Ye Shou Xing Jing (1998)

Opvallend lage score.

Maar als je leest dat mensen dubs zitten kijken of volbloed actiefilms verwachten dan plaatst het de score in ieder geval in context.

Ongetwijfeld een belangrijk filmpje voor HK. Na een serieuze filmdip midden jaren '90 kwamen dit soort filmpjes in de mode. De martial arts werd even opzij geschoven, in plaats daarvan kregen we triads, bendevorming, corrupte politie en aardig wat mesgevechten. Niet voor niks wist Andrew Lau maar liest vijf vervolgen aan Young And Dangerous te breien.

Mooie poging trouwens van Chan en Lam. Anthony Wong in de hoofdrol levert meestal wel wat goeds op, ook hier weet hij weer een mooi (smerig) personage neer te zetten. Jammer van Michael Wong, vraag me af of er eigenlijk iemand is die hem goed vindt, je leest bijna uitsluitend negatieve dingen over hem wanneer hij weer in een film opduikt.

Visueel zitten er mooie dingen in, voor het casino ziet er erg cool uit. Actie is beperkt, enkel tijdens de finale gooien de regisseurs een toegift naar de actiefans. De film richt zich vooral op Anthony Wong die z'n nieuwe partner wegwijs maakt in het dubieuze politiewereldje. De lijn tussen onderwereld en arm der wet is vaak erg klein, maar vaak ook de enige manier om alles onder controle te houden.

Leuk filmpje, vlot, mooi geschoten en voorzien van een erg mooie finale. Dubs (zoals altijd) mijden en zeker geen echte actiefilm verwachten, verder kan er niet zoveel fout gaan lijkt me.

3.5*

Zoals reeds vermeldt één van de belangrijkste transitiefilms voor Hong Kong cinema. Er zijn duidelijke veranderingen en er wordt gepoogd een meer realistisch beeld neer te zetten. Opvallend is de keus om enkele karakters tot twee maal toe in de camera te laten praten. Karakters zijn iets meer van vlees en bloed,, maar uiteindelijk zijn het simpelweg nog steeds dezelfde bordkartonnen karakters als voorheen, alleen zijn hun zorgen en problemen (maar ook de vervaging van moraliteit) wat sterker geënt op een realistische, alledaagse benadering. Heel interessant is het echter niet.

Het in de camera praten vond ik al behoorlijk op het randje, maar de film schiet tweemaal behoorlijk uit de bocht met een onbenullige achtervolging met een bus en een bruut bedoelde eindscène. Als er geweld gebruikt wordt in de film dit meestal zeer realistisch in beeld gebracht. Zo is er een scene met aanval, met veel messen, die bedreigend en benauwend aanvoelt, maar die twee scenes gaan hier compleet aan voorbij. In de eindscène vind ik de visuele trucjes ook compleet niet passen bij de toon van de film.

Het is een stijloefening die een brug tussen het oude en nieuwe wil slaan, maar hier maar mondjesmaat in slaagt.