About Love (2005)

Mooie vertederende cinema.

Het eerste filmpje vond ik het minst, ook wel mooi maar wel de minste van de drie. Wel mooi hoe de hoofdpersonages elkaar door toeval telkens ontmoeten. En lief hoe de jongen telkens tekeningen achterlaat voor het meisje. 4,0*

Het tweede filmpje was aandoenlijk en vooral grappig om te zien hoe moeilijk het communiceren is met twee verschillende talen. 4.5*

Het derde filmpje vond ik het mooist en hier zat ook het meeste verhaal in. Het meisje dat speciaal voor de jongen dingen gaat aan zichzelf veranderd en dat hij het dan toch allemaal net niet doorheeft was erg ontroerend. 5*

Al met al kom ik uit op 4.5* voor deze heerlijke luchtige cinema waar ik werkelijk van genoten heb. Super!

Inderdaad een heel leuk drieluik. Leuk gebruik gemaakt van het thema van mensen die in het buitenland wonen. Zorgt ervoor dat de drie delen ook echt als een geheel aanvoelen. Voor de verandering bespeek ik ook de delen apart:

Het eerste segment, Tokyo, is eigenlijk het minst opzienbarend. Hoewel ik nog niet zoveel gezien heb, lijkt het me een vrij typisch Japan stuk, die naar mijn mening wat minder artistieke pretenties lijkt te hebben als de andere twee segmenten. Dat zorgt er ook voor dat ik het niet mee dan degelijk vond. Je ziet wel duidelijk dat het uit een goed hart komt en daardoor is het toch ook goed te doen.

Het segment Taipei vond ik het beste. De eerste scène is fantastisch. Alleen al hoe die boekenkast eruit ziet; het ademt zoveel sfeer. Ook de wisselwerking tussen de twee acteurs en de langgerekte situaties werken perfect. Verder ook fabuleus geschoten

Het segment Shanghai is ook erg goed. Deze vond ik vooral meer dromerig. Hoewel bij tijd en wijlen ook erg mooi, vond ik deze een stuk(je) oppervlakkiger dan het tweede segment. Daarom net ietsje minder, maar ook dit is een goed deel.

Goed drieluik dus zonder rotte appels.

Een lieve film die het onderwerp liefde, vanuit een onhandige bril bekijkt.

Het segment in Tokyo is voorzien van aanstekelijke muziek, mensenmassa `s en steeds maar weer hetzelfde kruispunt waar een vertederende, opbloeiende romance ontstaat tussen een student en een meisje, die haar stemming weet te vangen en vorm weet te geven aan de hand van de schilderkunst, waar zij haar grieven op uitleeft nadat d`r ex - vriend haar heeft gedumpt.

De gebeurtenissen in Taipei zijn al niet minder schattig. Wederom een meisje met liefdesverdriet, die de meest vreemde dingen op de meest vreemde tijdstippen doet om de breuk met haar ex - vriend te verwerken. Er zit opmerkelijk veel humor en emotie in deze film. De scene in de tunnel waar zij God en haar vriend bedankt, omdat beiden haar even voor de nare regen behoedden was zo mooi!

Het leven in Shanghai mocht er ook wezen. Van alle segmenten het segment dat mij het meest aangreep. Zo lullig, toen die jongen erachter kwam dat hij een liefdesbekentenis van een meisje, vrolijk had weggewuifd, in de veronderstelling zijnde dat ze een afscheidsgroet uitsprak.

Een mooie verscheidenheid aan onhandige liefdes! 4*

Tokyo is luchtig, fris en kijkt lekker weg. Vervelen doet het zeker niet, maar meer dan wel aardig zit er niet in.

Als ik een minste moet aanwijzen, dan is het toch wel Taipei. In het begin levert de taalbarrière nog een paar leuke scènes op, maar tegen het eind wordt er zo lang door geraaskald dat het begon te vervelen en zelfs te irriteren.

En dan Shanghai. Begint nog als voortkabbelend aardig zoals de voorgaande segmenten, maar mondt langzaam uit tot mijn favoriet. Richting het einde zitten enkele erg mooie en vertederende scènes. Fijn dat Zhang na het tegenvallende Curiosity Kills the Cat weer wat meer richting Spring Subway zit. Binnenkort Lost Indulgence bekijken en hopelijk tot de conclusie komen dat Curiosity een eenmalige misser was.

3.5*

Dit drieluik nu eindelijk kunnen bekijken. Tja, dit soort romantische feel-good movies staan of vallen bij mij nu eenmaal met de jonge vrouwelijke hoofdpersonages en bij alle drie vallen die voor mij gelukkig positief uit. Alle drie leuke aantrekkelijke dames, waarvan de jongedame uit het filmpje van Ten Shimoyama voor mij wel het meest aantrekkelijk was, hoewel het filmpje in zijn geheel wel de minste van de drie. Verder valt er van mij weinig over dit drieluik te zeggen. Ik heb er in ieder geval van genoten.

4,5*

Herzien.

Blijft een hopeloos lief filmpje, met 3 verhaaltjes die draaien rond de taalbarrieres van verliefde stelletjes. Het is misschien wat schrikken dat enkel het eerste koppeltje daadwerkelijk bij elkaar komt, maar verder toch vooral een luchtige film met meer romantiek dan drama.

De opbouw is perfect, de kortfilmpjes worden steeds beter (en van de drie is er ook geen enkele slecht of zelfs maar middelmatig). Mooie hoogtepunten in de vorm van een kleine animatie, een strandscene en hét "te quiero" moment.

Wie niet van romantiek houdt zal er weinig aanvinden, maar binnen het genre toch één van de leukste en mooiste films die ik al gezien heb.

4.5* en een uitgebreide review

Door de omschrijving had ik hier erg veel zin in (ik ben sinds Before Sunrise wel te porren voor films die draaien om ontmoetingen en liefde), en was dus ook blij dat ik 'm gevonden had.

Uiteindelijk toch anders dan verwacht. Deels omdat de liefde niet echt mainstream uitgewerkt is, maar vooral omdat het eigenlijk beter 'About Language' zou kunnen heten. Vooral deel 2 gaat vrijwel alleen maar over spraakverwarring, hoewel deel 3 daar nog enigszins over doorgaat. Hoewel het irritant en repititief zou kunnen worden was het tweede filmpje nog wel vermakelijk, deel 3 helaas niet meer echt. 1 vond ik ook niet megabijzonder.

Ondanks dat is het wel vrij sfeervol geschoten, en (maar dat zou kunnen komen omdat ik nog niet echt bekend ben met Aziatische cinema) allemaal wel vermakelijk om te zien. Dus niet slecht, maar ook zeker geen meesterwerk.

3*

Met dank aan bovenstaande schrijfster gevonden en speciaal bewaard voor valentijn deze. Commercieel gedoe noem ik het altijd maar stiekem toch wel leuk om na 23 jaar eigenlijk eens op die specifieke dag met iemand samen te zijn en buiten het gebruikelijke geweld van slechte rom-koms dat altijd op tv te zien is van je zeldzaam-niet-van-het-genre-houdende-wederhelft een vrijbrief te krijgen om iets naar eigen smaak uit te mogen kiezen. En wat is er nou mooier als Aziatische romantiek?

Vond het stuk voor stuk mooie verhaaltjes waarin ook nog eens een stijgende lijn zat maar waarom nou toch dat omnibus gedoe? Bij een genre zoals horror waar je weinig na hoeft te denken vind ik het prima maar als ik op een intense manier aan het mee leven ben met twee specifieke personages: geniet van hun leuke of minder leuke gewoontes en de opbouw naar iets (potentieel) moois (dat verf gevecht in 2 trouwens, zooo lief!) en dit na een half uur, wanneer ik er meestal net goed inzit, abrupt wordt afgekapt om weer een ander verhaal ingeslingerd te worden (zie ook Hsiao-hsien Hou's Three Times) dan voelt het toch niet echt volwaardig voor me aan, vandaar ook maar (3*) Opzich is het wel positief dat verschillende regisseurs op die manier de kans krijgen om ieder hun visie te geven op een specifiek onderwerp als in dit geval de liefde. Het is dan ook beslist geen onsympathiek gegeven maar mijn cup of tea zal het wel nooit worden, Dolls uitgezonderd!