Hearts of the World (1918)

After all, does war settle any question?

D.W. Griffith is zo'n naam waar je als filmliefhebber eigenlijk niet omheen kunt. Het enige probleem aan de regisseur vind ik dat hij precies altijd erg lange films heeft gemaakt en ik wist niet of ik dat met een silent ging kunnen volhouden. Ik waagde een eerste poging met The Lonedale Operator (4*) en The Musketeers of Pig Alley (2.5*) en besloot dat Hearts of the World wel eens een goede opener kon zijn voor zijn langspeelfilms. Een silent met speelduur van net geen 2 uur, dat moet wel lukken.

Het was de Britse release die ik gisteren heb gezien (inclusief een proloog waar we Griffith zien filmen in de loopgraven en een ontmoeting tussen Griffith en toenmalige eerste minister David Lloyd George) en die bleek echter langer te duren. Naar mijn weten zijn er geen extra scènes, maar ik veronderstel dat het heeft te maken met de snelheid van het afspelen. Soit, reken dus op een speelduur van ongeveer 2 uur en een kwartier. Reken jammer genoeg ook op een film die niet over de gehele lijn blijft boeien. Griffith wordt wel eens vergeleken met Steven Spielberg (ze hebben beide een film over Lincoln gemaakt, iets wat ik op zich niet zo'n goede link vind, maar ze zijn beide ook bedreven in het vertellen van een humanitair verhaal op een grootse achtergrond) en net zoals bij Spielberg verliest de regisseur zich af en toe in teveel symboliek en emoties. Zeker naar het einde toe begint Hearts of the World te slepen. Het segment waar Douglas, the boy, binnendringt als spion in het door Duitsers bezette Franse stadje is nog vrij sterk, maar dan geraakt het jongste broertje bedolven onder het puin en dan krijg je nog eens heel de Amerikaanse parade erbij en dan … Tegen dan had ik het eerlijk gezegd wel gezien.

Je moet het Griffith wel aangeven, hij weet wel hoe hij zijn publiek moet bespelen. Sommige scènes zijn zelfs vandaag de dag nog altijd schokkend (het shot van de man die door een bom de onderkant van zijn lichaam is kwijtgeraakt) en de combinatie met echte oorlogsbeelden werkt goed. Ik vraag me eerlijk gezegd wel af of er indertijd effectief mensen waren die deze gruwel zo snel opnieuw wouden beleven. Al blijkt Hearts of the World eigenlijk te zijn bedoeld als pressiemiddel van de Britten (met de hulp van de Franse en Belgische overheden) om de Amerikanen sneller te laten komen. Voor de rest is dit dus een typische propaganda film waar liefde alles overwint. Niet dat dat dan een slechte film betekent, maar bijna 2u en een half is me wat teveel van het goede.

Ik moet zeggen dat ik nog niet helemaal wild ben van Griffith. Ik ben misschien ook niet met zijn beste werk begonnen, maar langs de andere kant zijn dit ook nog maar mijn eerste stappen in de wereld van de langspeelfilm uit de vroege jaren van cinema (ik neig meer naar de jaren '20 en nieuwer) en is mijn vergelijkingsmateriaal niet talrijk. Knap trouwens van de pianiste die de gehele speelduur de film live ondersteunde zonder partituur oid.

3*