India Song (1975)

Zo, dit was met toch wel een hele zware tegenvaller. Ik wist vooraf wel dat India Song tot de contemplatieve cinema werd gerekend en dat de film enig kijkvermogen van de kijker vereist. Maar zelfs dan werd ik nog onaangenaam verrast.

Saai is een woord, dat ik niet snel in de mond neem, maar ik kon hier niet zoveel mee. India Song heeft een langzame, statische montage, waarbij de beelden en de mensen voorbijkomen en waar er niet altijd veel lijkt te gebeuren. Dat hoeft op zich niet erg te zijn, als de film op andere vlakken nog wat te bieden zou hebben, maar ook daar is de spoeling dun bezaaid. Visueel heeft het bij vlagen iets te bieden, maar bij lange na niet genoeg om het boeiend weten te maken.

Het enige echt positieve punt is de muziek, die best mooi is en de openingsscène, die mooi is en veelbelovend klinkt. Helaas is dat met de rest van de film dus niet het geval.

1,5*

Tergend trage, maar bijzonder fraaie (en opmerkelijk kleurrijke) sfeertekening van het einde van de koloniale tijd in Azië, vanuit een Europees perspectief van uitzichtloosheid en vervreemding.

Opvallende vorm natuurlijk, die inderdaad doet denken aan Marienbad. Statische tableaus op een beperkt aantal lokaties, waarin niet geacteerd maar veeleer geposeerd wordt, in combinatie met voice overs in dialoog.

De handeling (of het gebrek daaraan) vindt voor een groot deel plaats tijdens een receptie, waarop de ambassadeursvrouw een dansje waagt met verschillende mannen. Vrijwel voortdurend hetzelfde camerastandpunt daar, met prominent in beeld een grote spiegel, die de ruimte als het ware verdubbelt.

De sfeer aan de oppervlakte is er een van gelatenheid en inertie, maar vlak daaronder kan men een veenbrand vermoeden. Met de figuur van de wanhopige vice-consul lijkt die even echt te gaan ontbranden, maar uiteindelijk dooft het geheel toch als een nachtkaars uit; zoals dat ook gold voor de Europese aanwezigheid in die contreien.