Paroxismus (1969)

Erotische thriller met stevige Vertigo-invloed en wat lichte SM-tinten.

Plot is tamelijk geweldig, de uitvoering soms wat minder, maar de geweldige jazzy soundtrack houdt je in ieder geval bij de les (Manfred Mann).

Regisseur Franco speelt weer vrolijk met alle knopjes op de camera.

Klaus Kinski is vermoedelijk niet langer dan een uurtje op de set geweest.

Jesus Franco films: 17 down - 182 to go!!

Venus in Furs is een zeer losse adaptatie van het gelijknamige boek van ene Leopold von Sacher-Masoch van wie een deel van het samengestelde woord "sadomasochisme" afkomstig is (het andere deel is toe te schrijven aan Marquis de Sade). Vrouwelijke dominantie komt als voornaamste thema aan bod in deze vertelling die zich uitstrekt van de paradijselijke stranden van Rio tot in de schaduwen van de Aya Sofia te Istanboel. De film wordt door velen als Franco's meesterwerk beschouwd en die stelling valt inderdaad te verdedigen - al ben ik zelf meer geneigd om The Awful Dr. Orloff die eer toe te kennen.

Apart is deze prent alleszins, in de eerste plaats omwille van de thematiek en de zweem van surrealisme waarin quasi elke scène gedrenkt is. Je kan het nog het gemakkelijkst als een soort rape&revenge flick omschrijven waarin het slachtoffer terugkeert uit het hiernamaals om zich te wreken met haar seksualiteit. Met haar lichaam oefent ze een bepaalde kracht uit op mannen, en ja, ook vrouwen want het blijft tenslotte Franco. De tijdsgeest dicteert uiteraard dat de erotisch getinte scènes begeleid worden door zwoele jazz, afkomstig van het hoofdpersonage die als trompetist verscheidene decadente feestjes opleukt en daarmee de film zelf van de soundtrack voorziet. En hij doet nog meer, want een aanzienlijk gedeelte van de gebeurtenissen wordt via een voice-over met zijn stem uitgelegd zodat er een melancholische (soms bijna poëtische) storytelling ontstaat. Ondanks dat Franco's oeuvre zich voornamelijk door trash, sleaze, (s)exploitation en weet ik wat nog allemaal laat kenmerken, had ik al gezien dat hij op cinematografisch vlak betrekkelijk goed uit de voeten kan. Dat mag ook nu weer blijken uit het kleur- en filtergebruik, de belichting, de exotische locaties en het feit dat de cameraman alle standpunten benut om de schoonheid van Venus in beeld te brengen.

Wazig en weinig vlot verhaaltje met hier en daar wat aardige plaatjes en een fijne soundtrack.

De acteerprestaties zijn beneden peil, met uitzondering van die van James Darren, die zich staande weet te houden met dit povere script.

Darren vertoont overigens een treffende gelijkenis met de befaamde trompetist Herb Alpert, die in de jaren zestig en zeventig gigantisch populair was.

Ik vraag me af of die gelijkenis een reden geweest kan zijn om Darren in de film ook de rol van trompetist toe te bedelen.

Sommige shots konden zo van platenhoezen van Herb Alpert stammen.

Maria Rohm ziet er wel leuk uit, maar haar uitstraling in deze film heeft wat van een etalagepop weg.

De "erotische" scènes zijn erg braafjes in beeld gebracht.

Als dit Franco's meesterwerk is dan mag de rest aan mij voorbijgaan.

2* (een voor de muziek en een voor Darren)

Zonder de prettige jazzy muziek had ik de eindstreep denkelijk niet gehaald bij het bekijken van de film.

Het was wel tijd dat ik eens iets zag van Jesus Franco (of "Jess Franco" zoals hij bij de credits staat, met zo'n beladen achternaam doet dat me denken aan het grapje van Piet Poepjes die zijn naam wil veranderen in Kees Poepjes).

Het is niet omdat hij nou bekend staat als een groot regisseur dat ik benieuwd was, maar hij was zo productief dat zijn naam onherroepelijk voorbij komt als je in een filmdossier zit te snuffelen. Omdat deze Venus in Furs één van zijn betere films schijnt te zijn, en een van de weinig voldoendes in zijn oeuvre volgens MM, leek me dat een goed begin.

De film heeft zeker wel wat kwaliteiten. De late 60's vibe is voelbaar, en het mysterie begon best intrigerend. Het beste is de soundtrack, die behoorlijk swingt. Helaas zijn daarmee de positieve punten wel benoemd. Want na het aardige begin verviel het toch vooral in herhaling. De trucjes met slow motion, kleurenlenzen en vervormingen kwamen nogal goedkoop over, en het acteerwerk hield ook niet bepaald over. Kinski had waarschijnlijk snel geld nodig. De beelden van het carnaval in Rio leken uit documentaires te komen, omdat de locatie verder totaal geen rol speelde in de verdere handelingen. Het einde van de film vond ik zwak en een beetje makkelijk.

Mijn nieuwsgierigheid naar Franco's films is voorlopig wel weer gestild.