Solamente Nero (1978)

Hele spannende giallo-thriller, waar zoals gebruikelijk, weer eens de hele cast in aanmerking komt als de potentiële killer. Scheermessen blijven deze keer achterwege, het is ook zeker niet de bloederigste film in het genre, maar dat wordt gecompenseerd door de fraaie omgeving, iets meer diepgang dan gebruikelijk, spanning en Goblin op de soundtrack.

Solamente Nero wilde ik vooral zien door de ontzettend sfeervolle poster. In tegenstelling tot wat je door de poster zou verwachten is het echter geen film over nachtelijke moorden aan in Venetië en is het op de poster afgebeelde vooral niet terug te vinden in de film.

Een man komt na jaren te zijn weg geweest terug naar het eiland in de buurt van Venetië waar hij is opgegroeid. Zijn broer is priester en hij kan zolang in de pastorie verblijven. Als de priester getuigen is van een moord krijgt hij daarna briefjes met bedreigingen, zijn broer probeert de moord op te lossen maar het wordt grimmig in de parochie en meer moorden volgen…

Solamente Nero komt heel erg over als een film die mee wil liften op het succes van Profondo Rosso. De film heeft een elektronische soundtrack met af en toe geluidseffecten die doen denken aan Kraftwerk of Giorgio Moroder’s vroege werk.

Verder lijkt de manier waarop het plot ontwikkeld ook erg Argentoësk. Het verhaal was redelijk spannend en je twijfelde steeds wie nou de dader is. Uiteindelijk blijkt het – net als in Don’t Torture a Duckling – de priester te zijn, daar zullen de filmmakers ongetwijfeld gedonder mee hebben gehad.

Alles wordt netjes opgelost en in een scène die erg aan Vertigo deed denken loopt de priester de trappen van een klokkentoren op en gooit zichzelf van de rand. Vrij abrupt helaas en ondanks dat alle moorden opgelost zijn wordt er geen motief gegeven voor die eerste moord die alles in gang heeft gezet. Waarom vermoord een priester out-of-the-blue een schoolmeisje? Uiteraard kun je best wat aannemelijke dingen bedenken, maar de film had dat beter moeten uitwerken.

De opnames waren redelijk, maar niet heel erg bijzonder. Al met al niet zo sfeervol als ik had gehoopt maar wel best vermakelijk deze Giallo.

Stefano, een jonge professor, keert terug naar het Venetiaanse eiland waar zijn broer Don Paolo priester is, net op het moment dat een vrouw wordt gewurgd op een manier die doet denken aan een oude onopgeloste moord. Terwijl Don Paolo bedreigende brieven ontvangt en er meer slachtoffers vallen, proberen de broers samen te achterhalen wie achter de reeks moorden zit en waarom het verleden opnieuw wordt opgerakeld. Het onderzoek voert Stefano naar vergeten schuld, religieuze hypocrisie en een jeugdtrauma dat de sleutel blijkt tot de waarheid.
"Solamente Nero" is een degelijke, sfeervolle giallo die sterk leunt op mist, religieuze beklemming en een sombere Venetiaanse setting. De film heeft een aantrekkelijke opzet met een oude misdaad, anonieme dreigbrieven en een reeks bizarre moorden, met een verrassende ontknoping. Antonio Bido bouwt spanning eerder langzaam en methodisch op dan explosief, wat de film een tragische, sombere toon geeft. De sterke punten zitten in de sfeer, de morbide details en het thema van verborgen zonden. Voor liefhebbers van klassieke giallo is dit een intrigerende en stijlvaste titel. Ikzelf heb me prima vermaakt. 3,5/5