The Offspring (1987)

Prachtig horror 4-luik. De verhalen zijn allemaal ijzersterk en spannend. De grootste troef is de sfeer. Heerlijk, mede dankzij het goede spel van de cast en de soundtrack. Het omringende gedeelte wordt prachig sluitend gemaakt door Peter Cushing en een journaliste. Cushing laat zien dat ie ook op latere leeftijd nog een geweldig acteur was.

In vond de verhaaltjes een beetje tegenvallen. Wel aardig, maar dit blijft niet lang in mijn geheugen gegrift staan. Good old Vincent Price lult de verhaaltjes aan elkaar, maar veel screentijd heeft hij verder niet.

Het eerste verhaaltje begon goed. De hoofdrolspeler is een beste creep met zijn veel te sterke bril en obsessieve liefde voor een jongere vrouw. Die Gremlins paste mijns inziens totaal niet in het filmpje, maar vind dat soort cheesyness toch vaak wel cool.

Het tweede verhaal is iets sfeervoller, maar ook wat saaier door zijn personages. Alleen het einde is wel goed, zeker de scene in het ziekenhuis.

Verhaal nummer drie over de glas-eter is het beste en het bloederigste. Behoorlijk wat freaks, wat bodyhorror en een heuze splatterfinale, waarbij je helaas geen volledig shot krijgt te zien.

De afsluiter speelt zich af in een setting die me totaal niet ligt, de Burgeroorlog. Mijn interesse was al vrij snel verdwenen totdat de kinderen Ezeltje-prikje met een ledemaat gingen spelen. Tof. Zoals gezegd, aardig, maar geen hoogvlieger.

Vincent Price vertelt 4 verhaaltjes, waarvan er eigenlijk geen enkele echt interessant is. Moeten we ze toch waarderen dan is het beste verhaaltje 3 (de freak-show), verhaaltje 1 (de necrofiel), verhaaltje 4 (creepy kids) en verhaaltje 2 (het levenselixer). Alle vier matig, met een aardige clou, te weinig zelfs voor een anthology.

Een leuke horroranthologie. Een mengeling van typische jaren 80 splatter en ouderwets griezelwerk. Honderd minuten prettig vermaak veroorzaakt door goed acteerwerk, een duistere sfeer, pakkende verhaaltjes en prima speciale effecten van Rob Burman, die ook de effecten deed voor The Thing (1982).

Vier episoden omringd door een raamvertelling waarin Vincent Price gezeten in een stoffige huisbibliotheek de kijker trakteert op griezelige verhaaltjes die zich allemaal in het plaatsje Oldfield afspelen. Een stadje waar volgens verteller Price het kwaad verantwoordelijk is voor lugubere gebeurtenissen. Fijne rol van Price. Ik zou uren naar die man kunnen luisteren.

Vier leuke episoden met weinig niveauverschil, die niet per sé toewerken naar een grote knal aan het einde of naar een spitsvondige clou. Het zijn mooie ronde korte filmpjes die met aandacht zijn gemaakt en ook zonder verrassende slotwending het bekijken zeker waard zijn.

Ondanks die constatering, blijf je je natuurlijk op voorhand verheugen op die verrassende clou. Daarin word je niet teleurgesteld. De filmpjes hebben naast een aangenaam verhaal ook nog eens een bijzonder einde. En zo hoort het ook in een horroranthologie.