Django il Bastardo (1969)

Django Il Bastardo is een aardige poging om het vaak rauwe geweld van spaghetti westerns te combineren met elementen van horror. Soms zorgt dit voor een klein stukje meerwaarde, maar het had eigenlijk veel verder doorgevoerd moeten worden om echt tot leven te komen. Het blijft ook wel redelijk binnen de lijntjes. De scene in de kerk is de enige echte memorabele scene.

Antonio de Teffè, ook wel bekend onder de naam Anthony Steffen, was co-scenarist, co-producent en nam de hoofdrol voor zijn rekening. Hij weet de film uitstekend te dragen als tamelijk stoicijnse wreker. Ook niet onvermeld mag de bij vlagen uitstekende muziek van het componisten duo Vasili Kojucharov en Vasco Mancuso blijven. Andere Italiaanse westerns maakte al gebruik van Bond elementen (Sabata...), maar ditmaal is er een duidelijk Bond geluid te bespeuren in de geschreven score. Het gaat hierbij om een aanstekelijk, typisch Bond ritme, wat wordt gebruikt in het begin en tegens het einde aan. Luister hier. Erg aanstekelijk.

Deze net zitten kijken op de pas uitgebrachte Amerikaanse blu ray in werkelijk fantastische kwaliteit (een 2K scan van een geweldige 35 mm print).

Erg goede Spaghetti western met Anthony Steffen (aka Antonio de Teffè) in de rol van geheimzinnige wreker, waarbij je als kijker de eerste helft van de film je afvraagt of hij de afslachting zoveel jaren ervoor gewoon heeft overleeft, of dat hij daadwerkelijk een engel der wrake is, die uit de dood is opgestaan om de dood van zijn battalion te komen wreken.

Tijdens het kijken is het bijna onmogelijk om niet te denken aan de 4 jaar later uitgebrachte, thematisch gelijksoortige, Amerikaanse western "High Plains Drifter" met Clint in de hoofdrol. Die film wordt vaak bewierookt als een erg originele western, die gesuggereerde bovennatuurlijke elementen weet te combineren met het western genre, maar deze Italiaanse film deed dat dus al in 1969.

Steffen is sterk in hoofdrol en weet met minimale middelen zijn rol perfect in te vullen. Verder veel bekende koppen met Paolo Gozlino als hoofdschurk en Luciano Rossi als zijn ietwat gestoorde broer.

Rada Rassimov steelt de show als op geld beluste dame, die Rossi -zonder al te veel na te denken- in wil ruilen voor Django.

De sfeervolle score maakt het plaatje af.

Een acht, ofwel vier sterren.

Graatmager verhaal wel in deze spaghetti western. De helft van de film wordt er op Django gejaagd, die als een spook opduikt en weer verdwijnt. Deze film heeft niks met de originele Django te maken. De naam werd enkel gebruikt om publiek aan te trekken maar dit is een standalone film en geen sequel op een andere Django film.

Heel sfeervol gebracht en de hoofdacteur heeft een sterke uitstraling als kille wraakengel met cape. Machtig hoe hij soms in beeld gezet wordt : vaak gehuld in schaduwen