komen, is er op dat vlak geen overdrijving.

Log en lomp nl ding van van der oest, niet bepaald nl's trots. Afgrijslijk acteerwerk van het echtpaar.