Pink Flamingos (1972)

Dat deze film is cultklassieker is, zal best maar ik vond dat niets maar dan ook echt niets met kunst te maken hebben. Ranzig, smerig, onnodig provocerend. Neen, deze film vind ik echt walgelijk.

Ik kan best tegen ranzige beelden en ik houd van niet-standaard films(ook van wel standaard-films overigens) maar Pink Flamingos slaat werkelijk alles.

Ik geef Poisonthewell gelijk overigens in het feit dat Waters de lat voor ranzigheid gigantisch hoog heeft gelegd en inderdaad; ik heb nog geen film gezien die aan deze wat ranzigheid betreft kan toppen. Ik vind dit echter geen prestatie. Smerige beelden kan iedereen schieten.

Ik heb deze film voor het eerst 3 jaar geleden gezien en laatst opnieuw. Waar ik hem drie jaar geleden gewoon goor(en dus ook wel grappig) vond, blijft nu slechts walging over.

... what the fuck!? Totaal onnozele, bizarre en heerlijk slechte film. Dat acteerwerk alleen is al zó vreselijk over-the-top slecht en dan de rest nog. Wat een film. :')

Maar eerlijk is eerlijk; ik heb me prima vermaakt en ik heb veel gelachen om deze ongelofelijke onzin. Damn! Totaal weirde personages, de één na de andere bizarre scéne, apart (maar leuk) gekozen muziek, totaal belachelijke montage, maar de (expliciete) aanpak van regisseur Waters zorgt ervoor dat het prima werkt allemaal.

Wat scénes die eruit springen zijn o.a. de seksscéne met die kippen en de vrouwen in de kelder. Hehe. Best leuk om eens gezien te hebben deze cultklassieker. Voldoende.

Wat een vervelende bedoening was dit zeg. Ik snap best dat sommige delen expres zo gemaakt en gefilmd zijn, om Pink Flamingos een grote cultstatus te geven, maar ik kon er maar erg weinig genietbaars uithalen.

Het is allemaal erg bizar wat we voorgeschoteld krijgen, typisch jaren zeventig ook. Sommige zaken zijn ranzig, de acteurs doen maar wat en het camerawerk is ook niet om over naar huis te schrijven. Het grootste probleem zit hem echter in het punt, dat ik maar erg weinig van kon genieten. Als er veel slecht is, maar het geheel toch een grote funfactor heeft, kan het nog best leuk zijn om naar te kijken.

De glimlach verscheen echter nauwelijks op mijn gezicht, laat staan dat ik echt heb moeten lachen. Wat mij betreft is dit er echt eentje uit de “love or hate it” categorie, waarbij ik mezelf duidelijk tot die laatste groep reken.

1,0*

John Waters maakte met 'Pink Flamingos' in 1972 een film die je één keer in je leven gezien moet hebben. Drag-queen Divine (die van de discohits 'Shoot Your Shot' en 'Shake It Up') speelt de hoofdrol en er is ook nog iets van een plot te ontdekken al gaat die verloren door de open mond van verbazing over het vertoonde. Een dementerende moeder met een eieren-obsessie, gekidnapte vrouwen die worden verkracht en bezwangerd om hun kinderen aan lesbische stellen te kunnen verkopen, een potloodventer met een worst aan zijn pielemuis, sex met een kip, een playbackende anus, incest, kannibalisme met doodgeschoten politie-agenten, een (for lack of a better word) ontmanning, een moordpartij die live op de televisie wordt uitgezonden en als apotheose Divine die een verse hondendrol op eet. Hilarisch, provocerend, politiek heerlijk incorrect en totaal uniek.

Leuk om een keer gezien te hebben hoor, maar om nou te zeggen dat ik me nou echt vermaakt heb - mwah, niet echt. Het verhaal zegt eigenlijk al genoeg: Divine en haar gestoorde hillbilly-familie vechten met een echtpaar om de titel 'Filthiest people alive'. Het is een vrij plotloze opeenhoping van ranzigheden, met helaas weinig vermakelijke humor en (niet verbazend) hele matige acteurs. Alles wat ook maar enigszins met geweld te maken heeft is overduidelijk nep en buiten beeld gedaan, maar de rest wordt in alle expliciete glorie getoond - en dat ging wel behoorlijk ver met seks met een kip, Divine die haar/zijn zoon pijpt, een anus die trucjes doet, en Divine die hondenstront opeet. Het spreekt voor zich dat je je nou niet echt hoeft te vervelen met zo'n aaneenschakeling van provocerende goorlapperij, en apart was het wel, maar ik was er na anderhalf uur ook wel klaar mee.

Van al mijn ongeziene films lijkt dit misschien wel de grootste cultklassieker te zijn; John Waters’ Pink Flamingos, een film die al lang op mijn radar en watchlist staat, maar tegelijkertijd een titel waarbij ik niet heel veel aandrang voelde om hem eens op te zetten. Kijk, de trashchallenge heeft zijn nut bewezen. Uit die comfortzone, John Milton!

Seks met kippen, het eten van poep en ongesimuleerde fellatio door een travestiet; het zijn slechts enkele noemenswaardige zaken die Waters ons hier voorschotelt. Geschoten in Waters’ geboortestad Baltimore, moet onze ‘heldin’ en underground figuur Divine het opnemen tegen een goor stel, die de haar door de tabloids toebedeelde titel van ‘smerigste persoon op aarde’ willen ontnemen. De film staat op 8 lijsten op Icheckmovies, maar kreeg tegelijkertijd van Roger Ebert niet eens een waardering.

Ik had eigenlijk geen idee wat ik kon verwachten, al kende ik John Waters al wel van vele interviews, zijn eindejaarslijsten en had ik vaak clips uit zijn films gezien. Maar tot vandaag nog nooit een van zijn werken in zijn geheel. Helaas smaakt het niet naar meer, al wil ik Hairspray (1988) misschien nog wel eens zien. Maar zo’n ‘aaneenschakeling van provocerende goorlapperij’ zoals Woland het mijns inziens terecht noemde, moet waarschijnlijk iets in de cinefiel of perverseling in je raken. Nu is John Milton allerminst roomser dan de paus of fetisjvrij, maar ik kan met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zeggen dat ik Pink Flamingo’s niet nogmaals vrijwillig op zal zetten. Ik applaudisseer de durf en de soundtrack, maar kon er verder niet genoeg van genieten om meer dan 2* te geven.

2*

Years later, John Waters was asked by a reporter why Divine consumed dog feces for the movie. Waters replied, "It was just a little piece of dogshit, and it made her a star."

Dit is het toppunt van perversie en obceniteit, het is ranzig, en ronduit smerig. In een zweem van humor gehulde provocatie die er zijn best voor doet om geen statement te maken. Geen subtext, althans geen impliciet statement en geen serieus plot. Gewoon anderhalf uur domme goorigheid. Dus een komedie?

John Waters toon is nihil ..en zijn humor is blasé en als er hier een diepere boodschap te vinden is, dan is het dat je het leven niet zo serieus moet nemen. En dat illustreerd hij op de meest bombastische manier ooit. Het is alsof Waters een soort sardonische klucht neer wil zetten die elke cynicus zwaar getraumatiseerd achter zich wil laten.

Ik kan wel lachen om de provocatie maar ik zal hem niet vrijwillig zelf nog een keer kijken.

Een aaneenschakeling van ranzigheden andermaal niet zonder de zwaarlijvige Divine waarin

opzettelijk lelijke kitsch weer de boventoon voert. Het heeft allemaal zo zijn dilettantistische,

dubieuze charme. De meest schunnige film die ik van Waters gezien heb, en waar ik maar

weinig waardering voor kon opbrengen. De kreupele filmstijl van Waters waarbij al de schroom

overboord wordt gegooid, heeft op zich wel iets maar kon me zeker in deze film amper bekoren.

Met af en toe bekomen weerzin... En medelijden met de kippen...

De meest walgelijke film dat ik ooit gezien heb. In flarden, veel vooruit spoelen. Jakkes. En dan te bedenken dat er mensen zijn die van dit soort films "houden".

Van het verhaal moet deze film niks hebben, ik denk dat het eigenlijk de bedoeling was om hun vulgariteit op film te kunnen vastleggen, want daar ontbreekt het in deze film niks van. Met momenten werd ik er zelfs onpasselijk van, dat bloot tot daar aan toe, maar al dat gekots, en dan die hondepoep... Verder werd er best wel goede muziek gebruikt, zoals Surfin Bird van The Trashman (maar dan te weten op welk fragment dit nummer gebruikt werd).

Ik kan begrijpen waarom deze film in de preutse VS verbannen is.

Net toen ik me echt in film begon te interesseren, had John Waters zijn mainstreamsuccessen met Hairspray, Cry Baby en mijn grote favoriet, Serial Mom. Ik was daarvoor al klaargestoomd voor het werk van 'the pope of trash' door VPRO kindertelevisie met erg aan John Waters verwante (en er door geïnspireerde?) programma's als Rembo & Rembo en Theo & Thea. De periode van Waters' mainstream succes overlapt ook met Arjan Ederveen en Tosca Niterinks overstap naar televisie voor volwassenen met Kreatief met Kurk en Borreltijd, waar ik als tiener ook enorme fan van was. John Waters en zijn invloed op kindertelevisie is trouwens wel een studie waard: Ursula in The Little Mermaid is gebaseerd op Divine en Waters zelf zit als gast in The Simpsons en een Alvin & The Chipmunks film, met de meest voor volwassenen grap voor volwassenen in een kinderfilm ooit tot gevolg. Al die weirde creatieve kids die grote Waters fan zijn worden natuurlijk schrijvers voor film- en televisie. Zo krijg je ook de konijnenmuts uit Gummo in Bob's Burgers.

Waters' grote doorbraak als cultfavoriet, het berucht Pink Flamingos uit 1972 had ik alleen nog nooit gezien. Dus meteen gegaan toen hij draaide. Ik kende de reputatie van de film, maar het bleek toch nog wat extremer dan ik had gedacht met de ongesimuleerde pijpbeurt in incestsetting en de seks met kippen als uitschieters. Vooral die laatste was minder, omdat de kippen het duidelijk niet overleefd hebben en ook krasten met hun poten op de actrice. Strafpunten daarvoor.

Dan is er de beruchte slotscène. Laat ik het zo zeggen: ik kan bijna alles hebben, behalve in handen snijden en coprofagie. Dat laatste niet eens bewust, maar ik kokhalsreflexen. Divine trouwens ook.

Maar goed, uiteindelijk toch vooral keihard gelachen. Het hele verjaardagsfeestje van Divine met het anale entertainment en de onfortuinlijke poging van de politie het te stoppen is één van de grappigste dingen die ooit heb gezien. Divine en de teksten van John Waters zijn sowieso een gouden combinatie. Dat die twee vlakbij elkaar in de buurt woorden, is toch een beetje het filmequivalent van de Van Halen broertjes en David Lee Roth die elkaar treffen in Pasadena. De beroemde monoloog met het politieke programma: ook goud. Het likken en daarmee beheksen van de meubels: goud. En dan is er Mink Stole, die minstens net zo is als Divine als de slechterik. Het sollicitatiegesprek dat ze voert: ook goud. Het hele Eggman-subplot: goud.

Dus ondanks wat, uh, ongemakkelijke momenten - gewoon even ogen dicht - uiteindelijk toch een topfilm. Lekkere soundtrack ook. En een beetje je grenzen opzoeken af en toe voor wat catharsis kan geen kwaad, hoewel ik toch zou aanraden bij Serial Mom te beginnen als je geïnteresseerd bent in Waters.

Nog een P.S.: ik zie de laatste tijd af en toe een meme opduiken van een vrouw die "I hate the Supreme Court!" schreeuwt als het Amerikaanse hooggerechtshof weer eens een controversiële uitspraak heeft gedaan, vooral als het gaat om transrechten. Omdat ik wat dingen heb opgezocht op YouTube over Pink Flamingos, krijg ik allemaal John Waters video's aangeraden en die meme blijkt ook uit één van zijn films te komen. Er zit vast een grote overlap tussen 'transgenderactivisten' en 'John Waters-kenners'. Het komt uit deze briljante tirade van Mink Stole uit Desperate Living uit 1977, die ik je niet wilde onthouden.

(Gezien in Lab111)