Tenemos la Carne (2016)

Eén van de meest geschifte films die ik in tijden zag. Ik zie dat de reacties/cijfers nogal verdeeld zijn (en dan bedoel ik niet per se hier), maar ik vond het toch bijzonder fascinerend. Audiovisueel vooral geweldig. Aanvankelijk is het allemaal nog enigszins lineair, maar al gauw ontaard de film in een manische nachtmerrie die pas stopt zodra de eindcredits het scherm sieren. Niet alles werkt even goed, soms werd het bijna wat kluchtig, maar veel tijd om er bij stil te staan is er toch niet. Denk aan een soort kruising tussen Gaspar Noé (audiovisuele stijl) en Jodorowsky (het hoge wtf-gehalte). 4*, dik.

Ik lees nog nergens echt negatief geluid maar laat ik het de laagstemmers in de mouw spelen dat hier inhoudelijk inderdaad van alles mis mee is. Ik hoor het Verhoeven al zeggen als hij naderhand bij een screening van het IFFR met gevlotte pas direct naar buiten is gerend om schuimbekkend te verkondigen wat een leeg omhulsel dit wel niet was, en hoe iemand weg denkt te durven komen met zo een overschot aan ordinaire, perverse, totaal overbodige uitbarstingen van in pis en menstruatiebloed doordrenkte expliciete seks, geweld en oppervlakkige Freud symboliek dat een pre puber nog onder woorden zou kunnen brengen, als je hem vroeg wat hij zojuist gezien had. Hoe ik echter met degelijke uitingen mijn debiel hoge score moet verantwoorden ben ik nu al een goede 24 uur over aan het twisten, en ik durf het nog steeds niet te zeggen. Ik weet alleen dat dit ondanks alles, op de valreep, zo'n beetje de meest prikkelende filmervaring van het jaar voor me is geweest en ik voor een keer weiger de eeuwig kritische azijnpisser uit te hangen. We Are the Flesh is immers precies wat ik zoek en verlang op visueel gebied en bevredigt bovendien uitstekend mijn voorliefde voor foute, zanderige post-apocalyptische pulp, kitscherige contrastbrede kleurenfilters, larger than life surrealisme en een algehele in your face madness behandeling. Bovendien zie ik niet in wat dit minder heeft dan een genoemde Jodorowsky, wiens films me emotioneel ook niets doen en ontleed van alle gekkigheid net zo weinig vertellen, behalve dan dat het in een andere tijd gemaakt is door een hipsterig snotjongetje met gaten in zijn spijkerbroek

Het broeit al een tijd maar extreme cinema is onder andere met deze film duidelijk een nieuw tijdperk in beland en ik durf bijna niet te fantaseren over wat de volgende door dit soort compromisloze vunzigheid vergiftige generatie ons straks voor gaat schotelen. Dit gaat me hoe dan ook nog lang bijblijven, en dat zo voor de door mij zo geliefde kerstperiode wanneer ik normaal rond deze tijd altijd als een klein jongetje naar zoetsappige, voorspelbare kerstfilms zit te kijken en doe alsof de wereld een hele normale, liefdevolle plek is waar iedereen het beste met elkaar voor heeft. Ik ben duidelijk niet mezelf dit jaar. (4*)

Visueel leuk maar verder heeft deze film weinig te bieden.

Geen verhaal helemaal niets....film gaat nergens over.

Ach ja regisseurs die aan de lsd en crack zitten mogen ook gewoon films maken.

1.5 ster voor het soms visueel aangename.

Broer en zus breken in bij een gebouw wat waarschijnlijk een post-apocalyptisch Mexico moet voorstellen. Daar komen ze de geïsoleerde manische weirdo Mariano tegen. Hij laat ze blijven maar dwingt ze om deel te nemen aan zijn vreemde 'seksuele' fantasieën. We zien dan incest, verkrachting, moord en kannibalisme voorbijkomen echter zal de maag van een geoefend horrorkijker onberoerd blijven. Ook wordt de film nooit een samenhangend geheel, hierdoor lijkt het meer op een pretentieuze porno, dan op een echt goed filmwerk. Je wordt alleen maar op een serie scènes gepresenteerd. Visueel levert regisseur Emiliano Rocha Minter nog wel goed werk af en de mix van technieken, stijlen en shots zijn de reden waarom je blijf kijken. Als er hogere ambities waren dan maakt de film die helaas niet waar.

“There is no other way to respond to the senseless atrocities that scream to us from every newsstand. In a country ruled by violence, the artist cannot help it if his visions are mad, incomprehensible, and drenched in blood.” – Julio Chavezmontes

Tenemos la carne (We Are the Flesh) heeft momenteel een 4,7 op IMDb en een 2,8 op MovieMeter. Niet een film die ik doorgaans snel zou kijken dus, tenzij hij aangeraden wordt. En dat werd hij, We Are the Flesh prijkte op meerdere lijstjes met de beste horrorfilms van 2016. Dan is het op zijn minst een kijkbeurt waard, toch? Regisseur Emiliano Rocha Minter maakt met deze film zijn debuut, en het moet gezegd, de man is bepaald geen angsthaas. Wat een gewaagde eerste film.

Post-apocalyptische films, het is niet iedereens ding, maar mij blijven ze biologeren: de mens in overlevingsmodus, teruggebracht tot zijn essentie en meest basale instincten. Erg lieflijk is het doorgaans niet, maar fascinerend is het wel. We Are the Flesh is trippy, pervers, psychedelisch, confronterend, rauw, smerig, barbaars en lastig toegankelijk. Maar tegelijkertijd fascineert het toch, en is de film mooi geschoten. Vloeiend camerawerk en sfeervolle, versluierde kleuren. Maar wees gewaarschuwd: wie niet zit te wachten op close-ups van genitaliën, ongesimuleerde seks en gorigheid met menstruatiebloed, kan beter iets anders opzetten.

“The movie had to be an affirmation of life, in all the senses, without fear or judgement, reaching some point between the terrible and the strange, a return to a moment where there aren’t so many moral questions. A portrait of human beings, their violence, sexuality, their comedy”, verkondigde de regisseur in een interview. Sex, dood en wedergeboorte zijn er sowieso makkelijk in te zien. Minter gaf tevens aan tijdens de conceptie van deze film o.a. de filosoof Georges Bataille te hebben gelezen, wiens werk doordrenkt schijnt te zijn (ik heb hem niet gelezen) met de thema’s van de dood, het buitenzinnige en de innerlijke ervaring.

Ik zal Tenemos la carne niet snel nog een keer opzetten, en ben blij dat ik hem niet blind erin heb geknald voor een horroravondje met Miss John Milton. Dan had ik vast het een en ander te horen gekregen. Tegelijkertijd kon ik mijn ogen ook niet van het scherm houden, en blijft de vraag wat een en ander nu betekent, wél door het hoofd spoken. Emiliano Rocha Minter lijkt absoluut een kunstenaar met een intellectuele visie, en volgens mij is dit een uitstekende film voor academische analyse. De trailer geeft een aardig idee van wat je kunt verwachten. Losstaand van of je iets ‘leuk’ vindt of niet, mag cinema best prikkelen, je grenzen overschrijden, en je met verbazing en walging achterlaten in een staat van gefascineerde verwarring. We Are The Flesh slaagt daar volkomen in.

4*

Horror uit Mexico ! Tja, lijkt weer zo'n kunstzinnig filmpje waar je volledig in de ban geraakt of je gewoon de vraag stelt van welke onzin heb ik nu eigenlijk gezien. Laat het duidelijk zijn dat de film zeker een bepaalde bizarre grimmige sfeer weet te creëren met een sfeervolle setting, bepaalde smaakvolle shots en heel wat wansmakelijke seks en gorigheid waar ik niet zat op te wachten. Pervers, porno, brutaliteit, viezigheid....het zit er allemaal in. Betekent dit dat ook horror voor mij....helaas niet. Kon er weinig mee en heel het onzinnige ervan kon mij niks schelen. Het verhaal dat een interpretatie van seks , dood en wedergeboorte heeft, wordt op een manier gebracht waarbij de opzet om de kijker te confronteren de volle aandacht moet hebben en al het andere van minder geschikt belang is. En daar wringt het schoentje want het confronteren en heel het onzinnige gedoe wat aan gepaard gaat weet mij totaal niet te boeien. De film kabbelt maar verder met allerlei seksuele fantasieën en vage scènes die je soms doen verbazen , maar een fascinerende kijkbeurt is het voor mij op geen enkel moment geworden. 3/10

Was zeer benieuwd geworden naar deze film toen ik zoal hier de recensies daarover las. Walgelijk, pervers, smakeloos? Kan zijn maar niettemin kostte het mij geen enkele moeite deze film af te kijken. Filmpje kon mij trouwens absoluut niet shockeren. Ik ben inmiddels wel genoeg gewend. Er is maar een film geweest waarbij ik mijn ogen van het scherm af wendde en dat is de fameuze strontscène uit Pasolini's Salo. Niets is voor mij nu eenmaal zo walgelijk als het eten van stront. Daar kan geen enkele scène - hoe smakeloos ook - uit dit Mexicaans horrorfilmpje tegenop. Op visueel vlak trouwens vond ik dit filmpje, waarbij ik toch wel enigszins de stijl van Gasper Noé meende in te herkennen meer dan o.k. Ook de soundtrack paste er goed bij. Dus, van mijn kant toch een ruime voldoende voor dit perverse filmpje.

3.5*

Meeh, werkte voor mij niet.

Wel enkele leuke karakters. Die zwerver bijvoorbeeld en die broer en zus, waarbij je regelmatig zou denken dat het Japanners zijn die uit een Miike film zijn weggelopen. Alles afspelend op één plek. Maar de omschreven trips wilden maar niet voor mij werken omdat er imo weinig ritme in zat. Ja, veel seksueel misbruik, taboes (incest oa), en zelfs stijve lullen.

Heb deze film met Niethie gezien en misschien had ik ook wel een beetje een deja vu moment omdat we op dezelfde avond ook Waterpower en Flesh to the Void hadden gezien. Maar buiten dat... dit had allemaal wel wat meer uitgeweid kunnen worden. (meer locaties (pas aan het einde heb je dan toch een beetje dat switch moment) meer tempo in de karakters...)

Net niet.

2,5*

Pfoe.

Eerste half uurtje vond ik nog te doen. Het is duidelijk dat dit geen traditionele horror is, maar Minter weet hier en daar wel wat sfeer op te bouwen. Toch valt al op dat het audiovisueel niet echt helemaal goed zit. Ik heb weinig tegen lawaai, maar in de scenes met de trommel en met de tape voel je al dat het audiovisueel niet geweldig goed aansluit.

Maar de film barst pas los na die 30 minuten introductie. Als de sfeer je grijpt kan ik me nog inbeelden dat deze film enig effect heeft, ik heb echter met groeiende verbazing zitten kijken naar een schouwspel dat het papier-maché schooltoneel amper overstijgt. Het is een film die zo hard arthouse wil zijn, dat je het beeldmateriaal net zo goed als parodie op arthouse kan gebruiken.

Ik heb dan ook meer zitten lachen en me af en toe zitten irriteren (want de tweede helft is echt wel repetitief) aan de onnozelheden (en ja, clichés) die zich in snel tempo opstapelen. Het deed me erg aan Destructed denken, een film die horror, arthouse en (verdorven) naakt op gelijkaardige manier aan elkaar probeerde koppelen.

Visueel is het veel te karig, de geluidsband is veel te simpel en de acteurs ... ik had er op het einde vooral medelijden mee. Je zal je hier maar aan verbonden hebben. Allicht dat je hier in de edit kamer nog best een geweldige film van kan maken, als een soort moderne Teruo Ishii ofzo, maar dan heb je toch iemand nodig die het audiovisueel weet op te poetsen.

Serieuze tegenvaller dit.

1.5*

Mexicaanse fantasiefilm die geregeld tegen totale idioterie aanzit, dat klaarblijkelijk voor hoogbegaafde kunst moet doorgaan. Ik mag hopen dat menig filmliefhebber hier eenvoudig doorheen kan kijken, want alles komt nogal lomp en weinig opzienbarend voor de dag. Regisseur Emiliano Rocha Minter verpakt zijn project in felle kleuren en duizelingwekkend cameragebruik waar hij een aantal bonuspunten mee weet te winnen, maar slaagt er niet in zijn castleden aan te sturen. Hierdoor vervallen een hoop personages in overbodigheid of zelfs totale onnozelheid. Verder is het ook niet helemaal duidelijk wat alle pornoscenes nu precies moeten toevoegen.