Spider (2002)

Heel apart, en in het begin nauwelijks te volgen.

Beetje bij beetje kom je te weten wie de imbeciele man is, en wat er gebeurd is, waardoor 'ie zo is geworden.

De stylering, sfeer en het tempo van de film zijn uniek. 3,5*

Al genoeg over gezegd denk ik. Intelligente, donkere en duistere film over een man die het niet helemaal op een rijtje heeft. Uitstekende rol van Fiennies trouwens. 4*

Cronenberg faalt, maar anders.

Film met een nogal vreemd effect. Hij is zeker apart, toch weet hij nogal saai en normaal over te komen. Het begint allemaal boeiend genoeg, maar wanneer het flashback verhaaltje in werking treedt gaat het snel achteruit met de film.

Zo'n beetje dezelfde verteltechniek als in Millenium Actress, daar wordt het dan wel veel leuker gebruikt. Troosteloze sfeer inderdaad, dat wel, die in het begin veel interesse opwekt. Wanneer ik echter een idee kreeg waar de fil naartoe wou, vervloog dat snel. Dennis Clegg blijft een lege huls die ons door één van Cronenberg's werelden zou moeten lijden, niet iemand wiens achtergrond uitgediept hoeft te worden. Het uiteindelijke verhaaltje is er dan ook één uit een waargebeurde zaterdagavondfilm.

Cronenberg doet er nog wel iets aparts mee, maar redden doet dat de film niet. Normaal is het omgekeerd, start hij van een goed concept en kan hij het daarna niet waarmaken. Is weer eens wat anders.

Ik hou het op 2.5*. Beter dan het gros van de films, maar mist een effectieve uitwerking.

In verkeerde handen was dit uitgangspunt niets geworden. Cronenberg maakt er wel iets van. Want wat mij betreft maakt de sfeer hier de film en niet zozeer het verhaal. De "twist" had ik halverwege de film al wel door en het einde was dus bepaald geen verrassing, eerder logisch. In verkeerde handen had de film juist op de twist gedreven en was het gezicht van de moeder een dik aangezette verrassingsscene geweest. Fascinerende, boeiende film met een sterke Fiennes.

3.5*

Eerste Cronenberg film die ik maar matig vind. Matig en voorspelbaar cliche verhaaltje in dit vrij standaard thrillertje. Geen moment de (mooie) Cronenberg handtekening (zelfs geen paraafje) kunnen ontdekken. Paar aardige scenes en zeer degelijk acteerwerk voorkomen een onvoldoende, maar het blijft zijn minste.

Ondanks de sterke Fiennes en Byrne lijkt deze film het bewijs te leveren dat Cronenberg een beetje de weg kwijt is. Volledig uit balans weet de film amper welke richting het wil gaan. Het blijft bij een soort drama met thrillervleugjes. Evengoed een redelijk geheel, maar nergens echt goed.

Het oedipuscomplex tot op het bot ontbloot.

Een andere Cronenberg dan in de gouden jaren van de bodyhorror. Maar toch nog steeds veel focus op de menselijke psyche en alles wat daarmee samengaat, dus in dat opzicht toch duidelijk een werk van zijn hand. (Al moet ik eerlijk bekennen dat als ik niet wist dat hij door Cronenberg geregisseerd was, ik het waarschijnlijk niet zou merken.) En ook al mag zijn stijl dan wat geëvolueerd zijn, Cronenberg maakt nog steeds films voor een publiek dat op de een of andere manier geprikkeld wil worden. Met Spider gebeurt dat niet zozeer aan de hand van een ingenieus scenario, maar wel via de cinematografie. De basis is uiteindelijk vrij eenvoudig, maar door constant met begrippen als realiteit vs wensdroom te spelen dompelt Cronenberg zijn werkje onder in mysterie. Behalve die typische stempel is Spider ook een aandoenlijk verhaal dat perfect tot zijn recht komt door de ingetogen vertolking van Ralph Fiennes als Spider, een schizofreen die zich met alle moeite van de wereld staande tracht te houden in het troosteloze Londen van de jaren ’60.

Vreemd dat zoveel mensen de "twist" al zolang op voorhand doorhadden, want voor mij was het einde nog steeds een slag in het gezicht. Ik kon er toen (op het moment zelf) absoluut geen touw aan vastknopen, maar ik hoorde intussen dat Fiennes' personage moeilijkheden zou hebben om de seksuele aard van zijn moeder en haar zorgzame kant uit elkaar te houden, waardoor hij haar opsplitst in 2 individuen.
Dat gegeven op zich is best interessant, maar de kijker krijgt genoeg informatie om al het tegenovergestelde te geloven. Zo plaatst deze manier van kijken de moord van de vader in een absurd daglicht, waardoor deze nooit kan plaatsgevonden hebben... En is het niet nogal "goedkoop" om de kijker met dergelijke cliché's om de oren te gooien, om er via een bizarre slotsequens aan toe te voegen dat het "maar" cliché's waren en dat we er eigenlijk niet hadden mogen intrappen?
Anderzijds kan je 'Spider', als "anti-film" die je in de val lokt, als een soort 'Adaptation.' beschouwen, een "meesterwerk" dat je keihard op de kracht van beelden wijst en je toont wat er gebeurt als je je niet meer laat leiden door je gezond verstand. Of toch niet?

Ook qua beelden bleef ik nogal op mijn honger: hier en daar zien we Fiennes door de straten strompelen zoals Victor Sjöström in Bergmans 'Wilde Aardbeien', maar over het geheel mis ik de beklijvende sfeer.
En tot slot geeft ook Fiennes acteerprestatie de film niet de nodige puls. Hij doet het weliswaar niet slecht, maar mist misschien toch een beetje magie?

Ah, eigenlijk is dit zo'n film die je een tweede keer moet zien, om na te gaan hoeveel aanwijzingen Cronenberg in zijn film steekt. Want voorlopig zit ik opgescheept met het vervelende gevoel van keihard beetgenomen te zijn, en dat is de bedoeling waarschijnlijk niet.
2,25*

Cronenberg weet de sfeer in de film meteen goed neer te zetten in een regenachtig Engeland geschoten in grijsbruine tinten. De muziek, bestaande uit piano en strijkers, weet dit mooi te complementeren. Het personage van Spider wordt door Fiennes op een knappe manier neergezet. Mompelend, krom lopend en raar gekleed weet hij de kijker te intrigeren.

Spider mag dan vier overhemden en twee jassen dragen, het verhaal van de film zit een stuk minder ingewikkeld in elkaar. Ik kreeg, zoals meer mensen lees ik hier, al redelijk snel door hoe Spider zelf de zaken zag en waar Cronenberg met het verhaal naartoe wilde. (Trouwens, als ik achteraf de synopsis hierboven lees, vind ik deze wel erg veel weggeven van het verhaal.) Toen ik voor mezelf vastgesteld had hoe de film af zou lopen was dan ook ineens een stuk minder boeiend om te blijven kijken. Toch gedaan vanwege de grimmige sfeer van de film en natuurlijk wil je toch graag weten hoe de film precies eindigt.

Al met al nog 3* en dan vooral vanwege de manier waarop de film gepresenteerd wordt. De juiste omstandigheden voor een sterke mysterieuze film zijn aanwezig, maar helaas is de opzet van het verhaal iets te simpel.

Stijl boven inhoud, no problem.

Mooi geschoten film met een aardig sfeertje. Maar behalve het wat matige verhaal, vond ik ook het acteerwerk wat mager. De muziek is niet verkeerd, maar zeker niet bijzonder. Cronenberg doet wat leuke dingetjes, maar in combinatie met de inhoud gaat het toch een beetje verkeerd. Het had bovendien nog wel wat stijlvoller mogen zijn.

3*

Dit is nou geen film waar ik met genoegen naar heb gekeken. Je kijkt de hele tijd naar een mompelende gek die wat zit te krabbelen in zijn dagboek en wat voortstrompelt door de straten. Nou niet bepaald interessant of boeiend. De verhaallijn met dat jongetje is wel wat interessanter, maar uiteindelijk is dat ook maar mager. Het geheel is saai, langdradig en deprimerend. Toch nog 2 sterren, omdat het naar het einde toe eindelijk interessant wordt.

Sterk staaltje sfeercinema van Cronenberg. Zal niet al te veel verklappen want dan is de verassing er af. Geweldige rol voor Fiennes. Hij speelt erg geheimzinnig en vreemd. Film is een reis door het hoofd van een psychopaat, raar maar triest. 4*

Voor de liefhebbers van sfeercinema en moeilijk toegankelijke films kan ik dit aanraden, de rest kan het beter laten liggen.

Het is een wat speciale film en vooral het einde. 'k had het toch bij het rechte eind ivm het einde, omdat er op de doos stond: Shockerend & provocerend. Dus het kon maar het einde zijn.

Het klinkt misschien allemaal wat raar, maar dat was de film dan ook

Aardige Cronenberg, maar een wat grijze muis in zijn oeuvre.

Weet niet altijd even te boeien, ondanks dat het nog best aardig uitgewerkt wordt. De film is in ieder geval sfeervol en geheimzinnig, maar misschien net wat te helder en rechtlijnig om je te dompelen in de belevingswereld van de hoofdpersoon. Net te veel afgevlakt dan de film lief is.

3*

Vond het script goed en de beeldvorming uitstekend.

David Cronenberg bezit de gave om aan de hand van kleine details een toestand concreet duidelijk te maken.

Toch wel een goede film met een verbluffende Ralph Fiennes en een eveneens best presterende Brad Hall, als de 12-jarige Spider.

Psychologisch drama dat je nergens bij de strot pakt. Een psychisch gestoorde man komt in een rehabilitatiewoning, waar hij zijn jeugd begint te herleven. Het in zichzelf mompelen en eindeloze schrijven in zijn boekje begint al snel te vervelen. Het tempo is traag, maar dat past wel bij de sombere setting.

De film ontvouwt zich niet zoals het duidelijk wel bedoeld was en daardoor is het lastig de aandacht erbij te houden. Het is wachten op twists om de spanning erin te krijgen. Uiteindelijk komt die er, maar het blies mij niet van mijn sokken en was ruimschoots te weinig om de film te redden.

De intentie is helder en goed, maar de uitwerking laat veel te wensen over. De traagheid en gemis aan intensiteit zijn daar de grootste boosdoeners van. Het verhaal is te rechtlijnig, het acteerwerk is voldoende.

Eén van David Cronenbergs strakste films waarvan de soberheid toch niet in de weg staat van een fraaie twist en de daarbijhorende emotionele punch. Als groot liefhebber van Samuel Beckett was mij de overeenkomst van Ralph Fiennes' uiterlijk en kledij in deze film met de gebruikelijke zwervers uit Becketts werk (èn met Becketts eigen "Spartaanse" kop) al eerder opgevallen, maar nu lees ik bij de IMDb-trivia zelfs dat "Samuel Beckett was one of the director's touchstones for the film. Photographs of the playwright were pinned around the sets, and Fiennes' hairstyle is even modeled after Beckett's." Gek genoeg is dat het enige minpuntje van de film, want ik vind Fiennes' vertolking af en toe te theatraal, te bedacht, te toneelmatig met zorgvuldig ingebouwde pauzes en kunstmatig gemompel; misschien dat hij dat allemaal heeft afgekeken van authentieke schizofrene mensen, maar in deze film vind ikzelf het af en toe te gekunsteld overkomen. De rest van de cast speelt echter zeer natural, met speciale vermelding van Miranda Richardson die hier twee totaal tegenovergestelde personages zeer overtuigend neerzet (en zelfs een derde, want volgens mij ziet Dennis op een gegeven moment toch ook de hospita van het "halfway house" even voor de slet aan?). Imponerende film.

Oersaaie film weer van Cronenberg.

Het begon nog redelijk, mysterieus en enigszins sfeervol. Maar Cronenberg had zijn kruit toen schijnbaar al verschoten. Want eens duidelijk waar het naartoe gaat voelt de film erg traag en ongeïnspireerd aan. Van sfeer is dan al helemaal geen sprake meer.

Het is duidelijk dat zijn films mij totaal niet liggen. Saaiheid ten top.

1,5* voor het eerste kwartier.

Een film met een bijzondere aanpak waarbij de herinneringen uit de jeugd visueel worden weergegeven met de volwassen versie van Dennis Clay. Alleen klopt het niet altijd omdat hij als kind ook niet altijd en overal aanwezig kon geweest zijn. Het is dus voor de kijker ook inschatten in hoeverre werkelijk en de fantasie van Dennis elkaar vermengen.

Prima rol overigens van Fiennes die een geloofwaardige acteerprestatie neerzet van een psychisch weinig stabiele man. De film kent een laag tempo en laat slechts sporadisch informatie los waardoor sommigen zouden afhaken. De film lijkt te blijven hangen, maar tegelijkertijd was de film dreigend en vooral sfeervol. Dat was ook de grootste reden waarom ik de film erg onderhoudend vond en ik absoluut wou blijven kijken.

Prima twist ook die vervolgen toch een hele andere kijk geeft op de hele film. Prima setting ook, de mistroostige deprimerende omgeving was recht evenredig met het zielige psychotische personage van 'Spider'.

Een goed vertelde film en zeker niet ingewikkeld. Er zijn heel wat psychologische films waarbij je je veel meer het hoofd zal krabben denk maar aan Enemy, Jacob's Ladder, Mulholland Drive... Spider is duidelijk een man die een trauma met zich meedraagt. Hij herbeleeft dit door wat wij als een flashback zien uit zijn kinderjaren. Maar de film kent op het einde nog een onverwachte twist namelijk hetgeen hij heeft verdrongen . Ik vond de manier waarop Spider als volwassene de toeschouwer is van zijn herinneringen als kind een sterke manier om het allemaal uit te doeken te doen. "Spider" wordt bediend door het sterke trio Fiennes - Richardson - Byrne en daarom alleen verdient deze Cronenberg de aanbeveling.

Het weekend begonnen met Cronenberg en het weekend afgesloten met Cronenberg afgelopen maandagavond, en hoewel ik van deze Spider iets meer verwachten dan van Rabid bleek de laatste toch vooral te winnen op vermakelijkheid.

Desondanks mag het begint er zijn met de vervreemde Spider die aankomt en zijn intrek neemt in een rehabilitatiewoning. Het zit duidelijk niet goed in de bovenkamer van Spyder en Ralph Fiennes brengt dat in de beginfase toch meer dan goed, zo zal het toch ongeveer zijn als psychisch gestoorde worstelend met van alles en vervreemd van de samenleving. En wat oh wat gebeurde er toch in het ouderlijk huis, iets dat we aan de hand van flashbacks zien samen met de oudere Spider als getuige van zijn jeugd. En we krijgen te zien wat er allemaal is voorgevallen tussen vader en moeder. En op zich zijn die scenes best wel goed bedacht waar Spiders als een toeschouwer mee staat te kijken naar zijn herinnering en de woorden van toen nog uit het hoofd weet. Overduidelijk is inmiddels dat het een behoorlijk zware film is met dingen die behoorlijk diep in de menselijke psyche kunnen zitten en daarmee niet minder interessant. Het geheel is in die beginfase met mysterie en drama over laden, en bezit een net zo goede cast als soundtrack.

Maar helaas is de geest al vrij snel uit de fles, voor mij dan tenminste, want ik vermoed al vrij snel een conclusie die erop neer gaat komen dat Spider zelf iets op zijn geweten heeft. Daarnaast ontbeert het geheel vanaf de helft toch eigenlijk iedere vorm van spanning, is het vooral allemaal een beetje raar te noemen, is de uiteindelijke ontknoping voorspelbaar, en loopt het geheel dan ook richting het einde leeg als een lekke fietsband wat mij betreft. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat ik van deze Cronenberg iets meer had verwacht ook al scoort de film geen hele hoge cijfers en is het geheel eigenlijk wel teleurstellend te noemen ondanks het concept en de uitstekende cast met Fiennes, Richardson en Byrne. Goed geacteerd wordt er nog wel maar verder wil het geheel niet echt boeien of echt goed worden.