Sagebrush Trail (1933)

Ik heb hier weinig kijkplezier aan gehad. Het verhaal was saai, de uitvoering pover.

Uiteraard zal het voor die tijd heel wat zijn geweest.

Voor die paar actiebeelden die toch wel aardig gedaan zijn:

1,5*

Leuk om te zien. Had toch echt het gevoel dat de film minder oud was, qua beeldkwaliteit. Maar dat komt misschien door de digital remastering. Maar het is natuurlijk een simpele film. Erg voorspelbaar. Maar wel vermakelijk. Leuke actiescenes en goede muziek erbij. Een prima western, en hij duurt ook niet lang. Dus kan makkelijk even tussendoor.

3.5*

Toch wel een aardige 'Lone Star'.

Het verhaaltje was erg mager, maar de stunts maakten dit dikwijls goed. Leuk dat het hier om 2 personen gaat Brant en Jones. Wayne en Chandler doen het beiden goed. Maar vooral de stunts waren leuk. Een kroeggevecht, er werd een hoop afgeschoten en de paardenstunts. Zeker een leuke Western. Zo snel mogelijk meer zien van zijn 'Lone Star' pruducties.

2.5*

P.S

Zag dat er ook een kleuren versie is via youtube. Dat zijn zeker de Digital Remastering uitgave's. In mijn box is alles Black/White op één na.

Aardige western in de Lone Star reeks. Ik vind het verhaal in deze western net een tikkeltje beter dan andere western in de reeks die ik tot nu toe al heb gezien. Het lijkt wel of er beter is over nagedacht en dat men er echt een goed opgebouwd verhaal wou insteken (al blijft het al bij al wel een simpel verhaaltje hoor). John Wayne doet het wederom goed, en bewijst meermaals waarom hij zo'n veelgevraagd man was voor westerns: de manier waarop hij op een paard kan springen is werkelijk mooi om te zien.

Smith, ain't it. That's the handle most of you fast travelers use

Soms heb je wel zin om een film op te zetten, maar heb je dan weer geen behoefte aan iets van meer als 90 minuten. Als je wat fan bent van John Wayne, dan zit je wel snor met de Lone Star Productions reeks. Voor weinig geld op de markt gebracht door onder andere Classic Movies en allemaal met een speelduur van ongeveer een uurtje. Wayne zou uiteindelijk 16 films uitbrengen bij Lone Star en Sagebrush Trail was één van de drie die ik nog niet gezien had.

Wel gezien over een aantal jaren, want sommige films hebben zelfs geen review gekregen dus ik zou die eens moeten herzien. Soit, de algemene tendens is dat het wel vermakelijke films zijn, maar dat je er niets al te hoogstaand van mag verwachten. Iets wat zeker en vast klopt voor Sagebrush Trail, want Armand Schaefer levert een op zich nog wel boeiend plotje rond een man die onterecht wordt veroordeeld en na zijn ontsnapping op zoek gaat naar de echte dader, maar het mag duidelijk zijn dat er verhaaltechnisch echt wel wat mankementen zijn. Zo voelt heel de vriendschap tussen Smith en Jones nogal van de hak op de tak springend aan en is de dood van Jones wel erg slecht uitgevoerd. Een film die ondertussen toch ook alweer de nodige leeftijd heeft, maar een personage dat de zin 'I'm bleeding... Internally!' uitspreekt op zo'n houterige manier.. Ik kan me moeilijk voorstellen dat dat in 1933 wel kon worden geapprecieerd.

De versie die ik heb gezien is dus uitgebracht door Classic Movies, maar er schijnt ook een kleurenversie van te bestaan. Nu vraag ik me af of er eventueel ook een versie met muziek zou bestaan, want ik vond de film op dat gebied nogal erg kaal eigenlijk. Vooral tijdens de vechtscènes hoor je continu stilte dat dan hier en daar eens wordt onderbroken door het geluid van een vuistslag. Voor de rest wel weer een degelijke film. John Wayne wilt in zijn oudere rollen nog wel eens atypisch uit de hoek komen (hoewel hij altijd de good-guy blijkt te zijn natuurlijk) en zijn goede vriend Yakima Canutt (die hier de bendeleider speelt) is ook nog eens van de partij. Ze worden ondersteund door Lane Chandler (de houterige Jones) en Nancy Shubert (Sally, de vrouw die op het einde in de armen van Wayne eindigt) en die doen het behoorlijk.

Mwah, best nog wel mee geamuseerd eigenlijk. John Wayne die als kok voor een bende begint te werken, het is eens iets anders. Voor de rest een film die vanwege zijn korte speelduur nergens inzakt, maar tegelijkertijd ook nergens echt hoge toppen scheert. Voer voor de liefhebbers dus.

3*

Helaas, dat is voor mij ook vaak een doorn in het oog bij films die relatief kort na de intrede van het geluid zijn gemaakt: daarbij hebben de makers helaas nog niet ontdekt dat muziek tijdens de film een soort smerende werking kan hebben waardoor de hele montage wat soepeler lijkt te lopen. (Toen ze dat wèl hadden ontdekt werden sommige films prompt helemaal volgesmeerd met muziek, maar dat is weer een ander verhaal.)
        Verder is dit voor mij een standaard B-film, één van de circa honderdduizend die Wayne in de dertiger jaren maakte, aardig om een uurtje mee zoet te brengen en voorzien van een paar fraaie stunts. Eén daarvan is tegelijkertijd spectaculair, hilarisch en existentieel-gecompliceerd : de manier waarop Wayne een postkoets overvalt (ondervalt zou misschien een betere term zijn). Geweldig hoe hij zich onder struikgewas verbergt en dan op precies het juiste moment overeind komt en op de koets klimt – maar stel je nou toch eens voor dat die koets een paar centimeter naar links of naar rechts was afgeweken, dan zouden eerst de paardehoeven en vervolgens de koetswielen recht over Wayne's lichaam zijn gereden, en dan hadden we geen John Wayne èn geen Smith meer gehad – o nee, dat was de schuilnaam van John Brant, het personage dat werd gespeeld door Wayne, maar die werd in deze scène dan weer vervangen door zijn stuntman Yakima Canutt, die in deze film ook Jones speelde, die eigenlijk de moordenaar van George Conlon was... Zo kan een simpele film toch opeens uitermate complex blijken. (Mooie titel ook trouwens, dat klinkt toch veel beter dan Alsemspoor.)