La Caza (1966)

Dierenvrienden hoeven deze film, getiteld "De Jacht", niet te zien. Het is een film met een grote klassiekerstatus in Spanje, reden waarom ik het eindelijk bekeken heb, al bleef het zeer lang liggen omdat het onderwerp en het dierenleed me tot nu toe ervan weerhielden om het te zien. De titel zegt al genoeg, veel dierenleed "mooi gechoreografeerd" met de soundtrack. De film zou aanvankelijk zonder enige bijbedoeling "De Konijnenjacht" gaan heten, het zijn ook de konijnen die het meedogenloos moeten ontgelden in deze film, maar dat mocht niet van de censuur (konijn heeft in het Spaans dezelfde dubbele betekenis als poes in het Nederlands, en zo'n titel werd de preutse en religieuze censuurcommissie teveel).

Slim waren ze niet, want wat ze wel hadden moeten censureren ging aan ze voorbij. Met een beetje voorkennis van de naoorlogse situatie in Spanje is de fascistische aard van de drie vrienden herkenbaar (de fascistische censuurcommissie zal waarschijnlijk drie voorbeeldige mannen hebben gezien) en het jachtveld is niet geheel toevallig een heuvel waar tijdens de Spaanse burgeroorlog een veldslag plaatsvond. Met deze kennis is de allegorie die de regie hier toont niet zo moeilijk te bedenken, de rol van weerloze burgers wordt hier gespeeld door konijnen. De drie vrienden schieten daar na het nuttigen van wat alcohol er met plezier op los, hun afgunst richting het leven van anderen komt naar boven en vijf minuten lang vindt het ene na het andere konijn de dood, met regelmaat gepaard met veel leed. Zoals gezegd "prachtig" gechoreografeerd op muziek, en het leed in schril contrast met het plezier wat de drie vrienden beleven door op weerloze onschuldige beestjes te schieten. Als kijker proef je met afschuw de uiterst smerige smaak van de cocktail plezier, angst en leed die de regisseur voor ons in petto had. Jammer alleen dat hiervoor zoveel beestjes zo gruwelijk moesten sterven. Een film als deze kan tegenwoordig niet meer worden gemaakt.

Het dierenleed gaat in een lager tempo door, meerdere diersoorten vinden de dood en een enkel insect sterft op sadistische wijze, terwijl in de film een filosofische onderlaag naar boven komt waarin de drie vrienden, die zich al jaren niet hadden gezien, tussen de vele alcoholische dranken door langzaam beginnen ze te beseffen dat de basis van hun oude vriendschap inmiddels in een ver en ander verleden ligt (de burgeroorlog?) waar weinig van is overgebleven. Hun aard en afgunst echter niet. Als de levende konijnen op beginnen te raken worden de doelen om op te schieten schaars... wat erna gebeurt laat zich raden, de jacht ontaardt in vrienden die op elkaar gaan schieten, oftewel een burgeroorlog.

Harde en meedogenloze allegorie dus op de burgeroorlog, meesterlijk naar en smerig, alleen zeer sneu voor de talloze konijnen en andere levende diertjes die ten behoeve van deze film op nare wijze de dood vonden. En uiteraard krijg je bij het zien van de beelden dat rotgevoel wat de regie zocht. Voor deze ene keer zal ik de film niet puur op het dierenleed afrekenen en hou ik de waardering op 2,5* (het gemiddelde van 5* voor het filmische en 0* voor het dierenleed). Meesterlijk smerig.