Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik (2004)

Prachtig en ontroerend, ik ben het ermee eens. Fascinerend ook hoe Gerrits keuze voor de filmwereld bekritiseerd wordt door zijn ouders, waarmee vragen worden opgeroepen over de invulling van je leven. Reflecteren op het leven, zoals in de kunsten en dus ook in film gebeurt, is iets waar ouderen naar mijn idee niet veel boodschap aan hebben, een uitzondering daargelaten natuurlijk. Gerrits ouders (vooral z'n moeder) hadden hier ook al niet zoveel mee in 1975, maar toch.

Erg onder de indruk.

Idem hier. Vond het zeker een aardige docu die me wel de hele speeltijd kon boeien, maar om nou te zeggen dat ik er echt zo lyrisch over ben, niet echt.

Ik denk dat het 3 keer zoveel impact heeft als je zelf ouders in die leeftijd en/of ziek hebt.

Opmerkelijk is het ook hoe vele mensen hier zoveel respect heben voor de filmmaker en hoe zorgzaam hij met z'n ouders omgaat.

Dat doet hij prima, maar zo bijzonder is het nu ook weer niet. Talloze mensen gaan nota bene helemaal in de buurt van hun ouders wonen in zulke situaties en gaan net zo gevoelig en zorgzaam met hen om als van der Elst hier, zo zeldzaam is dat nu ook weer niet.

Bij vlagen vond ik hem zelfs een beetje te lomp. Zoals aan de vijver met z'n vader.

Maar misschien is dat de manier waarop ze gewend zijn met elkaar om te gaan, is verder moeilijk te beoordelen.

Sja, je hebt daar natuurlijk ook te maken met een filmmaker die wel voor de camera een antwoord wil op bepaalde vragen. Het is idd moeilijk te beoordelen of ze normaal ook zo met elkaar omgaan.

Zal best, maar ik zie hier veel positieve berichten van tieners en twintigers, die normaal gesproken geen hoog bejaarde ouders hebben.

Mijn ouders zijn ook nog niet zo oud.

Wellicht spreekt het onderwerp je gewoon minder aan.

Daar gaat het toch niet om? Ik heb veel respect voor de manier waarop hij met z'n ouders omgaat. Dat staat los van hoeveel andere mensen dat ook doen. Vanzelfsprekend zijn er kinderen die nog meer zorgtaken op zich nemen.

Het is geen wedstrijd ofzo.

Brengt me trouwens bij een ander punt waar ik geregeld aan dacht tijdens het kijken.

In hoeverre is het eigenlijk moreel verantwoord om mensen in dergelijke moeilijke tijden zo voor de camera te brengen?

Ik dacht af en toe 'zit dat mens er nu wel op te wachten dat er op dit moment een camera voor haar neus staat?' . Ik weet verder niet wat hierover is afgesproken en het is dan wel hun kind , maar toch.

Moeders heeft bepaald geen hoge pet op van filmmaken en ik kan me moeilijk voorstellen dat ze dit dan zo'n leuk projectje vindt.

maar goed, doet verder niks aan de kwaliteit af. .

Snap ik. Maar dan kan de impact nog wel groter worden als je wel dat soort ouders hebt. Ik zeg ook nergens dat het geen impact heeft omdat ik niet van die ouders heb, je draait het een beetje om.

Ik kwam er op na het lezen van de reviews hierboven, die leken een beetje die kant op te gaan. Alsof het wel heel erg uitzonderlijk is wat hij deed, that's all.

Daar schuilt de kracht van de film voor een groot deel in. Ik vond de moeilijke momenten enorm confronterend, ik voelde gewoon mee met de levensechte personages. Daarbij komt nog eens dat het geen acteerwerk betrof, maar dat het echt uit het leven gegrepen was. Niet dat ik perse veel waarde hecht aan waargebeurde verhalen maar zoals het hier belicht werd vond ik het ook nog eens zeer genuanceerd en zonder zwaar aangezette sentimentele noten die winstbejag doen vermoeden.

Ongelofelijk sterke film. Van Elst is angstaanjagend eerlijk en weet enkele facinerende dingen op tafel te krijgen.

Hartverscheurend mooie documentaire, waarmee je in je gedachten na de aftiteling nog niet klaar bent. Hele ruime 4.5*.

(p.s. niet typerend voor de gehele film of iets dergelijks, maar de emoties die de dementie van de moeder bij mij losmaakten komen sterk overeen met de emoties die ik kende bij het lezen van het prachtige korte boek Hersenschimmen)

Heb je ook (eerst) de korte documentaire uit de jaren '70 bekeken trouwens? Die staat ook op de dvd.

Jazeker. Wel naderhand, want vooraf leek dat me niet interessant genoeg. Effect bleef echter niet uit, bijzonder om die mensen, na de beelden van hun nadagen gezien te hebben, weer in die 'normale' context te zien.

De verschrikking van het ouder worden, het staat ons allemaal te wachten. En zoals Gerrit van Elst het kenschetst ziet die (verre) toekomst er alles behalve rooskleurig uit: de onvrede met de dingen (wat in dit prachtig Hollands accent, dat hier en daar zelfs aan het West-Vlaams doet denken, ostentatief “dingn” wordt) viert hoogtij, en dat overgoten met walgelijke taferelen van mensen die geconfronteerd worden met hun eigen, aftakelende lichaam. Heraclitus zou bevestigend geknikt hebben: panta rhei!

‘Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik’ is een film die zó juist zit, dat het haast ondragelijk wordt om naar te kijken. Vertedering gaat ten allen tijde gepaard met een zekere walging, afkeuring wordt doorzeefd met een stevige scheut meedogen – alles is ambivalent, zoals het leven zelf misschien.

Helaas is de visuele kant van de zaak een grote ontgoocheling. Een gelijkaardig portret (in de grove lijnen althans), 'Hugo och Rosa', toont aan dat een sterke en spontane inhoudelijke boodschap geen banale stijl impliceert; en dat is dan ook hét grote mankement van deze uitstekende documentaire. En tevens een reden waarom ik hem geen tweede keer hoef te zien. Spijtig, toch…

3*

Samen met mijn ouders bekeken, een van de weinige films waarbij ik mijn moeder wel durfde laten meekijken.

Eerst de oude documentaire, die erg goed is. In filmisch opzicht vond ik dit afstudeerproject gewaagder dan de 'echte' docu. Vooral het contrast tussen het expliciet tonen van de camera en de pijnlijk echte gesprekken is erg sterk, en verder het rustige tempo, de tijd die uitgetrokken wordt voor het verbeelden van alledaagse handelingen. En heel dapper van Gerrit van Elst om zelf ook deel te nemen; je hoeft je maar voor te stellen hoe de documentaire eruit gezien zou hebben als hij registrerend achter de camera was blijven staan om te zien wat een belangrijke factor dat is.

Dan het nieuwe gedeelte, dat ik ook goed vond. Behoudender gefilmd en de gesprekken kunnen vaak niet echt diep gevoerd worden, maar daar staat de onthutsende eerlijkheid van aftakelende en dementerende bejaarden tegenover. Ook regelmatig gelachen trouwens.

Een heel bijzonder document. Ik en mijn ouders, mijn ouders en ik is, samen met de oude film, een waar levenswerk.

vreemd, op freerecordshop staat er dat hij 110 min duurt?

Na het zien van deze documentaire moet je toch wel bewondering hebben gekregen voor de drie hoofdpersonen. Gerrit en zijn ouders, zijn ouders en Gerrit.

Een erg interessante documentaire die mij gekluisterd aan het beeld heeft weten houden. Zo levensecht zie je ze bijna nooit. Niks acteren, dit is allemaal echt en met dat in je achterhoofd grijpt de film je steeds meer aan. De eerste zin; "Dit is het huis van mijn ouders; daar hebben ze heel hun leven hard voor gewerkt en gespaard en als ze dood zijn, is het van mij". Eén die me lang bij zal blijven denk ik. Gerrit kiest zijn eigen pad, zijn ouders - vooral zijn moeder - kan en zal dit nooit accepteren. Van de beelden uit 1975, tot de laatste beelden die we te zien krijgen, de moeder van Gerrit vind het niks. ''Je doet maar wat, iedereen lacht je uit''. Terwijl dat gezegd word moet Gerrit zich toch niet op zijn best gevoeld hebben. Deze film is oprecht, maar de taal die zijn moeder uitslaat ook en daar zijn deze zinnen - en nog vele meer - een duidelijk voorbeeld van. Zijn vader zelf, vind dat Gerrit het maar uit moet zoeken en maar moet doen wat ie' zelf wil. Dat deze vader niet altijd op één spoor zit met de moeder is wel duidelijk. Leuk om te zien dat zijn vader soms ook wel eens wil ontsnappen van de vreselijk ouderwetse moeder. Gezellig in de kroeg biljarten, een drankje erbij en later op de terugweg proberen om niet te pakken te worden genomen door de politie. Wat dat betreft heeft Gerrit meer van zijn vader, die ook ''durft'', terwijl zijn moeder toch echt behoorlijk vreemd op me over kwam op sommige momenten. Dat schijnt nou de échte oude stempel te zijn.

De oude beelden zijn leuk en worden goed afgewisseld met de nieuwe beelden, waar zijn ouders hun laatste stappen - voor zover ze dat nog kunnen - zetten. Zijn vader kan dit in ieder geval niet meer, maar moeders is toch wel een taaie. Echt ontroerend werd de film eigenlijk niet voor mij, maar toch greep het me wel een beetje aan. Duidelijk was te zien dat Gerrit in veel scénes zat te huilen, of in ieder geval tranen in zijn ogen had. Natuurlijk heeft hij het er moeilijk mee, want wie wil zijn ouders nou zo zien. Dat ziekte en humor dicht bij elkaar staan is ook wel duidelijk. Gerrit probeert zelf vaak met humoristische opmerkingen de boel wat op te fleuren, terwijl de situatie allesbehalve ''leuk'' te noemen is. Gerrit blijft positief en voert prachtige gesprekken met zijn ouders. Vele dingen moeten tig keer herhaald worden, maar Gerrit blijft rustig.

Maar opzich is het allemaal wat vreemd. Oké, het is levensecht, maar hiervoor moeten de oude mensen en Gerrit wel hun privéleven voor een deel blootgeven in een vreselijk moeilijke periode. Waarschijnlijk zouden ze het zelf wel gewild hebben, maar dit is toch iets wat de ''meeste'' mensen nooit van hun leven zouden doen. En jah, opzich is alles gewoon wat simpel gefilmd en heeft de film in dat opzicht niet veel om zich heen, maar de realiteit die de film uitstraalt, zal veel mensen aan het denken zetten.

Ik heb eerst Mijn Ouders en Ik gekeken. Dit was een zeer oprechte docu. Een zoon die in strijd is met zich zelf, aan ene kant de druk ervaart van de wensen van zijn ouders en aan de andere kant zijn eigen weg wil gaan, zich los maken van zijn ouders. Eigen keuzes maken. De docu schets heel scherp het tijdsbeeld van de jaren 70 neer. Hoe beide generatie begrip proberen te krijgen voor elkaar. (Moeder, probeert haar zoon te begrijpen, dat hij los wil komen van zijn ouders. Alleen geeft ze aan wij hebben dat ook nooit gedaan).

Maar het mooiste vond ik: Hoe byzonder "gewone"mensen zijn, het gewone familie leven. Hoe vader en moeder met elkaar leven, een mooi voorbeeld vind ik: met de radio's in de keuken.

Ik en Mijn ouders, borduurd letterlijk voort op Mijn ouders en Ik.

Gerrit verzorgd zijn ouders, maar laat ook de kanten van het ouder worden. Dit deel vond ik voornamelijk integer en ontroerend. Het gewoon zien van de oudere mens. Een zoon die samen met zijn ouders terug kijkt op hun leven, maar ook op zijn leven. De vragen die alle kinderen zullen krijgen.. Wat willen mijn ouders. Voor wie neem ik deze beslissingen, voor mij zelf, voor hun? Moeder die hele dubbele boodschappen geeft: niet willen eten, "voor mij hoeft het niet", waarnaar Gerrit zelf vraagt of ze dood wil". Maar hoe moeilijk is het voor een ouder iemand om toe te geven dat je liever niet meer leeft, tegen je eigen zoon. Deze spanning kwam regelmatig terug. De verzorgende merkte dit heel scherp op!

In veel dingen zie, je dat gerrit graag waardering wil van zijn ouders. De relatie tussen vader en moeder was prachtig, want zo iets wil toch iedereen samen oud worden.

Persoonlijk vond ik Mijn ouders en Ik beter, misschien heeft het te maken dat ik zelf ook meer in die leeftijd zit.

al met al toch een dikke 4*

Het eerste dat in mijn opkomt na deze documentaire gezien te hebben is bewondering voor de manier waarop deze documentaire tot stand is gekomen. De situatie waarin de hoofdrolspelers zich bevinden is niet bepaald de makkelijkste. Gerrit zijn ouders zijn allebei erg oud en hulpbehoevend en vooral zijn moeder is door haar (gedeeltelijke) dementie niet altijd de makkelijkste persoon in de omgang. Gerrit is echter ongelooflijk rustig en lijkt een eindeloos geduld te kunnen opbrengen voor alle zorgen en problemen die zijn ouders hebben. Gerrit heeft daarnaast een beroep gekozen wat vooral zijn moeder na al die jaren nog steeds afkeurt. Als hij het haar na al die jaren nog eens vraagt, is haar mening daarover nog steeds erg hard en duidelijk. Erg knap hoe Gerit daar dan mee omgaat, want zoiets lijkt mij verre van makkelijk. Hij blijft altijd positief en maakt zo nu en dan zelfs eens een grapje tussendoor. Zijn vader zit anders in elkaar en vindt het allemaal wel goed. Uit de beelden van vroeger kun je ook zien dat hij meer een echte levensgenieter was.

De beelden zijn natuurlijk levensecht en aangezien de rol van de hoofdpersonen dat ook is, zorgde dit ervoor dat de film mij toch wel enigszins bij de keel greep. Je ontkomt er denk ik niet aan dat je toch ook aan je eigen ouders moet denken in zo’n situatie.

Ik heb hierna ook nog de oude documentaire gezien, wat best raar is, omdat je de oude mensen weer jonger en vitaler ziet en eigenlijk ook van hen een nog beter beeld krijgt hoe zij in het leven stonden.

Een indrukwekkende documentaire, dat moet gezegd worden.

4,0*

De eerste documentaire is filmischer en misschien ook wel ambitieuzer. Een jonge Gerrit die de wijde wereld in is getrokken en zijn eerste film bewust een confrontatie laat zijn met waar hij los van wil en moest komen.

Deze documentaire is aardser. Geen scenes als de scene met de radio waaruit "zoek jezelf" van Van Kooten en de Bie speelt waar je interpretaties op los kunt laten. De documentaire is een persoonlijk portret dat tegelijk heel intiem, kaal en eerlijk is maar terloops een universeel verhaal verteld. In deze tijd waaarin mensen ouder worden is het haast een natuurwet. De duidelijke rolverdeling van ouders en kinderen vervaagt. Gerrit verzorgt zijn ouders en is veel geduldiger dan de gejaagde en ambitieuze jongen van weleer.

Heel mooi aan de film vond ik het feit dat de film duidelijk laat zien dat de moeder dement is maar zich nog vol emoties en gevoelens en bewustzijn zit. In het begin al, als ze de scheiding maakt tussen de kleine Gerrit en de oudere Gerrit. Haar zoon is pas degene die naast haar zit als ze bij een foto komen waarop hij een puber is. Op het moment dat hij keuzes maakte die ze niet kon volgen en waar ze nooit echt achter kon staan.

Een bijzonder zelfportret.

4.0*

Gister dan eindelijk gezien. En ja wat kan ik nog zeggen dat nog niet allang gezegt is...

Erg ontroerend zelfportret dat heel menselijk en absoluut niet gemaakt overkomt, nog mooier is dat iedereen zich er vroeg of laat in zou kunnen herkennen. Ik heb persoonlijk een goede band met mijn ouders en zou er niet aan moeten denken dat ze ooit zo zouden eindigen als die van Gerrit en ik ze dan zou moeten verzorgen, lijkt mij (en- uiteraard niet alleen mij) heel erg pijnlijk, heb dan ook wel veel bewondering voor Gerrit dat hij nog op zo'n manier met ze om weet te gaan, ik zou het in ieder geval niet kunnen denk ik. Maar ook de ouders wisten sympathie bij me op te wekken, ze (vooral de moeder) zijn wat eigenwijs en klagerig maar goed wie zou dat niet zijn wanneer je (bijna) niets meer kunt en in een verzorgingstehuis terecht komt en aan de zorg van andere wordt overgelevert, knap dat je dan de moed weet te houden om door te willen leven, tenminste dat vind ik dan.

Het mooiste aan de docu is nog wanneer je de korte uit 1975 als eerste bekijkt en daarna deze dus, zo aangrijpend om te zien hoe alles in die dertig jaar verranderd is en de rollen van ouder en kind in feite omgedraaid zijn. Daarnaast kent de film nog een- paar geweldige scenes, neem alleen al de gene waar Gerrit zijn moeder meeneemt naar haar ouderlijk huis en die waar hij aan zijn vader vraagt of hij begraven of gevremeerd wil worden bijde scenes zorgde voor een brok in mijn keel.

Ondanks dit alles voelde het hier en daar wel wat ongemakkelijk aan. Zoals- HarmJanStegenga bijvoorbeeld al zei kan ik maar moeilijk geloven dat de ouders tijdens zo'n moeilijke periode hun priveleven zo bloot geven aan het oog van de camera, ik zeg niet dat het gespeeld is (tuurlijk niet) maar het voelde gewoon wat raar aan. Verder heeft het me allemaal prima geboeit en geef ik de documantaire een verdiende-

4 sterren

Erg triest dat een documentaire op de tweede plaats in de Nederlandse toplijst komt te staan. Dan weten we ook meteen hoe het staat met de Nederlandse speelfilm. Niet goed dus.

Onzin. Geeft alleen maar aan hoe goed deze docu is.

Vind het niet slim om allemaal van dit soort achterlijke berichten te plaatsen, al helemaal niet bij films die je nog niet gezien hebt.

Goed, goed... Dat klopt. Ik vind alleen documentaires niet echt in het plaatje van MovieMeter passen. Het draait niet om een goed bedacht scriptverhaal, en ook niet om puik acteerwerk. BTW: Waar heb ik ergens anders dan nog zo'n 'achterlijk bericht' achtergelaten, terwijl ik die docu nog niet heb gezien?

Geen script? De meeste documentaires werken juist wel met een script hoor. Alleen op een andere manier dan bij een fictiefilm, waar je vrij weinig aan het toeval kan overlaten.

Dvd nu slechts € 4,99

Zojuist online gekeken en het is een indringend portret wat (gelukkig) nergens echt tè zwaar beladen wordt. Het voelt af en toe een tikkie voyeuristisch aan maar doordat het niet als schaamteloos meekijken voelt, is het goed op te brengen om deze doku uit te kijken.

Een treurig gestemde glimlach is hier op z`n plaats.

De oudere beelden hadden zeker ook weggelaten kunnen worden, het voegde niet bijzonder veel toe, of misschien beter gezegd: Ze waren niet noodzakelijk, hoewel ik eigenlijk dacht dat het als een flinke rode draad door de film heen zou lopen.

Een meer dan prima portret. 4*

Kappeuter, ik zie dat je vol lof bent over deze dvd hier.

Ik zag hem staan in de videotheek en na zoveel positieve reacties te lezen, ben ik eigenlijk benieuwd naar deze film.

Helemaal in het begin zeg je dat het aan te raden is om de film uit 1975 te bekijken, maar is dit de 75-min versie of de 35 min versie?

Ik raad aan om eerst de film uit 1975 te bekijken, dat is de korte documentaire die ook op de dvd staat (35 minuten).

ok, bedankt voor de snelle antwoord