Oddballs (1984)

Jeminee, wat een gemiddelde! Ik zou mezelf geen éminence grise van de canuck tietenkomedie durven noemen, maar vind dit toch één van de betere uit de 'balls' cataloog. Waar ongeëvenaard meesterwerk Screwballs heel nadrukkelijk anarchisme, chaos en misogynie nastreeft (en een sentimenteel einde vermijdt, een fout die deze film helaas wel begaat) is Oddballs gewoonweg te bizar om één lijn te trekken: van belachelijk aanstootgevend (tussen de kampleiders vinden we onder meer een schietgrage bejaarde zuipschuit, een veroordeelde pedofiel die sterft aan een overdosis poppers en een seksueel gefrustreerde turnleerkracht die de kinderen oplicht met neppe womanizing-seminaries) tot misplaatst zoetsappig (de typische jaren '80 John Hughes romantiek die een soort adolescente dringendheid ophemelt met extatische popsongs: enkel het HIER en NU is van tel!) tot compleet willekeurig (Marx Brothers slapstick, de vierde wand doorbreken, interactie tussen personages en ondertitels en verwijzingen rangerend van Ingmar Bergman tot The Wizard of Oz). Film heeft het ritme van een flipperkast, wat nog eens geaccentueerd wordt door de constante BOEF BOEF BOOOIIINGGGG geluidjes (niet om te zeuren, maar wie daar niet tegen kan laat dit genre gewoon lekker links liggen). De meeste grappen werken eigenlijk helemaal niet, maar ik was erg gecharmeerd door de jeugdige impulsiviteit en de onvoorspelbaarheid van dit werkje (en daarvoor kijken we dit soort troep per slot van rekening, niwaar?). Bovendien: fijn om eens een film te zien die trots is op zijn Canadese roots in plaats van angstvallig zijn afkomst proberen te verbergen onder een generieke USA-okay stolp (de meeste canuxploitation producenten wilden namelijk geen duimbreed afwijken van de eindeloos herkauwde Lemon Popsicle-formule): er wordt geregeld een woordje Frans gepraat en op een gegeven moment kijken de campers een natuurdocumentaire over elanden. Zeg wat je wil over Oddballs: ondanks zijn schoonheidsfoutjes stukken beter dan al die moralistische pseudo-gross out films van de laatste twee decennia. Ô Canada!

Voorspelbaar, low budget en ontzettend flauwe humor, tegelijkertijd stiekem ook wel een klein beetje vermakelijk. De kids waren in ieder geval niet irritant en Konnie Krome houdt het nog een beetje interessant.

Verder dan 2 ga ik niet komen helaas.