The Painted Veil (2006)

Ook zonder de kennis dat het een remake is: zo'n beetje iedere minuut van de film voelt aan als remake van een remake van een remake. Het acteren - hoewel in orde - verandert daar ook niet veel aan, laat staan dat het het onbenullige verhaaltje boven zichzelf uittilt. De soundtrack heeft een paar aardige momenten, m.n de mix van Chinese couleur locale, Hollywood "romantiek" en Phillip Glass. Visueel wordt er veel pracht geboden, maar een grootse film? Nou nee.

Goede acteerprestaties van Norton en Watts. Zonder hen had deze film absoluut niet gewerkt. De film had verder namelijk niet heel veel te bieden. Het begon visueel erg mooi, maar dat was van korte duur. Daarna wordt er in hoog tempo een verhaaltje afgewerkt, wat niet altijd weet te boeien. Verder wat standaard natuurregistraties en iets te aanwezige muziek.

Drie sterren.

The Painted Veil kon bij mij op papier niet stuk. Mijn favoriete nog levende acteur Edward Norton én mijn favoriete nog levende actrice Naomi Watts samen in een film! Het feit dat het in China speelt in een tijd die me boeit -en dat de film een mooie titel heeft- móest wel een prachtige film garanderen.

Dat dit soort stellingen even vaak goed als fout zijn blijkt wel uit de verwachtingen die ik voor andere films al dan niet koesterde, die zo ongeveer beurtelings wel en niet uitkwamen. Maar bij The Painted Veil was het weer eens raak.
En dat ondanks dat het de film zeker aan een hoop dingen ontbreekt. Camerawerk, script en muziek zijn geen van allen perfect, en dat voorkomt dat de film een waar topdrama wordt. Maar tegelijkertijd maakt het, doordat je de goede bedoelingen ervan af kan zien, voelbaar met hoeveel liefde de film gemaakt moet zijn (Watts en Norton zijn tevens producer) en het wekt het gevoel dat de film het hart op de juiste plaats heeft, zoals dat heet. Dit komt extra naar voren als blijkt dat de film, wat de buitenkant ook mag doen vermoeden, een liefdesverhaal is, integer en zeker niet bombastisch, maar zeker wel een lief klein verhaal over de liefde tussen twee mensen.

Het karakter van Norton is waarschijnlijk de allergrootste schat die ooit de filmpaden bewandeld heeft. Deze Walter heeft duidelijk zo zijn sociale gebreken, maar oprechter dan hij zie ik ze nooit. Watts is dan ook degene die zich in het verhaal ontwikkelt, en wel op zo'n ontroerende en zoete manier dat ik eraan twijfel of je wel met goed recht in het einde mag geloven. Maar ik doe het lekker toch

Dat is overigens ook noodzakelijk om een boodschap uit het verhaal te halen: mensen zijn niet altijd wie ze op het eerste gezicht lijken te zijn. Soms kun je zelfs nog verliefd op ze worden.

Wel jammer is dat de schitterende omgeving waarin de film is opgenomen niet altijd zo mooi in beeld gebracht wordt als duidelijk zou kunnen, maar daardoor springen de shots die wél adembenemend zijn er des te meer uit. Ik noem het boottochtje, of de kunstmatige bamboe-weg die het water moet afleggen om bij het dorp te komen. The Painted Veil weet uiteindelijk toch op ieder vlak te overtuigen, en dat is knap. Iets meer bombast hier en daar had de film goed gedaan, maar het koppel Watts-Norton en hun fascinerende relatie weet de film ook boeiend te houden.

De enige miscast was het jongetje aan het einde.

3,5* - Een oprechte en indrukwekkende film vol schoonheid. Mag meer gezien worden.

Een ietwat wisselvallige film, die wel een positieve indruk op me heeft achtergelaten, maar helaas niet de topper is die het had kunnen zijn. Want het verhaal is natuurlijk heel aangrijpend, maar iet wat voorspelbaar. Alleen zakt het in het midden gigantisch in. Het begin is nog gewoon goed, maar gelukkig is het einde wel heel erg goed. Vond dat heel aangrijpend allemaal, maar het middengedeelte sprak me niet aan. Misschien is het ook wat meer een film voor de dames.

De muziek is echt heel mooi, zeker één van de betere scores van de afgelopen jaren.

De cast is erg goed. Een wat onwennige rol voor Edward Norton, niet zo stoer als vaak. Maar hij doet het goed en bescheiden. En ja Naomi Watts schittert weer van het beeld. En twee uitstekende bijrollen voor Liev Schreiber en Toby Jones.

3.5* Had veel hoger kunnen zijn

Dit is de eerste verfilming van een boek van Somerset Maugham die ik gezien heb. Ik was sceptisch en vroeg mij af of het mogelijk was van dit boek een goede verfilming te maken. Alhoewel de film traag begint vindt ik dat de emotie toch mooi wordt opgebouwd. De opnamen zijn heerlijk rustig en passen bij de prachtige natuur. De ommekeer van de liefde en respect in de relatie tussen de dokter en zijn vrouw is prachtig weergegeven.

Ondanks de gelikte plaatjes van het prachtige China en twee goede acteurs in de hoofdrol komt het niet echt tot leven. Dat komt vooral omdat de relatie tussen Watts en Norton oppervlakkig blijft, nergens wordt het echt diepgaand, resulterende in een romance tussen de 2 die niet altijd even geloofwaardig overkomt.

Voorbeeldje: Watts denkt weinig positief over Norton, maar nadat zij in het klooster komt hoort ze eigenlijk wat voor goede vent hij is en dat hij graag bij de baby's verblijft. Gevolg hiervan is dat Watts opeens weer smelt voor zijn personage en de romance weer opbloeit. In een geval als dit zou het beter werken als je die goede daden van Norton ook allemaal zou zien. Dat is echter niet het geval.
Het einde komt ook een beetje uit de lucht vallen en vanaf het moment dat je hoort dat Norton cholera heeft tot aan zijn dood zitten niet meer dan 5 minuten.
Het komt veel te gehaast over.

Tuurlijk is het verder echt geen kommer en kwel om de film te kijken, de personages weten apart toch wel sympathie op te wekken en een onderwerp als dit blijft zwaar op de maag liggen. Ook de prachtige Chineze natuur helpt hierbij.

Geen topper, maar wel oké verder.

3*

Wat een schitterend en tragisch verhaal. Hoe een liefde heel subtiel kan opbloeien en toch zo dramatisch kan eindigen. Ik moet bekennen dat het verhaal af en toe behoorlijk begint te kabbelen maar ik was zo onder de indruk van het tragische verhaal, de prachtige beelden, de beklemmende sfeer en het supersterke acteerwerk dat ik me daar totaal niet aan stoorde. Wat een aangrijpend verhaal.

Precies het soort film waarbij ik van te voren al weet dat ik hem leuk vind... Dit is nu eenmaal mijn soort film: een ongelukkig huwelijk in de jaren '20 in Engeland, daar word ik al blij van, en als het toneel zich verplaatst naar een exotische lokatie waar een epidemie heerst ben ik helemaal gelukkig! De titel snap ik nog niet echt, 'Liefde in Tijden van Cholera' had hier misschien wel beter gepast... De titel wordt ongetwijfeld duidelijker in het boek, dat ik nu ook maar eens moet lezen.

Desondanks waren er wel wat dingen die mij tegenvielen in deze film. Het belangrijkste is het tempo van het verhaal; sommige dingen gaan veel te snel. Als Kitty zwanger blijkt te zijn, kan ze niet met zekerheid zeggen wie de vader is. Ik had het idee dat ze toen al minstens een half jaar in China waren. Het kan natuurlijk best zo zijn dat Walter en Kitty in korte tijd naar elkaar toegegroeid zijn, maar dan had ik daar wel meer van willen zien! Dat geldt trouwens voor wel meer momenten in de film. Een veelvoorkomend probleem bij boekverfilmingen, vrees ik. Persoonlijk had ik het niet erg gevonden als deze film een half uur langer had geduurd. Dan had men ook meer tijd kunnen besteden aan het einde, wat nu wel erg snel gaat. Ik had wel graag gezien hoe het Kitty verging na de dood van Walter, toen ze als zwangere weduwe terug moest naar Engeland. Ze is overduidelijk veranderd, blijkt uit de scène met meneer Townsend, maar ik had graag meer van die verandering gezien. Het grootste minpunt van de film is dus dat hij naar meer smaakt...

Gelukkig was er voldoende in de film dat aan mijn verwachtingen voldeed. Het accent van Watts vond ik aanvaardbaar, haar acteren prima. Norton is wat stijf, maar dat hoort meer bij zijn karakter. Het had wel wat geholpen als we wat meer van zijn nobele daden te zien zouden krijgen, maar goed. Verder ziet de omgeving er mooi uit, de jurken van Naomi Watts zijn prachtig en haar kapsel jaloersmakend. Ontroerende momenten genoeg in de film, met de muziek niet heel prominent maar wel passend aanwezig. Zeker een film om nog een keer te kijken. Vier sterren.

Was op televisie afgelopen week, vond hem wel redelijk. Het is niet een film die ik zelf zou zien in de bioscoop, maar het was goed vlot weg te kijken al is het niet mijn ding. 3 sterren

Ik was eigenlijk niet van plan om hierover iets te gaan typen, maar de film is dat zeker wel waard.

Vanaf het eerste moment zat ik in de film. Deze zit vol mooie natuurbeelden en een eveneens mooi verhaal. Wat enigszins verteld wordt op een manier die we gewend zijn uit dramafilms met een cultureel randje. Dat culturele randje is in de meeste gevallen een groot pluspunt, omdat ik al genoeg soaps en films in de westerse wereld heb gezien om me daarmee te vervelen. Azië heeft daarnaast iets fijns om naar te kijken, vind ik.

Gevoelens blijven altijd hetzelfde. Welke tijd of welke context het ook speelt. Je kan best wel wat clichés vinden in de film als je daar zin in hebt, en dat is ook de reden waarom ik hem niet de volle score ga geven. Maar van de andere kant is dat niet zo van belang omdat het verhaal zo lekker loopt.

Het decor, de kostuums en natuur mogen er zeker wezen. Fijn dat hiervoor wat budget is vrijgemaakt. Toch maken ze niet de hele film. Ook alle acteurs namen me vanaf de start mee in het verhaal. Ik vond hem erg geloofwaardig gespeeld en heb veel mooie dialogen gezien.

Ik vond het mooi om te zien hoe de spelers naar elkaar toetrokken en elkaar afstoten. Van de gewone romcom val ik daar meestal bijna van in slaap of krijg ik braakneigingen. Van drama als het niet goed wordt gebracht, of te sentimenteel is, ook. Natuurlijk heeft drama een heleboel valkuilen als het verhaal niet goed is of er niet goed gespeeld wordt. De kijker kent de gevoelens en kan best beoordelen of iets klopt of niet. Zo ook met iets als de dood. En daarbij loopt de film netjes binnen de lijntjes (en over de al bewandelde paden) misschien, maar het raakt me hier wel meer dan menig andere film.

Mooie film die ik graag nog een keer zou kijken.

4*

Een mooie drama/romantiek film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Edward Norton...

Mooi landschap....

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi verhaal geschoten in het werkelijk prachtige Chinese landschap.

Stijlvol en sfeervol gefilmd en het verhaal wordt rustig verteld zonder dat het verveeld.

Aan het begin van de film had ik geen sympathie voor Watts en dacht ik: 'goed zo Norton, op naar Cholera-gebied, die vrouw moeten we eens een lesje leren!'. Naarmate de film vorderde vond ik Watts sympathieker worden en gunde ik het stel een goed einde.

Gebaseerd op een novelle van Somerset Maugham, het verhaal van een man en een vrouw die een huwelijk aangaan zonder elkaar echt goed te kennen, heel knap verfilmd.
Merkwaardig in de story is wel dat het wederzijds begrip en de toenadering er komt in werkelijk moeilijke, zelfs levensbedreigende omstandigheden.
Mooie setting maar een absoluut pluspunt heeft de film aan het acteerwerk van Edward Norton, vooral op zijn best in het stuk waarin hij op wraak belust is (deed me denken aan de figuur van Soames uit de serie "The Forsythe Saga", uit vervlogen tijden) en Naomi Watts, bijwijlen verbluffend in haar ontgoocheling en verlies van enig houvast.
Te noteren nog de soundtrack van de Franse componist Alexandre Desplat.

Een fraai gefilmde, uiterst verzorgde productie, maar het aandacht voor historisch detail en mooie plaatjes gaat ten koste van de vertolkingen in dit klassieke melodrama waarin bacterioloog Walter Fane [Edward Norton] zijn kersverse echtgenote Kitty [Naomi Watts] dwingt mee te gaan naar een door cholera geteisterd gebied in China. Vrouwlief is namelijk vreemd gegaan met Charlie Townsend [Liev Schreiber] en Walter dreigt een scheiding aan te vragen die Kitty's reputatie om zeep zou helpen. Dus gaat ze mee, maar het verblijf in het politiek instabiele China heeft onverwachte consequenties voor hun relatie. Naomi Watts' wat gemanierde vertolking is minder storend dan het apathische acteerwerk van Norton. Ook Liev Schreiber maakt (ironisch genoeg) een wat lusteloze indruk en het gebrek aan chemie tussen de hoofdrolspelers is funest voor een verhaal dat draait om passie en verlangen. Wat resteert zijn mooi plaatjes,de met een Golden Globe bekroonde muzikale score van Alexander Desplat en goed werk van Toby Jones en Diana Rigg.

Lift not the painted veil which those who live call Life

Een klassiek drama. En daar dan een klassieke film van.

En dat is dan niet echt positief bedoeld, want hoewel het allemaal wel soliede vakwerk is en zo, is het ook wel een film geworden die van begin tot eind weinig te verrassen heeft, en veel te braaf tussen de lijntjes blijft. Nouja, in tegenstelling tot de voorgangers is er ‘iets’ van de ziektebeelden te zien. Verwacht daar dan niet zoiets van als de spoelkamer in Born on the 4th of July, daar is het toch allemaal veel te Victoriaans voor.

De beelden zijn best mooi, maar ook ietwat cliché, vooral met de mistige shots van de wat al te cliché Chinese landschapjes. Met een parapluutje op geroeid worden op de rivier, zoals de poster al aangeeft, al vond ik de ietwat steampunk watermolen dan wel weer erg leuk, en de stenen brug ook natuurlijk.

In de bezetting zijn vrijwel alle mannelijke rollen onaangenaam en onsympathiek - deels a priori door de acteur zelf, zoals Norton, deels ook door de rol die er te spelen valt, zoals Schreiber. Dan heeft Watts het een stuk makkelijker, die wint langzamerhand toch de sympathie. Al is het op punten. En dan moet ik tot mijn enorme schaamte bekennen dat ik niet eens doorhad wie de moeder-overste speelt. Ai.

Met dat alles is het zeker geen slechte film, moet ik dan wel even benadrukken. Alleen ook lang niet zo goed als ik eigenlijk een beetje verwacht had. Daarmee toch nogal teleurgesteld. Ik heb zomaar zo’n gevoel dat het boek echt een heel stuk beter is.

Ik had eerlijk gezegd niet zoveel zin in romantisch gezwets, maar op één of andere manier beviel de film me wel. Misschien ook omdat dit helemaal geen romantische film is, ongeacht wat de poster of de titel doet vermoeden. Centraal staat toch eerder de problematieken waarmee China te maken kreeg tijdens het interbellum.

Een film die een kijk biedt op het imperialistisch denken van de Britse overheersing en bemoeienissen. De Chinezen hebben tijdens WOI een serieuze inspanning geleverd aan de zijde van de Britten, voornamelijk achter de linies met het Chinese Labour Corps. Na de oorlog kreeg het nationalisme steeds meer invloed in China. Neem daarbij het interessante plot van de cholera-epidemie en de bijgelovige en traditionele culturele waarden en het is niet onlogisch dat het wantrouwen tussen Britten en de lokale bevolking alleen maar toenam. Het mocht dan misschien wel normaal zijn voor die tijd, maar die draagstoelen deden me toch ongemakkelijk kijken naar dat koloniale staaltje van luiheid.

Daarnaast fraaie beelden en prima verfilmd waarbij de sfeer en setting goed tot uiting komen. Ik zal "in" de film zoals ze zeggen. Onderhoudend tot het einde. Het acteerwerk was degelijk, maar vond ik niet uitzonderlijk. Watts en Norton hebben al betere of interessantere rollen neergezet.

Op en top vakwerk, goed geacteerd, prachtig in gebeeld gebracht... maar saai, kabbelend en het duurt te lang.

Dit is niet het soort film waar ik makkelijk voor val en misschien is het me eigenlijk ook niet tegen gevallen. Maar het is zeker ook niet beter dan wat ik had verwacht. Het acteerwerk is echt goed en geloofwaardig, de beelden zijn - hoewel over de top cliché - toch mooi en sfeervol. Het meest waardevol vond ik, dat ik iets heb meegekregen over de bemoeienis van de Engelse in China, de rituelen, de spanningen en natuurlijk hoe een cholera epidemie zich in de praktijk manifesteert.

Maar daar staat tegenover dat ik beide hoofdpersonen weinig sympathiek vond (dat verandert gedurende film gelukkig wel wat) en dat - vooral de eerste helft - echt veel te lang duurt. Veel geblaat, weinig wol. De 2e helft is wat beter, maar echt boeiend of spannend wordt het nergens. Het einde is super voorspelbaar. Daar ben ik normaal nooit zo gevoelig voor, maar nu deden de filmmakers alsof de 'onverwachte wending' als een verassing kwam. De film neemt zich wat dat betreft wat te serieus. Het is typisch zo'n film waarbij ik ga eten uit verveling. Geen goed teken.

Al met al geeft ik 2 sterren voor de 1ste helft en een krappe 3 sterren voor de 2e helft. Dan kom ik op 2,5 ster. Meer kan ik onmogelijk geven, maar minder is ook lastig gezien het vakwerk dat op zich geleverd wordt. De vraag is echt: houd je van dit soort films: de jaren twintig, romantische drama, koloniale tijd, trage en kabbelende film. 3x ja? Dan heb je hier een degelijk exemplaar waar je voldoende plezier aan zult beleven. Is de 'ja' minder overtuigend, dat kun je deze beter overslaan.

Mooie voorspelbare film, met prachtig acteerwerk van Norton en Watts, en ook Toby Jones. Prachtige natuur en een mooi dramatisch liefdesverhaal.....

Naomi Watts en Edward Norton zitten vast in een liefdeloos huwelijk terwijl ze een dorp proberen te redden van een cholera-uitbraak. Dit is natuurlijk alweer een typisch white savior-verhaal en dit had gemakkelijk een smakeloze, slappe hap kunnen worden. Gelukkig wordt er smaakvol met het onderwerp omgegaan. De serene sfeer met prachtige landschappen dragen bij aan de mystieke aura van de film.

Watts en Norton hebben uitstekende chemie samen en dragen de film. Ook Toby Jones - die precies in elke film wel even wil opduiken, zo lijkt het - is een erg goede toevoeging. Het verhaal is niet erg gelaagd maar is nooit saai.

3,5*