Django Spara per Primo (1966)

Roel Bos is een wereldster. In Italië en Duitsland, dat wel, maar toch echt een wereldster. Onder de naam Glenn Saxson speelde hij in een 15-tal pulp-films, waaronder de cult-serie Kriminal.

Ook speelde hij in deze "Django" film, die gemaakt werd na het succes van Sergio Corbucci's film.

Saxson heeft niet echt hetzelfde charisma als een Franco Nero, met zijn blonde haren en babyface, maar toch red hij zich aardig als pistoolheld.

Met de overbekende Spaghetti western stijl (veel close-ups en lage camerastandpunten) en een sterke soundtrack is dit alweer een heerlijk portie Spaghetti!

3,5*

Deze zojuist zitten kijken.

Hoewel de hoofdpersoon "Django" genoemd wordt in de Engels ingesproken versie, die ik hier heb liggen, heeft het gelijknamige karakter, hier neer gezet door Glenn Saxon, totaal niets te maken met het originele door Franco Nero vertolkte personage. Het lijkt dan ook louter een slimme commerciële zet om hem zo te noemen en hierdoor extra bioscoopbezoekers te trekken.

Verhaaltje heeft zoals gewoonlijk niet veel om het lijf en deze film is weliswaar niet echt slecht en best vermakelijk om een keertje te bekijken, maar ook nergens bijzonder, of opmerkelijk. Doorsnee en middelmaat troef dus.

De score is van Bruno Nicolai en is niet onaardig, maar hij heeft beter werk afgeleverd.

Let ook op rolletje George Eastman in de laatste minuut van de film!

Een vijfje, ofwel 2,5 ster.

Geinig om eens te zien, maar ook niet meer dan dat. Goed vond ik de film niet, soms zelfs saai, niet heel geweldig geacteerd maar qua sfeer wel oké. Het is het allemaal net niet, waardoor ik me uiteindelijk wel begon te vervelen, en dat doet geen goeds in de score. 2,0*.