Jungle Fever (1991)

Jungle Fever is het kleinere broertje van Do the Right Thing, alhoewel het natuurlijk bijna onmogelijk is die te overtreffen.... Turturro is wel erg sterk.

3*

In meerdere opzichten ja. Deze film vertaalt het thema een stuk kleiner, naar multiraciale relaties.



Helaas geburt dat ook niet. Deze film komt wat mij betreft niet in de buurt bij Do the Right Thing. Jungle Fever is stukken onevenwichtiger. Sciorra en Snipes overtuigen me niet en veel figuren uit deze film neigen naar karikaturen, iets dat ik bij Do the Right Thing juist niet had. Verder is de film wat te lang. Het Sciorra/Snipes verhaal is duidelijk de kern, maar er zitten nogal wat zijplotjes in die wel heel globaal behandeld worden. Zoals de crackverslaving van Snipes broer en zijn vader die 'm doodschiet, dat is wel een heel heftig einde voor een verder nauwelijks uitgewerkt zijplot. Vond het einde ook maar niks.




Vond ik ook, zijn verhaal had wat mij betreft de kern van de film mogen worden eigenlijk.


Veel goede bedoelingen en bij vlagen aardig, maar als geheel viel de film me nogal tegen.

2.5*

Jungle Fever zou zomaar een mislukt vervolg kunnen zijn van Do the Right Thing. Spike Lee slaat hier de plank flink mis. De verschillende situaties in de film slaan op sommige momenten werkelijk nergens op. Alles komt zo overdreven over en het is net alsof Lee de boodschap er in wil slaan. Wat mij betreft is bijna elk verhaaltje in de film slecht gekozen en is er van subtiliteit geen sprake. Enige pluspunt is hier Samuel L. Jackson, gezien zijn recente films was ik bijna vergeten dat de man werkelijk kan acteren.

Geen 'joint' zonder Spike Lee. 's Mans carrière bevat weliswaar enkele vreemde en hoogst onbekende curves, maar deze 'Jungle Fever' draagt alvast een onmiskenbare stempel. De vicieuze cirkel van vooroordelen, arrogantie en blind zijn voor de waarheid wordt warm, maar bovenal licht cynisch en met de nodige stijlmiddelen benaderd. Bovendien wordt deze lijn verder doorgetrokken naar de meer dan simpel ogende beeldtaal van deze genuanceerde en contrastrijke kijk op de rassenkwestie. De mentale mokerslag die Lee's magnum opus uitdeelt, is echter niet aan 'Jungle Fever' besteed. De koorts loopt zelden hoog op vanwege een weinig overtuigende romance, enkele karikaturale personages en bijgevolg een tekort aan dieperliggende emoties.

3*

Ik vond het toch geen onaardige film, weliswaar minder sterk dan Do the Right Thing maar zeker niet slecht. Het hele wi/zwart probleem wordt wat langgerekt uiteindelijk en ik kon me minder goed identificeren met het probleem (Do the right thing slaagt daar veel beter in), maar veel scenes zijn uitstekend. Ik vind het commentaar over gebrek aan chemie tussen Snipes en zijn minnares ongegrond, aan het begin is dat er wel degelijk. Juist door alle tegenslagen die ze te verwerken krijgen vanuit de tegengestelde culturen kan het niet anders dat de chemie minder wordt, dat is juist de bedoeling van de film om dat te laten zien.. die vicieuze cirkel.

Eigenlijk jammer van het crack subplot, vond dat vrij irritant.

Verder over de gehele lijn is het visueel allemaal niet speciaal, maar Lee weet toch weer af en toe er wat leuks doorheen te gooien. Blijf de bewegende mensen zonder dat ze lopen een leuk trucje vinden en de scene in de Taj Mahal is ook erg goed, zeer drukkend.

Snipes laat zien dat hij toch wel wat kon vroeger, leuke bijrol weer van Lee zelf en ook grappig om Brad 'Chucky' Dourif in een normale rol te zien, interessante bijrollen.

Jammer datie af en toe zo traag is. Toch zeker 3,5* waard.

Zeurderige langdradige film waarin personages zich meer bezig houden met wat de buitenwereld van ze denkt dat de liefde die ze voor elkaar voelen. Vele herhalende dialogen, op een gegeven snappen we het wel...

Film heeft geen lekker tempo, zoals eerder aangehaald: het zijn wat gebeurtenissen achter elkaar zonder dat er lijn in zit of één bepaalde sfeer. Spike Lee's minste die ik gezien heb. Jammer

2*

Goeie film waarin een donkere, getrouwde man een relatie aanknopt met zijn blanke collega. Zeker een product van zijn tijd waarop wordt ingezoomd op een interraciale relatie. Waarbij het vooral draait om de reacties van de omstanders. De behoorlijke lengte wordt gerechtvaardigd doordat er ook een aantal zij-plotjes zijn die goed binnen het geheel passen. Een paar sterke dialogen en deze film was voor zowel Halle Berry als Queen Latifah hun filmdebuut.

Lang niet zo sterk als het thematisch verwante Do the Right Thing maar toch weer een fijne Spike Lee. Ik ben niet zo'n fan van Snipes maar hier zet hij een goeie rol neer. Dat geldt ook zeker voor Turturro en Jackson, en het is verder noemenswaardig dat Halle Berry een verlopen crackhoertje speelt in haar debuut. En verrassend genoeg ook Anthony Quinn, niet iemand die ik had verwacht zien op te duiken in deze film. Sciorra doet het wel aardig maar toch is geen moment duidelijk waarom Snipes, na de one night stand, zijn gezin voor haar op het spel zet. De grootste nieuwsgierigheid was inmiddels wel bevredigd lijkt me.

De verhaallijn van Jackson was niet slecht, zijn smeekbedes en gebekvecht met Berry waren vrij hilarisch in al hun treurigheid, maar dat einde was me wat te veel. Vond de rol van de patriarch sowieso wat misplaatst, alsof Lee in de haast ook nog even de oude garde mee wilde pakken. Want ook hier krijgt iedereen er flink van langs, zwart en wit, vrouw en man, jong en oud. Lee heeft zelf weer een leuke bijrol als buurman. De onderonsjes waar alle vooroordelen de ruimte krijgen waren wel aardig, waarbij het gesprek tussen de vrouwen wel een stuk interessanter was dan de wat stereotype racistische Italianen- die oudere man met dat mutsje en hangende mond zit volgens mij in elke film over Italian Americans.

Jungle Fever heeft een wat volle soundtrack, waarbij Stevie Wonder te horen is in de scenes met de African Americans en Frank Sinatra in de Italiaanse onderonsjes.