Empire Records (1995)

Voorspelbaar, maar meer dan leuk. Mede door Tyler en Zellweger.

Zeker te weten een leuke comedy/ luchtige drama film die een paar kleine stereo types heeft maar tegelijkertijd wel sympathie weet op te roepen bij de kijkers.

Empire Records is misschien niet een hele bijzondere film, maar de feel good sfeer is erg aanstekelijk en de personages leuk om te blijven volgen.

Het einde is een tikkeltje te veel cliché en een tikkeltje te lang uitgerekt, maar aangezien de rest van de film een fijne ervaring is zie ik dit graag door de vingers!

Zonder twijfel boven gemiddeld en de moeite waard!

3,5*

Blijft toch een erg fijn filmpje.

Vanaf de eerste tot de laatste minuut heeft het gewoon een erg lekkere vibe. Het is gewoon een greep uit het dagelijks leven van een aantal medewerkers van een platenzaak. Maar gedaan op een erg leuke manier met aardig wat humor. De onderlinge relaties komen goed over en het plezier druipt er echt van af. De cast is erg leuk bezig. Verhaal is hier ook niet echt nodig aangezien we genoeg hebben aan de situaties en de personages. En natuurlijk is er de fantastische soundtrack met AC/DC, Edwyn Colling, The Flying Lizards en Dire Straits. Ik weet niet wat het is maar ik vind het gewoon heerlijk om deze personages en hun belevenissen in de winkel te volgen.

Rommelige tienerkomedie over een platenwinkel, waar iedereen zo maar ’n dotje doet. Gaat volgens mij helemaal nergens over, tenzij ik iets gemist heb. Jammer dan.

De soundtrack is met voorsprong het beste onderdeel van de film.

Lollig.

Geen film waar de gemiddelde kijker waarschijnlijk lang stil bij zal blijven staan, maar niettemin vond ik het wel een aardige, soms zelfs grappige film. Het viel me eigenlijk in veel opzichten wel mee, maar uiteraard is het inhoudelijk niet erg ambitieus en voelt vooral aan alsof het bedoeld is ter makkelijk vermaak.

En daar is niets mis mee, maar de film slaat niettemin geregeld de plank mis als het op humor aankomt. Een voornamelijk struikelblok is toch wel dat de acteurs niet altijd capabel zijn om de lijnen af te leveren waardoor enkele komische situaties vooral ongemakkelijk aanvoelen. Vooral Tunney past eigenlijk gewoon niet in deze rol. Tyler past dan wel weer heel erg goed in deze film.

Verder aardig opvallend hoeveel bekende namen er hier staan, voordat ze echt groot waren geworden. Zo kan je een beetje zien waarom sommige mensen bekend zijn geworden en waarom anderen niet. Ik krijg alleen eerder het idee dat sommige mensen hun uiterlijk in het voordeel hadden, met duidelijke verwijzing naar een ondertussen bekende scene tussen Tyler en Caulfield.

Het is onschuldig vermaak met een hoop best lollige situaties en een aangenaam tempo. Wat de film vooral in het voordeel kan trekken is de locatie zelf, die leuk wordt ingericht en geregeld voor wat luchtige scenario's zorgt. Hier en daar is de film weleens doelloos, maar uiteindelijk is het gewoon wat lol trappen met wat komische scenario's, en dat weet aardig te lukken.

Goeie film over een aantal medewerkers die werken in een platenzaak. Een vermakelijke film die duidelijk een product van zijn tijd is en het tijdsbeeld wordt dan ook prima neergezet. Wat fragmentarisch van opzet, maar de film kijkt wel gemakkelijk weg. Een aantal aardige dialogen en een fijne soundtrack. Een kleine 3.5 sterren.

In de basis best leuk zo'n ensembefilm rond een platenwinkel. Punt is alleen dat een en ander net te overdreven is zoals wel meer van zulke komedies waardoor de film nooit echt leuk wordt. Het zijn kleine plotelementen die op zichzelf nog wel werken en overtuigen (het meeste rond Liv Tyler die een frisse vertolking neerzet) maar als geheel viel dit ding toch tegen. 2,5*.

Voor iedereen die zich ooit afgevraagd heeft hoe Renee Zellweger ooit aan die rol van Bridget Jones gekomen is, ik zie het in deze film.

Helaas is die historische kanttekening wel zo'n beetje al het positieve - als al - wat er over deze film te melden is. Ja, Liv Tyler heeft hier haar mooie babyface nog, maar daar staat tegenover dat de film zelf vooral eigenlijk best saai en vervelend is. Kansloos, zoals het Gwar segmentje, dat aan alle kanten mist waar dat over gaat. Kansloos in de beschouwing van de post high school teenagers, waarin aan alle kanten wordt gemist waar dat over ging half jaren negentig. Veel te veel van de karakters proberen krampachtig om cool te zijn, maar komen niet eens in de buurt van dat proberen.

Zo ongeveer elk van de afleveringen van BBT hebben een beter voorbeeld van hoe je de vibe van zo'n winkel neerzet. En in die vergelijking valt deze film gewoon keihard door de mand. Hadden de makers maar naar Career Opportunities (1991) gekeken voordat ze met hun onberaden plan aan de gang raakten.

En als je naar het gemiddelde van regisseur Allan Moyle kijkt, dan is het ook langs die as wel duidelijk. Zoals die leraar bij mij op de HTS in zijn gebruikelijke speech uitlegde, als je dit dan niet kan, ga dan een monsterbriefje halen voor de grote vaart. Grote kans dat je daar ook niet goed in bent, maar je ziet tenminste wat van de wereld en misschien leer je daar dan wat van.

Matig.

The Breakfast Club, maar dan de jaren negentig-variant. Even vervelend dus als die film wanneer het op het coming of age gedeelte aankomt. Beetje getormenteerde jongvolwassenen die moeilijk doen voor niks. Hier en daar een muzikale montage ertussen geflikkerd om de boel te ontluchten en met Rex Manning een, op papier althans, welgekomen 'indringer'. Het soort film is niet per se mijn dada, maar de setting maakt wel een en ander goed, waardoor ik deze toch een stuk gemakkelijker te verteren vind dan The Breakfast Club. Mijn score blijft evenwel gevleid.

2,5

Ik had hier stiekem toch wel iets meer van verwacht. De soundtrack en de platenzaak-setting zijn erg leuk, maar dat zijn ook de voornaamste pluspunten van Empire Records. Wat resteert is iets dat toch te zeer voelt als een flauw Breakfast Club-aftreksel, waarbij er eigenlijk niet zo veel aan de hand is en het vooral gaat om de onderlinge verhoudingen van het personeel. Anthony LaPaglia vond ik dan nog best sterk en ook Liv Tyler en Renée Zellweger zijn leuk in deze vroege rollen, maar de meeste personages zijn vrij inwisselbaar en in een enkel geval (Warren) zelfs gruwelijk irritant. Het feelgood-einde is leuk, maar ik kwam er bij vlagen moeilijk doorheen.

2,5*