American Madness (1932)

Voor Capraliefhebbers biedt American Madness meer van hetzelfde. Volgens mij is dit de eerste film waarin Capra het verhaal van een gewone sympathieke man die voor een groot probleem komt te staan in gebruikt. Caprafans weten uiteraard al hoe dit afloopt. In feite is American Madness een beetje een prototype voor latere meesterwerken als Mr. Deeds Goes to Town en vooral It's a Wonderful Life. Met die laatste zijn een groot aantal overeenkomsten te vinden.

Dit doet echter nauwelijks af aan de film zelf, want Capra maakt er weer een uitstekend geheel van; ook al is de verrassing er al lang af (toendertijd niet natuurlijk). De hele bank is net als Bedford Falls uit It's a Wonderful Life een plaats waar veel leuke personages voorkomen die steeds weer terugkeren. Ze zijn hier nét niet zo goed als in de latere film, maar zeker nog van goed niveau. En Walter Huston is een uitstekend acteur en sleept ons met gemak door de film heen.

Ik vond de film ook opvallend goed ogen. De film voelt niet zo 'oud' aan als City Light en M van een jaar eerder en King Kong van een jaar later. Niet dat Capra echt iets bijzonders lijkt te doen op cinematografisch gebied. De vele massascènes zijn zeer sterk in elkaar gezet. Er ontbreekt ook opvallend genoeg een score. Zelfs op momenten als waarop iemand een mep krijgt, wat in de meeste klassieke films een moment is om ineens keihard verschillende blaasinstrumenten te laten klinken, blijft hier achterwege.

Gek dat deze film niet wat bekender is. Waarschijnlijk omdat Capra deze film later zou perfectioneren (al is geen van zijn films een remake, bepaalde elementen keren slechts terug). Dit is dan ook geen meesterwerk zoals eerder genoemde films, maar 'slechts' een ijzersterke film. Maar voor echte Capra-fans (nog niet gezien Fisherking?) een must.

4 sterren, dik verdient.

Waar Frank Capra toch vooral bekend staat om het "feelgood-gehalte" in zijn films, dacht ik met American Madness een van zijn mindere films te zien te krijgen.
Wat een heerlijke vergissing!

Zoals The One Ring hierboven al schrijft, is de Capra-stijl onmiskenbaar. En dat terwijl ik slechts 's mans It's a Wonderful Life heb gezien. Hij lijkt hier inderdaad wat ideeën in zijn film te verwerken om ze later te perfectioneren.
Wat mij vooral aan bovengenoemde film deed denken, was het feit dat waar mensen bij andere banken geen geld kregen, ze het wél kregen bij deze hoofdpersoon. En ook het idee dat iedereen die vrienden heeft, altijd het geluk vind. Prachtig natuurlijk.

Daarnaast zijn de dialogen geweldig, en bij vlagen zelfs hilarisch. Ik heb meerdere keren moeten lachen om deze toch subtiele humor. Verder zijn de dilemma's waar de karakters op een vlugge maar effectieve wijze voor worden gesteld erg goed uitgedacht. Wat is belangrijker: Je vriend in het ongewisse laten over het vreemdgaan van zijn vrouw, of niet onschuldig voor een misdaad opdraaien?

Verder was de cinematografie erg goed. Niet opvallend interessant, maar ook niet dat je moeite moest doen om te zien wat er gebeurde. Ook geinig is het stukje waarin je ziet hoe zo'n 'Run on the Bank' ontstaat. En de montage doet daar ook zeker geen afbreuk aan.

Eigenlijk schadalig dat deze film maar 5 stemmen heeft. Hij is heel wat meer het bekijken waard dan menig film met veel meer stemmen.

Al met al dus een heerlijke Capra, met een onmiskenbare stijl die in zijn latere films terugkomt. Met aan het einde het heerlijke stukje optimisme waardoor deze juist perfect past in het rijtje Capra's.

4*, heerlijke film.

Now be honest; Where were you last night?

Een voorproefje van "It's a Wonderful Life" en de eerste komedie waarin dialogen elkaar in hoog tempo opvolgen. Walter Huston speelt een integere (!) bankdirecteur die voor een probleem komt te staan wanneer een werknemer met gokschulden [Gavin Gordon] gedwongen wordt mee te werken aan een bankroof. Wanneer het nieuws van de bankroof zich verspreidt komen de rekeninghouders massaal opdraven om hun spaarcenten te redden. Capra's geloof in de goedheid van de mens grenst hier aan het naïeve, maar dit is de moeite waard dankzij de vlijmscherpe montage, het hoge tempo en het innemende spel van Huston.