Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik (2004)

Zo'n beetje de meest aangrijpende documentaire die ik heb gezien.

Gerrit van Elst is in 1975 de rebelse zoon die zichtbaar geëmotioneerd en ongemakkelijk de juiste vragen stelt als hij op bezoek gaat bij zijn ouderlijk huis.

De enige zoon die ver van huis, ver van het platteland van zijn jeugdjaren, in Amsterdam filmmaker werd, dat kunnen zijn ouders maar moeilijk accepteren. Zijn ouders zijn nog compleet van het oude stempel en Gerrit heeft zich daar steeds volledig tegen afgezet. De botsingen en woordenwisselingen zijn aangrijpend en verduidelijken veel over hun onderlinge relatie.

Zijn moeder is altijd een week ziek als hij langs is geweest (dus komt hij nog 'maar' eens in de 8 weken). Gerrit heeft het er zichtbaar lastig mee.

29 jaar later is er veel veranderd. Gerrit zijn ouders zitten in een verpleeghuis. Zijn moeder is dementerend en weegt nog maar 40 kilo. Zijn vader zit in een rolstoel en moet soms aan de beademing.

Het is ontzettend bewonderenswaardig hoe hij met z'n ouders omgaat. Hij verzorgt ze alsof het zijn kinderen zijn. Erg ontroerend.

Het mooiste is dat hij nog prachtige gesprekken met z'n ouders kan voeren. De antwoorden op zijn vragen zijn eigenlijk stuk voor stuk fascinerend.

Ik raad erg aan om 'Mijn ouders en ik' uit 1975 eerst te zien. de film is een epiloog voor 'Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik'. De twee documentaires zijn als ying en yang. Ook in de film uit 2005 zitten beelden uit de film uit 1975, maar je mist dan toch een hoop.

Ik heb eigenlijk verder weinig woorden voor deze documentaire, zo ontiegelijk goed vind ik 'm. De film heeft me erg geraakt en ik heb niets op deze documentaire aan te merken.

Petje af voor Gerrit van Elst, die met dit boeiende en van tijd tot tijd aangrijpende verslag een kijk in het privéleven van zijn ouders en ook van zichzelf geeft. Van Elst toont hier geen gelikte en vlotte realitysoap, waar alles over rozen lijkt te gaan, maar laat de echte en keiharde werkelijkheid zien en dat is soms best even slikken. Want ondanks dat je eigenlijk naar vreemde mensen zit te kijken, je begint bijzonder snel mee te leven met dit gezin.

Het werkt, zoals Kapp ook al zegt, inderdaad veel beter als je eerst de korte film van 29 jaar geleden bekijkt en vervolgens de complete documentaire. Het is onvoorstelbaar hoe de rollen van verzorgers en kind plotsling omgeruild zijn in die kleine 30 jaar tijd. Vooral de scènes met dementerende Gerritje zijn vaak ontroerend en bijzonder. Eén van de 'hoogtepunten' is wel het moment waar Gerritje met haar zoon haar ouderlijk huis gaat bekijken en teleurgesteld is dat haar moeder, die al meer dan 50 jaar is overleden, niet klaar stond met een kopje thee.

Op technisch gebied is Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik simpel, maar tactisch. Op het gebied van camera- technieken, montage en muziek is zo weinig mogelijk gedaan en is alles zo eenvoudig mogelijk gehouden, zodat de nadruk vooral ligt bij de inhoud. En Van Elst zorgt er ook goed voor dat dit portret boeiend blijft tot de laatste seconde, mede door er af en toe wat humor in te stoppen. En als de film dan eindigt met opnieuw een bijzondere en ontroerende scène, is het duidelijk; een documentaire die dichter bij de waarheid ligt als dit, kom je waarschijnlijk maar zeer zelden tegen.

Ik laat het nog even bezinken, voorlopig 4 hele dikke sterren.

In een woord: Prachtig!

Mijn bevindingen van de Nederlandse cinema waren tot dusver vaak verre van bevredigend. Maar deze film mag zich toch wel een klein pareltje noemen. Een keertje geen sex, andere banaliteit of melodramatisch tintje in een Nederlandse film. Alles oogt constant ontzettend oprecht en levensecht. Daardoor ook een geslaagde documentaire. Die tevens in beeld brengt hoe een persoon die aan dementie lijdt snel kan veranderen van stemming. Zulke zware onderwerpen die met zoveel luchtigheid gebracht worden. Hulde!

De eenvoud, de naar nostalgie neigende waarden en normen van vooral Gerritje en haar man ogen zo contrast rijk tegenover de beelden van de voetbalwedstrijden. En hoe een potje biljarten al ondeugend kan zijn. Schitterend als Gerrit `s vader praat over hoe iedereen zijn zinnen soms eens moet verzetten.

Qua muziek ook fijn. Geen bombastische score maar een riedeltje, die af en toe terugkeert. Verder zeer effectief gebruik gemaakt van de afwezigheid van muziek. Je hoort dan bijv. hoeveel moeite het Gerritje wel niet kost om te slikken of hoe Gerritje en haar man slapen of de radio die speelt tijdens een etentje in de jaren `70. Je voelt als het ware dat hun kaart is uitgespeeld.....Slik.

Schrijnend ook om te zien hoe gehecht Gerritje ( heerlijk nuchter mens ) en haar man nog aan elkaar zijn. Door de vele gebreken lijkt het de helft van de tijd dat ze naast elkaar leven. Toch putten ze veel steun aan elkaars gezelschap en kunnen ze niet zonder elkaar, wat vaak blijkt in de film. Zeer oprecht in beeld gebracht, met een prachtig eindshot.

Ja prachtig stukje film. Simpel in beeld gebracht maar humoristisch en pijnlijk tegelijk.....Misschien ben ik nu even te gul, doordat ik de film net gezien heb en tot tranen geroerd was ( wat mij niet vaak gebeurt ) maar een 4,5* is hier zeker op zijn plaats lijkt mij! Bedankt Kappeuter voor het in de pakketservice stoppen van deze dvd. Ik had er nog nooit van gehoord!

P.s. Wel apart, hoe we Gerrit zijn ouders liefdevol zien verzorgen maar wel een sigaret zien opsteken in de aanwezigheid van zijn vader die aan astma lijdt.

Zeer indrukwekkend en bewonderenswaardig hoe Gerrit van Elst met zijn ouders om gaat.

Ik ben met de film uit 1975 begonnen en ik vond het een grappige, maar ook zeer vertederende documentaire.
Het begin is heel grappig, als Gerrit ons even vertelt dat hij het huis krijgt wanneer zijn ouders dood zijn.
Beide "partijen" zijn niet gelukkig met het werk wat de ander doet. Moeder vind het niks dat Gerrit naar de filmacademie is gegaan, en Gerrit vind dat zijn moeder rotwerk doet.
Deze ontevredenheid is puur een resultaat van grote liefde. Ze verdienen wat beters.

Gerrit doet wat hij wil, maar hij trekt het zich erg aan dat vooral zijn moeder er zoveel moeite mee heeft. Omdat ze een week lang overstuur is wanneer hij is geweest komt hij maar wat minder. Hij voelt zich er schuldig over, maar weet ook dat hij moet doen wat zijn hart hem ingeeft, en dat het ook eigenlijk zijn schuld niet is.

Wat ik ook een heel grappige scéne vond is wanneer Gerrit zijn vader vraagt of mamma het niet erg vind dat hij na het voetbal vaak nog even in het café blijft rondhangen om te drinken en een potje te biljarten. "Mamma vind het wel erg, maar een verzetje moet af en toe kunnen."
Op de vraag hoe hij kan autorijden met drank op wordt lacherig gereageerd dat er 's middags toch bijna nooit controle is en dat hij de binnenweggetjes neemt. Gerrit zegt niet tegen zijn vader dat hij dat niet moet doen, hij gunt hem dat verzetje wel.

De documentaire uit 2005, 30 jaar later, vond ik ontroerend. De ouders, die beiden inmiddels zeer hulpbehoevend zijn geworden, wonen in een verzorgingstehuis.
Mensen waar je een indruk van krijgt dat er geen normaal gesprek meer mee te voeren is. Gerrit weet er toch nog zeer boeiende gesprekken uit te halen.

Als bijvoorbeeld de keuzelijst wordt voorgelezen waar zijn ouders uit een aantal gerechten kunnen kiezen, kreeg ik eerst het gevoel dat de vader totaal niet in de gaten had waar het over ging, en zomaar wat zei. Zelfs de moeder zegt: "Hij zegt maar wat!".
Als hij de toetjes voorleest reageert vader niet. Gerrit vraagt nogmaals aan zijn vader een keuze te maken, en dan denk je dat Gerrit dan maar een keuze voor zijn vader zal gaan maken. Maar dan zegt vader ineens dat hij niet kan kiezen omdat het allemaal zo lekker is, waarop moeder voorstelt om dan maar twee toetjes aan te kruisen. Fantastisch! Dan zie je dat ze dondersgoed doorhebben wat er aan ze gevraagd wordt. Hij kon gewoon niet kiezen!

Wat me tevens raakte was het grote geduld waarmee Gerrit met zijn altijd klagende moeder omging.
Af en toe had de moeder ook last van dementie, en hoe hij daarmee omging vond ik ook heel goed. Confrontatie, zoals hij altijd gedaan heeft. Hij ging geen vraag uit de weg.

Als moeder weer begon te klagen omdat ze pijn had toonde hij weinig medelijden, maar confronteerde hij haar opnieuw. "Druk dan op die knop en vraag om hulp in plaats van alleen maar te gaan zitten klagen!" Zo'n reactie komt misschien wat hard over, maar natuurlijk heeft ie gewoon gelijk.
De vraag of ze dood wilde is ook erg confronterend, maar natuurlijk wel een belangrijke vraag. Als ze op dat moment rustig bleef liggen, zoals zij wilde, zou ze doodgaan. Ze moest naar het ziekenhuis, maar dat wilde ze niet. 'Je gaat óf naar het ziekenhuis, óf je gaat dood'.
Omdat ze op beide voorstellen negatief reageerde besloot Gerrit dat ze toch maar naar het ziekenhuis moest.

De terugkeer van moeder uit het ziekenhuis, en de ontvangst van vader met een bosje bloemen vond ik erg aandoenlijk om te zien.

Hulde voor Gerrit van Elst, voor zijn film, voor zijn geduld, voor zijn keuze om tóch op de filmacademie te blijven, voor zijn liefdevolle verzorging van zijn ouders in hun laatste dagen.

Ik had vanmorgen een 4.5* geplaatst, maar met grote twijfel of ik er geen 5 van zou maken.
Ik vind de film toch wel 5* waard, want hij maakt indruk, tijdens het kijken, en na het kijken. De film heeft zelfs voor zelfreflectie gezorgd op de relatie met mijn eigen ouders. Toch een 5, verdiend.

Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik is een prachtige oprechte documentaire over de geweldige relatie tussen ouders en kinderen. Daarbij heeft de film genoeg zelfreflectie in zich die ik op mijn eigen relatie met mijn ouders goed kan richten.

Gerrit van Elst heeft een prachtige documentaire gemaakt die vanwege zijn eenvoud en emotie prachtig weergeeft hoe de relatie tussen zoon en ouder in elkaar steekt. Het is prachtig om te zien met hoeveel vergif moeder spreekt over het filmmaken. Ik kan mij ook wel vinden in moeder omdat in haar leefwereld een beroep van dienstverlenende aard moet zijn, hoewel het filmmaken dat zeerzeker is. De nodige humor die de documentaire heeft zorgt voor een mooie belans, waardoor de film toch niet volledig zware kost is.

Ik merk dat er ook een hoop angst bij mijzelf zit tijdens het kijken naar deze documentaire. Mijn ouders zijn relatief oud en vanwege de toenemende welvaart zal ik mijn ouders vroeg in deze situatie terugvinden. Ik vind de gedachte beangstigend dat ik mijn ouders misschien ooit moet verzorgen en dat ik ze misschien zelfs weer aan de praat moet krijgen. Ik merk dat ik bang ben voor het wat zal komen. Ik merk ook mijn angst dat mijn ouders me ooit niet meer zullen herkennen vanwege de dementie. Hoe moeder reageert op de zuster, die haar eigen kinderen zou hebben vermoord, is zo ontluisterend en eng. Verschrikkelijk!

Daarbij merk ik ook nog vaak veel strijd tussen mij en mijn ouderst, wat misschien normaal is vanwege mijn leeftijd. Ik denk soms ook dat ik niet genoeg waardeering uit voor wat mijn ouders al berijkt hebben, en dat ik lastig vind om mijn gevoelens daarin te uiten. Misschien moet ik mijn ouders 'Ik en Mijn Ouders' maar eens laten zien.

Ik en Mijn Ouders is een prachtige documentaire die veel vragen bij mij oproept. Ik ben trouwens blij dat de film met mijn stem door kan stromen in de tip-lijst waar hij zeker in hoort te staan. 4*!

Ironisch is dat de eerste tekst van de film uit 1975 is :"Dit is het huis van mijn ouders; daar hebben ze heel hun leven hard voor gewerkt en gespaard en als ze dood zijn, is het van mij." 29 jaar later leven zijn ouders nog steeds en gaat hij met zijn moeder het huis bekijken; het huis dat anderen opnieuw is ingericht en gestyled. Eigenlijk is dat de definitieve breuk met z'n verleden, met z'n jeugd en wat zijn ouders voor hem zagen.

Enorm indrukwekkend documentaire die ontzettend tot nadenken stemt. Ik woon zelfs sinds een paar maanden niet meer thuis en vraag me nogal eens af waarom er zo'n grote blijheid en dramatisch afscheid is als ik eens een weekend kom. Nu weet ik het: ik ben de hele week bezig, studeren en andere dingen, maar mijn moeder is de hele week met mij bezig. Nou is mijn moeder druk met haar eigen (en ook leuke) werk en heeft ze nog twee andere kinderen, maar je gaat er toch over nadenken. Dit is zo'n zeldzame documentaire die je eigen gedrag beinvloedt, die je je leven doet willen laten verbeteren en die zorgt dat je anders tegen de wereld aankijkt.

4 hele dikke sterren

Wie nog durft te beweren dat documentaires alleen maar steriel en onaangrijpend kunnen zijn, moet dringend eens naar Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik kijken.

Meer dan een rasechte documentaire is dit een autobiografisch drama, waar de minimalistische stijl juist het inlevingsvermogen sterker maakt. In tegenstelling tot vele ‘genregenoten’ slaagt Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik om de kijker niet onbewogen te laten dankzij de indringende beelden die je bijna dwingen je aan het denken te brengen waardoor je moeilijk niet kan meeleven met de papa en de mama van Gerrit. De manier waarop van Elst zoveel diepgang uit de maar moeilijk verstaanbare woorden van zijn ouders kan brengen door ze af en toe eens te prikkelen met wat existentiële vragen is subliem en zorgt ervoor dat je tot het einde geboeid blijft zitten.

Zoals ik al eerder zei zit de kracht van de film enkel en alleen in de relatie ouders-Gerrit en dat de film zich zo veel mogelijk onthoudt van allerlei filmtrucjes en andere opsmuk. Dat wil niet zeggen dat het op filmisch gebied helemaal niets goeds te zien valt. Integendeel, ik vond de montage zeer goed en dat was zowel een manier om afwisseling in te brengen tussen heden en verleden om de contrasten van nu en toen weer te geven, als een manier om het geheel wat luchtiger te maken en dat bewijst ook dat Gerrit van Elst ons geen zware ellende wil voorschotelen, maar dat hij het ook allemaal relativeert: grappig was de overgang toen de jonge moeder zei: "We denken dat je doodt bent, als je zolang wegblijft" en onmiddellijk daarna een beeld komt van de de oude moeder en vader die zo rustig en stil liggen slapen dat ze dood lijken... Verdraai mijn woorden niet! Ik vond dit niet lachwekkend, maar er verscheen wel een glimlach op mijn gezicht, zoals er zich soms tranen in mijn ogen vormden...

Naast een documentaire over het leven van hoogbejaarden, angstig om verlaten te worden als hulpeloze kinderen, en over het verschijnsel ‘ouder worden’ en al de problemen dat het met zich mee brengt, is dit vooral een gedurfd, origineel en innemend familieportret over de hechte relatie van een man die nog steeds heel hard van zijn ouders houdt, met zijn ouders, die hem harder dan ooit nodig hebben.

Eén woord: Fantastisch!

Prachtig en ontroerend, ik ben het ermee eens. Fascinerend ook hoe Gerrits keuze voor de filmwereld bekritiseerd wordt door zijn ouders, waarmee vragen worden opgeroepen over de invulling van je leven. Reflecteren op het leven, zoals in de kunsten en dus ook in film gebeurt, is iets waar ouderen naar mijn idee niet veel boodschap aan hebben, een uitzondering daargelaten natuurlijk. Gerrits ouders (vooral z'n moeder) hadden hier ook al niet zoveel mee in 1975, maar toch.

Erg onder de indruk.

Idem hier. Vond het zeker een aardige docu die me wel de hele speeltijd kon boeien, maar om nou te zeggen dat ik er echt zo lyrisch over ben, niet echt.

Ik denk dat het 3 keer zoveel impact heeft als je zelf ouders in die leeftijd en/of ziek hebt.

Opmerkelijk is het ook hoe vele mensen hier zoveel respect heben voor de filmmaker en hoe zorgzaam hij met z'n ouders omgaat.

Dat doet hij prima, maar zo bijzonder is het nu ook weer niet. Talloze mensen gaan nota bene helemaal in de buurt van hun ouders wonen in zulke situaties en gaan net zo gevoelig en zorgzaam met hen om als van der Elst hier, zo zeldzaam is dat nu ook weer niet.

Bij vlagen vond ik hem zelfs een beetje te lomp. Zoals aan de vijver met z'n vader.

Maar misschien is dat de manier waarop ze gewend zijn met elkaar om te gaan, is verder moeilijk te beoordelen.

Hartverscheurend mooie documentaire, waarmee je in je gedachten na de aftiteling nog niet klaar bent. Hele ruime 4.5*.

(p.s. niet typerend voor de gehele film of iets dergelijks, maar de emoties die de dementie van de moeder bij mij losmaakten komen sterk overeen met de emoties die ik kende bij het lezen van het prachtige korte boek Hersenschimmen)

De verschrikking van het ouder worden, het staat ons allemaal te wachten. En zoals Gerrit van Elst het kenschetst ziet die (verre) toekomst er alles behalve rooskleurig uit: de onvrede met de dingen (wat in dit prachtig Hollands accent, dat hier en daar zelfs aan het West-Vlaams doet denken, ostentatief “dingn” wordt) viert hoogtij, en dat overgoten met walgelijke taferelen van mensen die geconfronteerd worden met hun eigen, aftakelende lichaam. Heraclitus zou bevestigend geknikt hebben: panta rhei!

‘Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik’ is een film die zó juist zit, dat het haast ondragelijk wordt om naar te kijken. Vertedering gaat ten allen tijde gepaard met een zekere walging, afkeuring wordt doorzeefd met een stevige scheut meedogen – alles is ambivalent, zoals het leven zelf misschien.

Helaas is de visuele kant van de zaak een grote ontgoocheling. Een gelijkaardig portret (in de grove lijnen althans), 'Hugo och Rosa', toont aan dat een sterke en spontane inhoudelijke boodschap geen banale stijl impliceert; en dat is dan ook hét grote mankement van deze uitstekende documentaire. En tevens een reden waarom ik hem geen tweede keer hoef te zien. Spijtig, toch…

3*

Na het zien van deze documentaire moet je toch wel bewondering hebben gekregen voor de drie hoofdpersonen. Gerrit en zijn ouders, zijn ouders en Gerrit.

Een erg interessante documentaire die mij gekluisterd aan het beeld heeft weten houden. Zo levensecht zie je ze bijna nooit. Niks acteren, dit is allemaal echt en met dat in je achterhoofd grijpt de film je steeds meer aan. De eerste zin; "Dit is het huis van mijn ouders; daar hebben ze heel hun leven hard voor gewerkt en gespaard en als ze dood zijn, is het van mij". Eén die me lang bij zal blijven denk ik. Gerrit kiest zijn eigen pad, zijn ouders - vooral zijn moeder - kan en zal dit nooit accepteren. Van de beelden uit 1975, tot de laatste beelden die we te zien krijgen, de moeder van Gerrit vind het niks. ''Je doet maar wat, iedereen lacht je uit''. Terwijl dat gezegd word moet Gerrit zich toch niet op zijn best gevoeld hebben. Deze film is oprecht, maar de taal die zijn moeder uitslaat ook en daar zijn deze zinnen - en nog vele meer - een duidelijk voorbeeld van. Zijn vader zelf, vind dat Gerrit het maar uit moet zoeken en maar moet doen wat ie' zelf wil. Dat deze vader niet altijd op één spoor zit met de moeder is wel duidelijk. Leuk om te zien dat zijn vader soms ook wel eens wil ontsnappen van de vreselijk ouderwetse moeder. Gezellig in de kroeg biljarten, een drankje erbij en later op de terugweg proberen om niet te pakken te worden genomen door de politie. Wat dat betreft heeft Gerrit meer van zijn vader, die ook ''durft'', terwijl zijn moeder toch echt behoorlijk vreemd op me over kwam op sommige momenten. Dat schijnt nou de échte oude stempel te zijn.

De oude beelden zijn leuk en worden goed afgewisseld met de nieuwe beelden, waar zijn ouders hun laatste stappen - voor zover ze dat nog kunnen - zetten. Zijn vader kan dit in ieder geval niet meer, maar moeders is toch wel een taaie. Echt ontroerend werd de film eigenlijk niet voor mij, maar toch greep het me wel een beetje aan. Duidelijk was te zien dat Gerrit in veel scénes zat te huilen, of in ieder geval tranen in zijn ogen had. Natuurlijk heeft hij het er moeilijk mee, want wie wil zijn ouders nou zo zien. Dat ziekte en humor dicht bij elkaar staan is ook wel duidelijk. Gerrit probeert zelf vaak met humoristische opmerkingen de boel wat op te fleuren, terwijl de situatie allesbehalve ''leuk'' te noemen is. Gerrit blijft positief en voert prachtige gesprekken met zijn ouders. Vele dingen moeten tig keer herhaald worden, maar Gerrit blijft rustig.

Maar opzich is het allemaal wat vreemd. Oké, het is levensecht, maar hiervoor moeten de oude mensen en Gerrit wel hun privéleven voor een deel blootgeven in een vreselijk moeilijke periode. Waarschijnlijk zouden ze het zelf wel gewild hebben, maar dit is toch iets wat de ''meeste'' mensen nooit van hun leven zouden doen. En jah, opzich is alles gewoon wat simpel gefilmd en heeft de film in dat opzicht niet veel om zich heen, maar de realiteit die de film uitstraalt, zal veel mensen aan het denken zetten.

Ik heb eerst Mijn Ouders en Ik gekeken. Dit was een zeer oprechte docu. Een zoon die in strijd is met zich zelf, aan ene kant de druk ervaart van de wensen van zijn ouders en aan de andere kant zijn eigen weg wil gaan, zich los maken van zijn ouders. Eigen keuzes maken. De docu schets heel scherp het tijdsbeeld van de jaren 70 neer. Hoe beide generatie begrip proberen te krijgen voor elkaar. (Moeder, probeert haar zoon te begrijpen, dat hij los wil komen van zijn ouders. Alleen geeft ze aan wij hebben dat ook nooit gedaan).

Maar het mooiste vond ik: Hoe byzonder "gewone"mensen zijn, het gewone familie leven. Hoe vader en moeder met elkaar leven, een mooi voorbeeld vind ik: met de radio's in de keuken.

Ik en Mijn ouders, borduurd letterlijk voort op Mijn ouders en Ik.

Gerrit verzorgd zijn ouders, maar laat ook de kanten van het ouder worden. Dit deel vond ik voornamelijk integer en ontroerend. Het gewoon zien van de oudere mens. Een zoon die samen met zijn ouders terug kijkt op hun leven, maar ook op zijn leven. De vragen die alle kinderen zullen krijgen.. Wat willen mijn ouders. Voor wie neem ik deze beslissingen, voor mij zelf, voor hun? Moeder die hele dubbele boodschappen geeft: niet willen eten, "voor mij hoeft het niet", waarnaar Gerrit zelf vraagt of ze dood wil". Maar hoe moeilijk is het voor een ouder iemand om toe te geven dat je liever niet meer leeft, tegen je eigen zoon. Deze spanning kwam regelmatig terug. De verzorgende merkte dit heel scherp op!

In veel dingen zie, je dat gerrit graag waardering wil van zijn ouders. De relatie tussen vader en moeder was prachtig, want zo iets wil toch iedereen samen oud worden.

Persoonlijk vond ik Mijn ouders en Ik beter, misschien heeft het te maken dat ik zelf ook meer in die leeftijd zit.

al met al toch een dikke 4*

Het eerste dat in mijn opkomt na deze documentaire gezien te hebben is bewondering voor de manier waarop deze documentaire tot stand is gekomen. De situatie waarin de hoofdrolspelers zich bevinden is niet bepaald de makkelijkste. Gerrit zijn ouders zijn allebei erg oud en hulpbehoevend en vooral zijn moeder is door haar (gedeeltelijke) dementie niet altijd de makkelijkste persoon in de omgang. Gerrit is echter ongelooflijk rustig en lijkt een eindeloos geduld te kunnen opbrengen voor alle zorgen en problemen die zijn ouders hebben. Gerrit heeft daarnaast een beroep gekozen wat vooral zijn moeder na al die jaren nog steeds afkeurt. Als hij het haar na al die jaren nog eens vraagt, is haar mening daarover nog steeds erg hard en duidelijk. Erg knap hoe Gerit daar dan mee omgaat, want zoiets lijkt mij verre van makkelijk. Hij blijft altijd positief en maakt zo nu en dan zelfs eens een grapje tussendoor. Zijn vader zit anders in elkaar en vindt het allemaal wel goed. Uit de beelden van vroeger kun je ook zien dat hij meer een echte levensgenieter was.

De beelden zijn natuurlijk levensecht en aangezien de rol van de hoofdpersonen dat ook is, zorgde dit ervoor dat de film mij toch wel enigszins bij de keel greep. Je ontkomt er denk ik niet aan dat je toch ook aan je eigen ouders moet denken in zo’n situatie.

Ik heb hierna ook nog de oude documentaire gezien, wat best raar is, omdat je de oude mensen weer jonger en vitaler ziet en eigenlijk ook van hen een nog beter beeld krijgt hoe zij in het leven stonden.

Een indrukwekkende documentaire, dat moet gezegd worden.

4,0*

De eerste documentaire is filmischer en misschien ook wel ambitieuzer. Een jonge Gerrit die de wijde wereld in is getrokken en zijn eerste film bewust een confrontatie laat zijn met waar hij los van wil en moest komen.

Deze documentaire is aardser. Geen scenes als de scene met de radio waaruit "zoek jezelf" van Van Kooten en de Bie speelt waar je interpretaties op los kunt laten. De documentaire is een persoonlijk portret dat tegelijk heel intiem, kaal en eerlijk is maar terloops een universeel verhaal verteld. In deze tijd waaarin mensen ouder worden is het haast een natuurwet. De duidelijke rolverdeling van ouders en kinderen vervaagt. Gerrit verzorgt zijn ouders en is veel geduldiger dan de gejaagde en ambitieuze jongen van weleer.

Heel mooi aan de film vond ik het feit dat de film duidelijk laat zien dat de moeder dement is maar zich nog vol emoties en gevoelens en bewustzijn zit. In het begin al, als ze de scheiding maakt tussen de kleine Gerrit en de oudere Gerrit. Haar zoon is pas degene die naast haar zit als ze bij een foto komen waarop hij een puber is. Op het moment dat hij keuzes maakte die ze niet kon volgen en waar ze nooit echt achter kon staan.

Een bijzonder zelfportret.

4.0*

Uniek stukje film

Ik ben waarschijnlijk de jongste persoon die een mening schrijft over deze docu. En ik heb veel gehoord over deze film. Ik herriner me nog dat ik bij een les Aardrijkskunde te horen kreeg dat de 'Nederlandse bevolking langzamerhand vergrijst'. Klinkt belachelijk onpersoonlijk en zonder warmte. Dus ik besloot deze docu maar te kijken, gewoon uit pure interesse, en een goed stuk nederlandse cinema kan ik altijd wel waarderen.

De docu is eigenlijk vrij typisch als het gaat om het filmen en tonen van alledaagse Hollandse situaties. Maar de interactie tussen 2 oude mensen die op het eind van het treinspoor staan en de volwassen, Amsterdamse Gerit van Elst is gewoon geweldig. Zeldan heb ik zo'n herkenbaar gevoel gehad bij de gesprekken.In de eerste scene van Ik en mijn ouders zie je al dat zijn 'papa' ontzettend veel moeite moet doen om alleen al met Gerritje aan het ontbijt moet beginnen. Deze onopvallende tederheid is juist zo confronterend. Het niet kunnen eten van een lekker biefstuk of je zoon omhelzen en toch door het leven gaan is wat ik altijd al dapper vind van de meer oudere generatie. Gerrit van Elst bewijst zijn ouders een dienst en probeert hun laatste dagen zo prettig mogelijk te maken.

Een paar dialogen bleven me echt bij. Bijvoorbeeld toen Gerrit vroeg aan zijn moeder waarom ze niet blij was met het bezoekje aan haar geboortehuis, en ze antwoordde met dat ze haar moeder niet zag. Maar haar moeder eigenlijk al 15 jaar dood is.Op dit soort momenten vraag je je af: 'zo wil ik in mijn oude jaren echt niet worden'. Ik ben een minimalist en ik zeik over de kleinste feitjes, maar als je dan een aan een stoel gekluisterde vader van 88 ziet, die zijn zoon in tranen hoort vragen: 'Word je niet woedend omdat je in die rolstoel moet zitten' komt er bij mij zeker een brok in mijn keel. De gehele documentaire had ook een hartbrekend effect. Hoe beelden uit 1975 waarbij gezonde 60 jarige ouders hun zoon op het einde toch steunen worden afgewisseld met beelden uit 2004 waarbij Gerrit die om de week zijn langzaam stervende ouders bezoekt zo veel mogelijk wilt helpen. Tja.. Je voelt je machteloos, en het medeleven van Gerrit.

Dit is mijn favoriete stuk Nederlandse film/documentaire. En het doet je veel denken aan de toekomst. Wat je word, doet in je leven ligt aan jezelf. Als je klein of groots leeft, in een nachtclub of achter je computer, maak er wat van

4* En meteen mijn favoriete stuk Nederlandse cinema.

Zeer innemend en integer portret van filmmaker Gerrit van Elst van diens ouders. De documentaire uit 1975 zag ik niet, maar wordt hier 29 jaar later in deze documentaire mee in verweven. Het geeft weer van wat toen gebeurd is - namelijk Gerrit die zijn eigen weg gaat en naar Amsterdam trekt - nog steeds een invloed heeft op het heden.

De moeder lijdt aan dementie en haalde dat nog een paar keer aan. Het heeft alvast Gerrit gevormd tot wie hij vandaag is. Schuldgevoelens zijn misschien een groot woord, maar het speelde tot op vandaag nog steeds een rol in hun onderlinge relatie. In dat opzicht is de oude documentaire erg relevant. De montage tussen beide is dan ook zeer goed gedaan.

Respect en waardigheid staan hier centraal en de zorgbehoeftes van zijn ouders in het dagelijkse leven worden goed naar voren gebracht. Geen klinische benadering van de feiten, maar wel een oprechte blijk van emoties. Leven en dood, het is geen taboe waarover niet gesproken wordt. Ik ben zelf vrij gevoelig voor bejaarden, zeker wanneer er vreselijke ziekten als dementie aan de oppervlakte komen. Deze docu gaat hier echter zeer goed mee om. Mooi gedaan!