Drawing Restraint 9 (2005)

Ik ben echt verschrikkelijk benieuwd naar dit nieuwe project van een van mijn favoriete hedendaagse kunstenaars. Een man die zijn abstracte visie in film weet te verwerken Deze keer in Japan. Laat maar komen, zeg ik!

Prachtige still . Ziet er inderdaad erg boeiend uit.

De soundtrack is in ieder geval erg boeiend te noemen! Erg complex met een golfvloed van instrumenten, vocalen en geluiden. Wel veeleisend voor je geluidssysteem...

Ben erg benieuwd naar de film!!!

Euh...

schitterend.

De manier waarop al de verschillende rituelen in beeld worden gebracht, de associaties die gemaakt worden, de terugkerende thema's.

Na de eerste seconden weet je al dat alles nauwkeurig in elkaar zit, dat je erop kan vertrouwen dat de volgende 2.5u boeiend, uitdagend en gewoon mooi zal zijn.

Terwijl er op een vrachtschip (nisshin maru - men krijgt zelfs uitleg over de naam en het verhaal van het schip) een installatie van Barney 'groeit', komen barney en bjork aan boord om langzaam verschillende rituelen te ondergaan terwijl ze dieper en dieper het schip in kruipen.

De walvisjacht staat centraal (Japan en Ijsland zijn de twee landen waar die jacht nog 'bloeit'), van extreem gestileerd tot rauw getoond.

Ik kan onmogelijk alles opnoemen, de kostuums, de instrumenten, de luchtbeelden,...

Elke situatie heeft z'n eigen muziek die organisch met de beelden mee lijkt te zijn gegroeid.

Er is zelfs plaats voor wat humor (dronken kapper...).

Ik kan niet anders dan dit aan te raden. al had ik graag wat meer geweten over barneys werk op voorhand. Kennis van japanse gebruiken is wel interressant voor men aan deze film begint.

ik heb ook wel zin om deze film ooit eens te zien. Lijkt mij heel interessant en Bjork heeft met dancer in the dark bewezen dat ze kan acteren.

Hopelijk kan ze nu ook nog bewijzen dat ze goeie films weet uit te kiezen. Da's de eerste keer namelijk minder goed gelukt. Waar heb je deze gezien gondwana ?

Ja, vraag ik me ook ernstig af Godwana, en ik betwijfel me het of donnie darko hier ook maar iets mee kan Het zal in ieder geval totaal anders zijn dan die half bakken Dancer in the Dark.

filmfestival gent, in oktober.

tja, we zullen wel zien.

Barney is toch vooral kunstenaar; van sculptuur tot video installaties. In het verleden maakte hij weleens films maar voor in beperkte kringen om te kunnen verkopen als kunst. Nu is hij echter vooral bezig om op festivals terecht te komen met films om meer roem wereldwijd te krijgen.

Ik was gisteravond echt ZO van de kaart na het zien van deze film, ongelofelijk. Ik kon toen ik de zaal uit liep niet eens meer recht lopen, ik liep tegen iedereen aan en zij tegen mij. Ik kon niemand meer verstaan, ik kon mezelf niet eens meer verstaan. De rest van de avond was alles anders, niks was meer wat het was. Mensen waren geen mensen meer, ik was mezelf niet meer, leuke meisjes waren zelfs niet meer leuk. Ik ben bang dat mijn film-fuse is geknapt, ik kan niks meer kijken na deze film. Maarja, het festival gaat door he . De tour wacht op niemand.

Dit lijkt mij toch echt wel genoeg om 5* te geven, niet??

Ik ben daar altijd een beetje voorzichtig mee he, 5 kan altijd nog .

Een dag daarna leek je nog steeds redelijk van de kaart wat deze film betreft

Maar wat is er dan zo van de kaart brengend aan deze film? Misschien ietsje meer uitleg.

Geen idee, ik heb de film zelf niet gezien, wel tovenaar een dag later .

't Is in ieder geval meer filmkunst dan "typische" film. Ben er ook al een tijdje erg benieuwd naar, maar bioscoopuitbaters ...

Niet bekend met de Cremaster films (komen overigens vanaf april in het Filmmuseum), dus voor mij een herdefiniering van het begrip film.

Pure abstracte kunstfilm op grootse wijze uitgevoerd. Grootste unheimliche shots van grote kranen en machines op een schip, bizarre rituelen, experimentele soundtrack met vreemde zang en de nodige porties tik en kraak .. er kwam tijdens het kijken een moment dat ik het nauwelijks meer aankon; één groot licht-wazige opsomming van gebeurtenissen en rituelen waar je geen reet van begrijpt, maar die eng, beklemmend en vervreemdend voelen.

En als je dan inderdaad na afloop onder een ronddraaiende discobol de bioscoop uitloopt en aan de bar een vrouw moedermelk hoort bestellen dan blijf je hier met gemak een paar dagen in hangen ja

Ik heb de film ook gezien tijdens het IFFR en ik kan me hélemaal vinden in bovenstaande berichten. Ik was ook echt van de kaart na deze film. Slecht voorbereid had ik een 'normale' film verwacht, maar al snel dacht ik naar een documentaire, een soort Koyaanisqatsi, te kijken. Dat hield ik, achteraf gezien, eigenlijk een idioot lange tijd vol. Totdat die rituelen steeds surrealistischere vormen aan begonnen te nemen, natuurlijk, en het absoluut niet meer 'echt' kon zijn.

Eenmaal buiten zag ik alleen nog maar vraagtekens, en ik moet zeggen dat mijn eerste reactie niet eens zo positief was. Maar goed, ik besloot nog maar een tijdje te wachten met stemmen, en sindsdien ben ik de film echt in een ander licht gaan zien. Ik hoop dat ik nog een kans krijg om 'm eens in de bioscoop te zien, want dit is waarschijnlijk één van de mooiste en meest bijzondere films die ik ken.

Vooruit, tot die tijd hou ik het op 4*.

De film wordt nog 1 keer vertoond in Nederland, woensdag 3 mei a.s. Filmmuseum Cinerama, Marnixstraat 400-402, Amsterdam

Trailer

wegens enorme belangstelling extra voorstelling op zaterdag 6 mei, opnieuw 20.00 uur in Filmmuseum Cinerama, Marnixstraat 400, Amsterdam

Prachtig die trailer 3 mei zal ik hem zeker gaan zien. Hopelijk wordt er dezelfde rust genomen als in de Cremaster Cycle. Opbouwende shots, vorm gericht.

Ziet er goed uit. DVD release is zeker wel te vergeten?

Kom net uit de bios stappen, zal later een review plaatsen. Nu kan ik erover zeggen dat ik hem prachtig vond, al hoewel de zaal het er niet mee eens was, menig gelach, geritsel, gezucht en al dat ander flauw kortzichtig gedoe. "Die mensen snappen het niet", fluisterde ik nog even naar mijn metgezel. En ze knikte..

Hier dan mijn poging tot een zinnig review. Waar te beginnen, vraag ik mezelf af...

Matthew’s werk, ook dat buiten de Cycle heb ik altijd erg mooi gevonden. Plastische vormen, glad, leeg, maar toch groots. Zijn kunst is zwaar, maar toch vederlicht. Waar veel sculpturen leeg in een ruimte staan, mij nergens meevoeren naar ‘een andere wereld’, weten zijn werken dit wel te doen. Maar toch blijven de Cycle en Drawing Restraint 9 hoogtepunten. Dit heeft veel te maken met het begrip tijd. Als je naar een sculptuur, of schilderij kijkt, kan je zelf bepalen wanneer te stoppen. Een film grijpt je vast voor de speelduur, eerder stoppen kan, maar dan mis je een deel.

Waar Cremaster bijna geheel uitging van vorm in beeld, is Drawing Restraint 9 toch anders. Het heeft een ander tempo, is opbouwender en er is een duidelijkere lijn in te vinden.
De film begint met het vertrek van het grote walvisvaart schip, er wordt afscheid genomen met een groots feest. Wanneer de boot uitvaart zien we Barney en Björk aankomen op ieder een eigen boot. Matthew met een grote baard, Björk (ik vergat trouwens snel genoeg dat het om Björk ging) in een rode jas. Ze worden op het schip gehesen en maken hun entree. Het schip van binnen is steriel, maar in de kleine cabines bevinden zich nieuwe werelden. Rituelen volgen, er worden gewaden aangetrokken, er wordt thee gedronken. Op het dek van het schip zien we een uit dierlijk vet (?) gegoten teken. Dit teken is afkomstig uit de Cycle. We zien hoe sculpturen gemaakt worden, en weer ineen vallen. Dit alles met de walvisvaart als inspiratiebron. Volgens mij neemt Matthew hier geen standpunt in. Hij wil geen propaganda tégen de walvisvaart voeren. Het is meer een constatering van de eeuwenoude gewoontes, rituelen. Hij houdt ze in eer. Hierdoor houdt de kijker zijn vrije interpretatie. En juist de interpretatie is zo belangrijk.

Barney opent een blik met nieuwe werelden. Hij stelt ze op zijn manier tentoon, geeft ze een ziel, maar laat ze in hun waarde.
Er worden nieuwe werelden openbaart, waarvan ik geen bestaan wist.
Ik kan het vaak niet bevatten, weet er haast geen raad mee, maar voel het wel. Dit voelen is het belangrijkste. Zoals Carlos Reygadas zei over zijn film Batalla en el Cielo: ”Bij een zonsondergang vragen mensen toch ook niet naar de betekenis”.
Mooi samengevat, vind ik. Ik hoef niet altijd naar betekenis te zoeken, hier kan ik het loslaten, en gewoon genieten!

Ook hier merk ik weer dat ik uren door kan praten over wat ik gezien heb, een stroom enthousiasme. Wanneer twee geliefde elkaar opensnijden en uiteindelijk in walvissen muteren, en dit nog prachtig verbeeld ook, ben ik verkocht. Realisme hebben we genoeg in de wereld, ik ben een klein kind dat een sprookje heeft gezien. Het was een droom, en hopelijk één die op DVD verschijnt...

Mooie recensie, maar in je laatste alinea staat een flinke spoiler! De spoiler voor Magnolia kan je beter weghalen, omdat je die hier al ziet staan als je DR9 hebt gezien - je hoeft Magnolia dan nog niet gezien te hebben.

Heb het gemeld aan de crew, hopelijk wordt het veranderd. Had er niet over nagedacht, dank je

OK aangepast.

Naast de spoiler voor Magnolia doelde ik nog op de zin "...wanneer twee geliefde elkaar opensnijden en uiteindelijk in walvissen muteren...", in de laatste alinea. Maar misschien ben ik nu aan het zeuren.

Ook aangepast, nog meer te zeuren ?