India Song (1975)

Wonderbaarlijke, mystieke en sensuele kruising tussen Jalsaghar van Satyajit Ray en L’Année Dernière à Marienbad van Alain Resnais. Vergeleken met India Song zijn films van Robert Bresson en/of Jean-Luc Godard oorlogsfilms. Zo saai is deze film, wees gewaarschuwd.

*****/*****

“It's okay with me.”

- Philip Marlowe, The Long Goodbye

Zo jammer dat jij nooit stemmen plaatst xgogax - het zou het smaakelement van de gemiddeldes op MM ten goede komen!

Inderdaad alleen voor de getrainde cinefiel, dit uiterst curieuze maar fascinerende werkje. De invloed van de Resnais film is idd duidelijk, maar Jalsaghar zie ik hier toch niet in hoor.

Daar reken ik mijzelf dan maar niet toe

(maar toegegeven dit is uit het begin van mijn 'carrière', maar ook (stukken uit) Duras' films die ik later zag zijn mij nooit bevallen)

Zo, dit was met toch wel een hele zware tegenvaller. Ik wist vooraf wel dat India Song tot de contemplatieve cinema werd gerekend en dat de film enig kijkvermogen van de kijker vereist. Maar zelfs dan werd ik nog onaangenaam verrast.

Saai is een woord, dat ik niet snel in de mond neem, maar ik kon hier niet zoveel mee. India Song heeft een langzame, statische montage, waarbij de beelden en de mensen voorbijkomen en waar er niet altijd veel lijkt te gebeuren. Dat hoeft op zich niet erg te zijn, als de film op andere vlakken nog wat te bieden zou hebben, maar ook daar is de spoeling dun bezaaid. Visueel heeft het bij vlagen iets te bieden, maar bij lange na niet genoeg om het boeiend weten te maken.

Het enige echt positieve punt is de muziek, die best mooi is en de openingsscène, die mooi is en veelbelovend klinkt. Helaas is dat met de rest van de film dus niet het geval.

1,5*

Een gestileerd, dromerig, mystiek, vreemd, bijzonder traag, voortdurend reflecterend (mede door het gebruik van spiegels), melodramatisch gebeuren (van een verhaal kon je niet spreken, dat was waterdun), over vervreemding en verveling, dat zich afspeelde in het koloniale India. Maar visueel zag het er mooi, sfeervol, smaakvol en oosters uit. De bovenstaande still met de vouw in het zwart en de beide mannen in het wit vond ik trouwens de mooiste scène. O ja, opvallend: het geluid koos zijn eigen weg.

Toch een flinke ophoging dankzij MUBI nu zie ik.

excusez-moi

De Duras die ik tussendoor zag beviel ook al erg goed, dus die wijsheid komt dan misschien met de jaren. Nathalie Granger moet misschien dus nog in de herhaling. Was blij met de herkansing en er viel wel veel op zijn plek - vond vooral de kleuren ongelofelijk mooi. Het enige dat ik me herinnerde was een dansscène (dat bleek ongeveer de helft van de film ). Ik denk dat de eerste keer dat ik de film zag (in de bios trouwens) was ik denk ik ongeveer de leeftijd van tbouwh, dus er is nog hoop voor iedereen

Dit was mijn tweede regie-Duras en heb er daarna nog zeven gezien, maar dit is nog steeds de enige die ik meer dan 3.5* heb gegeven. Mij ligt ze dus (ook) niet zo, al scoort ze verder nooit een onvoldoende (oké alleen haar regiedebuut La musica heb ik op een hele kleine onvoldoende staan). Nathalie Granger en Le camion zijn tot nu toe met India Song mijn favorieten (staan alle drie op 7.5). Denk dat er bij mij nog wel wat groei inzit wat betreft Duras, maar verwacht niet zo'n liefhebber te worden als een beavis. Daarvoor blijft voor mij de vorm denk ik toch te taai of te weinig boeiend.

John Waters

Tergend trage, maar bijzonder fraaie (en opmerkelijk kleurrijke) sfeertekening van het einde van de koloniale tijd in Azië, vanuit een Europees perspectief van uitzichtloosheid en vervreemding.

Opvallende vorm natuurlijk, die inderdaad doet denken aan Marienbad. Statische tableaus op een beperkt aantal lokaties, waarin niet geacteerd maar veeleer geposeerd wordt, in combinatie met voice overs in dialoog.

De handeling (of het gebrek daaraan) vindt voor een groot deel plaats tijdens een receptie, waarop de ambassadeursvrouw een dansje waagt met verschillende mannen. Vrijwel voortdurend hetzelfde camerastandpunt daar, met prominent in beeld een grote spiegel, die de ruimte als het ware verdubbelt.

De sfeer aan de oppervlakte is er een van gelatenheid en inertie, maar vlak daaronder kan men een veenbrand vermoeden. Met de figuur van de wanhopige vice-consul lijkt die even echt te gaan ontbranden, maar uiteindelijk dooft het geheel toch als een nachtkaars uit; zoals dat ook gold voor de Europese aanwezigheid in die contreien.