Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik (2004)

Deze week hier te bekijken, maar voor hen die beter beeldkwaliteit willen, donderdag, zaterdag en zondag veelvuldig te zien op Holland Doc.

Zo'n beetje de meest aangrijpende documentaire die ik heb gezien.

Gerrit van Elst is in 1975 de rebelse zoon die zichtbaar geëmotioneerd en ongemakkelijk de juiste vragen stelt als hij op bezoek gaat bij zijn ouderlijk huis.

De enige zoon die ver van huis, ver van het platteland van zijn jeugdjaren, in Amsterdam filmmaker werd, dat kunnen zijn ouders maar moeilijk accepteren. Zijn ouders zijn nog compleet van het oude stempel en Gerrit heeft zich daar steeds volledig tegen afgezet. De botsingen en woordenwisselingen zijn aangrijpend en verduidelijken veel over hun onderlinge relatie.

Zijn moeder is altijd een week ziek als hij langs is geweest (dus komt hij nog 'maar' eens in de 8 weken). Gerrit heeft het er zichtbaar lastig mee.

29 jaar later is er veel veranderd. Gerrit zijn ouders zitten in een verpleeghuis. Zijn moeder is dementerend en weegt nog maar 40 kilo. Zijn vader zit in een rolstoel en moet soms aan de beademing.

Het is ontzettend bewonderenswaardig hoe hij met z'n ouders omgaat. Hij verzorgt ze alsof het zijn kinderen zijn. Erg ontroerend.

Het mooiste is dat hij nog prachtige gesprekken met z'n ouders kan voeren. De antwoorden op zijn vragen zijn eigenlijk stuk voor stuk fascinerend.

Ik raad erg aan om 'Mijn ouders en ik' uit 1975 eerst te zien. de film is een epiloog voor 'Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik'. De twee documentaires zijn als ying en yang. Ook in de film uit 2005 zitten beelden uit de film uit 1975, maar je mist dan toch een hoop.

Ik heb eigenlijk verder weinig woorden voor deze documentaire, zo ontiegelijk goed vind ik 'm. De film heeft me erg geraakt en ik heb niets op deze documentaire aan te merken.

Briljant gedaan. Wat een menselijke eenvoud weet Gerrit van Elst hier neer te zetten.

Die eerste docu had zeker een Gouden Kalf gewonnen in 1975 als beste short, wat een heerlijk retro gevoel jaren 70 is dat ook. Schrootjesplafonds, transistors, rare lampen.

Ja, en dan de realiteit. Met een bravoure en zorgzaamheid is hij in feite de verzorgers van zijn eigen ouders.

Dit soort thema's zie je zelden in docu's. Er zitten prachtige ontroerende momenten in. Wat mij betreft een vette 5.

Inderdaad, een pareltje onder de docu's. Ik kan me goed vinden in de hierbovenstaande berichten. Een erg mooie scene uit de film van 1975 vond ik het liedje van Van Kooten en De Bie op de radio "Zoek jezelf moeder, vind je zelf. Wees en blijf alleen jezelf...". Heel passend.

In de docu van 2005 was ik voornamelijk getroffen door het oneindige geduld waarmee Gerrit zijn ouders verzorgde en met ze sprak. Erg bewonderingswaardig.

4,5*

Gerrit van Elst is erin geslaagd een uiterst integere documentaire te maken over zijn ouders. Maar los van het portret van zijn ouders dat op zichzelf al imponeert betreft het vooral de dagelijkse tekortkomingen van zijn ouders, inmiddels hoog bejaard, die ontzag bij de kijker losmaken.

"Vanzelfsprekend" lijkt het beeld op te roepen, "vanzelfsprekend" dat de uiterst geduldige documentairemaker zijn ouders in hun laatste jaren bijstaat. Maar het betreft hier niet zijn souplesse omtrent de zorg voor zijn ouders wat bij mij bewondering oproept maar de nietsontziende en uiterst recht voor z'n raap methodiek waarmee hij zijn ouders confronteert met niet alledaagse vragen die echter wel zo'n wezenlijke rol spelen. "Pappa, wil je nou begraven worden of gecremeerd? De laatste keer wilde je begraven worden....". Zijn vader, ogenschijnlijk de confrontatie ontwijkend, reageert schuchter met een compromisloos "bepaal jij dat maar...".

Het tekent het beeld van een documentairemaker die wordt geconfronteerd met pijnlijke beslissingen die zo'n essentieel deel uitmaken van ieders leven maar, indien mogelijk, het liefst aan de streep van de horizon worden weggestopt.

'Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik' zoomt op die horizon in, stelt de focus op scherp en toont de, onbekende, horizon in al haar facetten. Voor de kijker is er geen ontkomen aan, deze documentaire ademt het leven in en legt deze vast tot aan het onvermijdelijke zonder dat het veranderd in melodrama.

5*

Mooie recensie. Ik ben het er geheel mee eens.

Inderdaad recht voor z'n raap. Vooral ook het deel dat de beginnende documentairemaker maakte en de 'aanvaringen' die hij met z'n moeder heeft.

Ik vind het mooi om te zien dat de rollen en verhoudingen in de verstreken tijd totaal veranderd zijn. Je merkt dat Van Elst minder oordeelt, meer berust. De afstand die er eerst was en de pure vriendschap nu.

De integere manier waarop Van Elst met dementie omgaat is ook bewonderenswaardig. Scènes zoals het teruggaan naar het ouderlijk huis van de moeder zijn op mijn netvlies gebrand.

De stijl is uniek. Wat van Gerrit van Elst wel doet is gedurfd. Hij stelt zichzelf en zijn ouders uiterst kwetsbaar op. Hup geen privacy hier, wat ook weer lekker contradicteerd.

Het aparte is dat ik me alle scenes nog zo sterk voor de geest kan halen. 5* ja.

Dat betrof inderdaad iets waar ik ook telkens aan moest denken, ik zou het bijvoorbeeld niet "durven". Het vergt, naast talent en een goede crew, bovenal "lef" zo'n documentaire te maken.

Mee eens. En tevens betreft het ook een herkenbaar fenomeen alleen zou ik, zie commentaar aan Fisherking, het nimmer zo in beeld durven te brengen, mocht ik over dezelfde vaardigheden en mogelijkheden beschikken.

Petje af voor Gerrit van Elst, die met dit boeiende en van tijd tot tijd aangrijpende verslag een kijk in het privéleven van zijn ouders en ook van zichzelf geeft. Van Elst toont hier geen gelikte en vlotte realitysoap, waar alles over rozen lijkt te gaan, maar laat de echte en keiharde werkelijkheid zien en dat is soms best even slikken. Want ondanks dat je eigenlijk naar vreemde mensen zit te kijken, je begint bijzonder snel mee te leven met dit gezin.

Het werkt, zoals Kapp ook al zegt, inderdaad veel beter als je eerst de korte film van 29 jaar geleden bekijkt en vervolgens de complete documentaire. Het is onvoorstelbaar hoe de rollen van verzorgers en kind plotsling omgeruild zijn in die kleine 30 jaar tijd. Vooral de scènes met dementerende Gerritje zijn vaak ontroerend en bijzonder. Eén van de 'hoogtepunten' is wel het moment waar Gerritje met haar zoon haar ouderlijk huis gaat bekijken en teleurgesteld is dat haar moeder, die al meer dan 50 jaar is overleden, niet klaar stond met een kopje thee.

Op technisch gebied is Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik simpel, maar tactisch. Op het gebied van camera- technieken, montage en muziek is zo weinig mogelijk gedaan en is alles zo eenvoudig mogelijk gehouden, zodat de nadruk vooral ligt bij de inhoud. En Van Elst zorgt er ook goed voor dat dit portret boeiend blijft tot de laatste seconde, mede door er af en toe wat humor in te stoppen. En als de film dan eindigt met opnieuw een bijzondere en ontroerende scène, is het duidelijk; een documentaire die dichter bij de waarheid ligt als dit, kom je waarschijnlijk maar zeer zelden tegen.

Ik laat het nog even bezinken, voorlopig 4 hele dikke sterren.

In een woord: Prachtig!

Mijn bevindingen van de Nederlandse cinema waren tot dusver vaak verre van bevredigend. Maar deze film mag zich toch wel een klein pareltje noemen. Een keertje geen sex, andere banaliteit of melodramatisch tintje in een Nederlandse film. Alles oogt constant ontzettend oprecht en levensecht. Daardoor ook een geslaagde documentaire. Die tevens in beeld brengt hoe een persoon die aan dementie lijdt snel kan veranderen van stemming. Zulke zware onderwerpen die met zoveel luchtigheid gebracht worden. Hulde!

De eenvoud, de naar nostalgie neigende waarden en normen van vooral Gerritje en haar man ogen zo contrast rijk tegenover de beelden van de voetbalwedstrijden. En hoe een potje biljarten al ondeugend kan zijn. Schitterend als Gerrit `s vader praat over hoe iedereen zijn zinnen soms eens moet verzetten.

Qua muziek ook fijn. Geen bombastische score maar een riedeltje, die af en toe terugkeert. Verder zeer effectief gebruik gemaakt van de afwezigheid van muziek. Je hoort dan bijv. hoeveel moeite het Gerritje wel niet kost om te slikken of hoe Gerritje en haar man slapen of de radio die speelt tijdens een etentje in de jaren `70. Je voelt als het ware dat hun kaart is uitgespeeld.....Slik.

Schrijnend ook om te zien hoe gehecht Gerritje ( heerlijk nuchter mens ) en haar man nog aan elkaar zijn. Door de vele gebreken lijkt het de helft van de tijd dat ze naast elkaar leven. Toch putten ze veel steun aan elkaars gezelschap en kunnen ze niet zonder elkaar, wat vaak blijkt in de film. Zeer oprecht in beeld gebracht, met een prachtig eindshot.

Ja prachtig stukje film. Simpel in beeld gebracht maar humoristisch en pijnlijk tegelijk.....Misschien ben ik nu even te gul, doordat ik de film net gezien heb en tot tranen geroerd was ( wat mij niet vaak gebeurt ) maar een 4,5* is hier zeker op zijn plaats lijkt mij! Bedankt Kappeuter voor het in de pakketservice stoppen van deze dvd. Ik had er nog nooit van gehoord!

P.s. Wel apart, hoe we Gerrit zijn ouders liefdevol zien verzorgen maar wel een sigaret zien opsteken in de aanwezigheid van zijn vader die aan astma lijdt.

Een tijd geleden gezien. Ik ben destijds vergeten deze film een cijfer te geven, maar alles komt weer boven na een klein stukje gelezen te hebben. Erg indrukwekkend!

Vooruit: 4,5*, met een half bonuspuntje. Ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik niet zo heel veel meer kan zeggen over deze film: alles is hierboven al verwoord in prachtige recensies. Complimenten aan iedereen!!

Ik was zo slim om eerst de oude documentaire uit 1975 te kijken. Je mist inderdaad een hoop als je eerst de nieuwe documentaire ziet. Tja, wat kan ik nog zeggen...? Allereerst was ik weer overweldigd door dat geweldige jaren '70 huis (daarom vond ik het ook zo jammer dat we daar in de 2004-versie niet meer van te zien kregen), maar bedacht me wel dat iedereen eigenlijk zo'n film zou kunnen maken. Later veranderde ik van mening. Misschien is het wel zo, maar de confrontatie met zijn ouders is ontzettend ontroerend, heftig ook.

Er staat me nog een heleboel bij uit de oude film. De scene met natuurlijk 'Zoek jezelf zusters', waarbij vader er met zijn eigen radio overheen komt . Ik ben heel erg benieuwd naar de relatie tussen de twee ouders. Ik merkte een hoop verveling, irritaties, maar bij het kijken van de film uit 2004 ging ik daar toch weer aan twijfelen.

Wat ik heel erg apart vond was de houding van Gerritje. Ze huilt dat het goed is dat hij zijn eigen weg moet gaan - "maar dat je ons niet moet vergeten!"-ontzettend ontroerend , maar op het einde blijkt ze het nooit met zijn keuze eens te zijn geweest. Daar heb ik me wel aan zitten ergeren. Waarom je zoon niet in zijn beroepskeuze respecteren?

Bewondering heb ik voor Gerrit, de hele manier van hoe hij met zijn ouders omgaat. Soms ging ik wel twijfelen aan zijn manier van interviewen, alsof hij de vragen soms extra hard stelde omdat er een camera bij was. Maar het levert mooie gesprekken op.

Schokkend vond ik alle scenes die rond de dementie van zijn moeder draaiden. De terugkeer naar het ouderlijk huis, de confrontatie met de verpleegster ("Jij hebt je kinderen vermoord!"), en aan het begin van de film, waarin ze zegt dat haar zoon er niet meer is. En het erge is: uiteindelijk overkomt het bijna iedereen.

Ik ben onder de indruk, heel erg onder de indruk. Kappeuter: bedankt!!!

P.S: Trouwens wel zeer vreemd dat hij nog even een sigaret opstak!

Zeer indrukwekkend en bewonderenswaardig hoe Gerrit van Elst met zijn ouders om gaat.

Ik ben met de film uit 1975 begonnen en ik vond het een grappige, maar ook zeer vertederende documentaire.
Het begin is heel grappig, als Gerrit ons even vertelt dat hij het huis krijgt wanneer zijn ouders dood zijn.
Beide "partijen" zijn niet gelukkig met het werk wat de ander doet. Moeder vind het niks dat Gerrit naar de filmacademie is gegaan, en Gerrit vind dat zijn moeder rotwerk doet.
Deze ontevredenheid is puur een resultaat van grote liefde. Ze verdienen wat beters.

Gerrit doet wat hij wil, maar hij trekt het zich erg aan dat vooral zijn moeder er zoveel moeite mee heeft. Omdat ze een week lang overstuur is wanneer hij is geweest komt hij maar wat minder. Hij voelt zich er schuldig over, maar weet ook dat hij moet doen wat zijn hart hem ingeeft, en dat het ook eigenlijk zijn schuld niet is.

Wat ik ook een heel grappige scéne vond is wanneer Gerrit zijn vader vraagt of mamma het niet erg vind dat hij na het voetbal vaak nog even in het café blijft rondhangen om te drinken en een potje te biljarten. "Mamma vind het wel erg, maar een verzetje moet af en toe kunnen."
Op de vraag hoe hij kan autorijden met drank op wordt lacherig gereageerd dat er 's middags toch bijna nooit controle is en dat hij de binnenweggetjes neemt. Gerrit zegt niet tegen zijn vader dat hij dat niet moet doen, hij gunt hem dat verzetje wel.

De documentaire uit 2005, 30 jaar later, vond ik ontroerend. De ouders, die beiden inmiddels zeer hulpbehoevend zijn geworden, wonen in een verzorgingstehuis.
Mensen waar je een indruk van krijgt dat er geen normaal gesprek meer mee te voeren is. Gerrit weet er toch nog zeer boeiende gesprekken uit te halen.

Als bijvoorbeeld de keuzelijst wordt voorgelezen waar zijn ouders uit een aantal gerechten kunnen kiezen, kreeg ik eerst het gevoel dat de vader totaal niet in de gaten had waar het over ging, en zomaar wat zei. Zelfs de moeder zegt: "Hij zegt maar wat!".
Als hij de toetjes voorleest reageert vader niet. Gerrit vraagt nogmaals aan zijn vader een keuze te maken, en dan denk je dat Gerrit dan maar een keuze voor zijn vader zal gaan maken. Maar dan zegt vader ineens dat hij niet kan kiezen omdat het allemaal zo lekker is, waarop moeder voorstelt om dan maar twee toetjes aan te kruisen. Fantastisch! Dan zie je dat ze dondersgoed doorhebben wat er aan ze gevraagd wordt. Hij kon gewoon niet kiezen!

Wat me tevens raakte was het grote geduld waarmee Gerrit met zijn altijd klagende moeder omging.
Af en toe had de moeder ook last van dementie, en hoe hij daarmee omging vond ik ook heel goed. Confrontatie, zoals hij altijd gedaan heeft. Hij ging geen vraag uit de weg.

Als moeder weer begon te klagen omdat ze pijn had toonde hij weinig medelijden, maar confronteerde hij haar opnieuw. "Druk dan op die knop en vraag om hulp in plaats van alleen maar te gaan zitten klagen!" Zo'n reactie komt misschien wat hard over, maar natuurlijk heeft ie gewoon gelijk.
De vraag of ze dood wilde is ook erg confronterend, maar natuurlijk wel een belangrijke vraag. Als ze op dat moment rustig bleef liggen, zoals zij wilde, zou ze doodgaan. Ze moest naar het ziekenhuis, maar dat wilde ze niet. 'Je gaat óf naar het ziekenhuis, óf je gaat dood'.
Omdat ze op beide voorstellen negatief reageerde besloot Gerrit dat ze toch maar naar het ziekenhuis moest.

De terugkeer van moeder uit het ziekenhuis, en de ontvangst van vader met een bosje bloemen vond ik erg aandoenlijk om te zien.

Hulde voor Gerrit van Elst, voor zijn film, voor zijn geduld, voor zijn keuze om tóch op de filmacademie te blijven, voor zijn liefdevolle verzorging van zijn ouders in hun laatste dagen.

Ik had vanmorgen een 4.5* geplaatst, maar met grote twijfel of ik er geen 5 van zou maken.
Ik vind de film toch wel 5* waard, want hij maakt indruk, tijdens het kijken, en na het kijken. De film heeft zelfs voor zelfreflectie gezorgd op de relatie met mijn eigen ouders. Toch een 5, verdiend.

Ik sta bij deze film nog vaker wat "huilend" stil, want dit verzet bakens.

Gerrit zit hier ook politiek te maken, voor zieke oude mensen die nauwelijks aandacht krijgen. En hij zelf geeft ie al "eerlijk" en ja idd echt eerlijk aan, dat ie te weinig tijd daarvoor heeft. En herkennen we dat allemaal zo niet ?

Al Gore kreeg de Nobelprijs voor de Vrede en de Liefde , maar eigenlijk moet ie naar Gerrit van Elst. Vind ik.

Mooie terechte recensie Hannibal !

Ik zal het ze doorgeven...

Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik is een prachtige oprechte documentaire over de geweldige relatie tussen ouders en kinderen. Daarbij heeft de film genoeg zelfreflectie in zich die ik op mijn eigen relatie met mijn ouders goed kan richten.

Gerrit van Elst heeft een prachtige documentaire gemaakt die vanwege zijn eenvoud en emotie prachtig weergeeft hoe de relatie tussen zoon en ouder in elkaar steekt. Het is prachtig om te zien met hoeveel vergif moeder spreekt over het filmmaken. Ik kan mij ook wel vinden in moeder omdat in haar leefwereld een beroep van dienstverlenende aard moet zijn, hoewel het filmmaken dat zeerzeker is. De nodige humor die de documentaire heeft zorgt voor een mooie belans, waardoor de film toch niet volledig zware kost is.

Ik merk dat er ook een hoop angst bij mijzelf zit tijdens het kijken naar deze documentaire. Mijn ouders zijn relatief oud en vanwege de toenemende welvaart zal ik mijn ouders vroeg in deze situatie terugvinden. Ik vind de gedachte beangstigend dat ik mijn ouders misschien ooit moet verzorgen en dat ik ze misschien zelfs weer aan de praat moet krijgen. Ik merk dat ik bang ben voor het wat zal komen. Ik merk ook mijn angst dat mijn ouders me ooit niet meer zullen herkennen vanwege de dementie. Hoe moeder reageert op de zuster, die haar eigen kinderen zou hebben vermoord, is zo ontluisterend en eng. Verschrikkelijk!

Daarbij merk ik ook nog vaak veel strijd tussen mij en mijn ouderst, wat misschien normaal is vanwege mijn leeftijd. Ik denk soms ook dat ik niet genoeg waardeering uit voor wat mijn ouders al berijkt hebben, en dat ik lastig vind om mijn gevoelens daarin te uiten. Misschien moet ik mijn ouders 'Ik en Mijn Ouders' maar eens laten zien.

Ik en Mijn Ouders is een prachtige documentaire die veel vragen bij mij oproept. Ik ben trouwens blij dat de film met mijn stem door kan stromen in de tip-lijst waar hij zeker in hoort te staan. 4*!

Ik moet je eerlijk bekennen dat ik dat gevoel ook heel vaak had, ook en vooral omdat vooral mijn vader niet de jongste meer is (58). Zoals ik het nu zie heb ik het idee dat ik het nooit zo goed zou kunnen als Van Elst. Een diep, diep respect.

Ironisch is dat de eerste tekst van de film uit 1975 is :"Dit is het huis van mijn ouders; daar hebben ze heel hun leven hard voor gewerkt en gespaard en als ze dood zijn, is het van mij." 29 jaar later leven zijn ouders nog steeds en gaat hij met zijn moeder het huis bekijken; het huis dat anderen opnieuw is ingericht en gestyled. Eigenlijk is dat de definitieve breuk met z'n verleden, met z'n jeugd en wat zijn ouders voor hem zagen.

Enorm indrukwekkend documentaire die ontzettend tot nadenken stemt. Ik woon zelfs sinds een paar maanden niet meer thuis en vraag me nogal eens af waarom er zo'n grote blijheid en dramatisch afscheid is als ik eens een weekend kom. Nu weet ik het: ik ben de hele week bezig, studeren en andere dingen, maar mijn moeder is de hele week met mij bezig. Nou is mijn moeder druk met haar eigen (en ook leuke) werk en heeft ze nog twee andere kinderen, maar je gaat er toch over nadenken. Dit is zo'n zeldzame documentaire die je eigen gedrag beinvloedt, die je je leven doet willen laten verbeteren en die zorgt dat je anders tegen de wereld aankijkt.

4 hele dikke sterren

Net gekeken met mijn moeder. Erg mooie documentaire. Het onvermijdelijke proces van het ouder worden, werd erg mooi in beeld gebracht. De film grijpt je ongemerkt steeds meer. Grappig ook om te zien dat zijn moeder geen spat veranderd is. Qua karakter dan.

Wie nog durft te beweren dat documentaires alleen maar steriel en onaangrijpend kunnen zijn, moet dringend eens naar Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik kijken.

Meer dan een rasechte documentaire is dit een autobiografisch drama, waar de minimalistische stijl juist het inlevingsvermogen sterker maakt. In tegenstelling tot vele ‘genregenoten’ slaagt Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik om de kijker niet onbewogen te laten dankzij de indringende beelden die je bijna dwingen je aan het denken te brengen waardoor je moeilijk niet kan meeleven met de papa en de mama van Gerrit. De manier waarop van Elst zoveel diepgang uit de maar moeilijk verstaanbare woorden van zijn ouders kan brengen door ze af en toe eens te prikkelen met wat existentiële vragen is subliem en zorgt ervoor dat je tot het einde geboeid blijft zitten.

Zoals ik al eerder zei zit de kracht van de film enkel en alleen in de relatie ouders-Gerrit en dat de film zich zo veel mogelijk onthoudt van allerlei filmtrucjes en andere opsmuk. Dat wil niet zeggen dat het op filmisch gebied helemaal niets goeds te zien valt. Integendeel, ik vond de montage zeer goed en dat was zowel een manier om afwisseling in te brengen tussen heden en verleden om de contrasten van nu en toen weer te geven, als een manier om het geheel wat luchtiger te maken en dat bewijst ook dat Gerrit van Elst ons geen zware ellende wil voorschotelen, maar dat hij het ook allemaal relativeert: grappig was de overgang toen de jonge moeder zei: "We denken dat je doodt bent, als je zolang wegblijft" en onmiddellijk daarna een beeld komt van de de oude moeder en vader die zo rustig en stil liggen slapen dat ze dood lijken... Verdraai mijn woorden niet! Ik vond dit niet lachwekkend, maar er verscheen wel een glimlach op mijn gezicht, zoals er zich soms tranen in mijn ogen vormden...

Naast een documentaire over het leven van hoogbejaarden, angstig om verlaten te worden als hulpeloze kinderen, en over het verschijnsel ‘ouder worden’ en al de problemen dat het met zich mee brengt, is dit vooral een gedurfd, origineel en innemend familieportret over de hechte relatie van een man die nog steeds heel hard van zijn ouders houdt, met zijn ouders, die hem harder dan ooit nodig hebben.

Eén woord: Fantastisch!

Deze film staat niet op imdb, of wel?

Spijtig genoeg niet.

Ik heb 'm een paar maanden geleden toegevoegd, maar tot dusver geen resultaat te zien.

Wellicht helpt het als iemand anders het ook even probeert.

Wat moet ik er nog over zeggen, vrijwel alles staat er al. Vind het erg leuk om te zien dat dit hier zo gewaardeerd wordt, terwijl de documentaire (verder) niet heel veel bekendheid geniet. Er zit zo veel in deze documentaire, hij blijft me nu al dagen steevast bij. En dat maak ik zelden meer mee. Vond de hoogtepunten de scènes dat de moeder haar dochtertje ging zoeken en dat ze verwachtte haar moeder weer te treffen bij haar vroegere huis. Prachtig!

Denk inderdaad dat de documentaire nog beter is als je eerst de oude hebt gezien. Gelukkig had ik dat dan ook gedaan.

En oja, nog excuses dat het ietwat lang duurde met de Pakketservice!

Dikke vier sterren.

Bij vlagen ontroerende documentaire die ik echter wat te eenzijdig vond voor langer dan drie kwartier. Ik snap wel dat anderen dit een meesterwerk vinden, maar het verliep naar mijn gevoel allemaal iets teveel zoals ik verwacht had en maar een paar scènes wisten me echt te raken. Daarnaast kreeg de vader naar mijn mening te weinig aandacht. Het documentairegenre blijft voor mij toch een tweederangs genre. Ik kan het ook niet helpen. Ondanks dat het de moeite op zich wel waard was, verwacht ik niet dat ik me deze docu over een jaar nog herrinner.

3*

Misschien dat je er nog aan herinnerd wordt als je ouders een hoge leeftijd bereiken.

Ik herkende er eigenlijk al heel veel in. Mijn ouders hebben die leeftijd nog niet, maar ik heb de laatste jaren wel gezien hoe mijn oma, met wie ik altijd een sterke band heb gehad, op een zelfde wijze afgetakeld is. Een goede reden misschien waardoor de film beter zou moeten werken, en ook een reden waardoor ik wel wat van de film verwachtte. Waarom het niet echt werkte voor mij kan ik niet goed zeggen, maar de film raakte me niet zo diep als alle andere gebruikers hier. Jammer, want het is een sympathiek portret en ik heb respect voor Gerrit van Elst voor wat hij hier doet, maar het uit zich niet in een hoger cijfer dan 3*.

Heb ik dat geschreven? Kan ik me niet meer herrinneren

De film is voor het eerst onder de 4,0* gemiddeld terecht gekomen, maar het blijft één van de best scorende pakketservice films.