Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo (1981)

Wie weet wat er nu van haar terecht is gekomen??

Ik hoorde, dat ze weer aan de heroïne zat en in Amsterdam vertoefd?

[email protected]

Hier is nog een video van Spiegel TV uit 2008 met oa haar moeder:

Video - SPIEGEL ONLINE - Nachrichten

ik snap persoonlijk niet zo goed waar deze film z'n status vandaan haalt, behoorlijk beroerd geacteerd en geregisseerd en ik vond de soundtrack ook behoorlijk misplaatst, wel 2,5 sterren voor de soms ongepoleiste rauwheid, maar kon totaal niet meeleven met de personages helaas. Deed me vrijwel niks terwijl ik bij requiem for a dream (om maar een film te noemen) me volledig kon inleven in de personages en hun miserable leventjes.

Wat triest!

Rauw triest portret van de opkomende heroine scene begin jaren '80. Bij tijd en wijlen alleen wel een beetje saai

Wat een kinderlijke comment. Je kan wel zien dat je nog maar 15 bent.

Ik zie bij de berichten, die aangevinkt zijn als mening, dat de film niet zo indrukwekkend wordt bevonden als vaak gesuggereerd word.

Ik denk dat dat te maken heeft met de leeftijd waarop de meeste mensen deze film te zien krijgen. Zelf heb ik deze film gezien op de middelbare school en vele anderen met mij. Je kunt je vast wel voorstellen dat dát een stuk indrukwekkender overkomt - ik dronk net mijn eerste biertje en 'dat' leeftijdsgenootje zette spuiten en verkocht haar lichaam!

Daarom een vier en misschien doe ik de film daarmee wel tekort, want ik weet wel dat ik nog dagenlang met rillingen aan deze filmprent terugdacht, ook al mag ik hem vandaag de dag wellicht niet meer zo goed vinden (sinds mijn 13e nooit meer gezien).

Ik krijg kippenvel van deze film. Dit is zo puur en eerlijk. De muziek van David Bowie is heerlijk.

Een hele facinerende film die je aandacht er toch wel 100% bijhoud. Het begint allemaal met dat de doodnormale 13 jarige Christiane eens een keer voor de lol meegaat naar een disco. En ja, dan maak je der een gewoonte van en krijg je ook te maken met junks die je langzamerhand in het drugsmilieu slepen. Waaronder Detlev waar Christiane verliefd op raakt. En vanaf dan gaan in de film alle remmen los en krijgen we een heel groezelig schokkend en onaangenaam verhaal voor geschoteld. Christiane vond ik btw erg goed gespeeld door Natja Bruckhorst en het was trouwens wel een lekker ding. Daarnaast ook de opmerkelijke rollen van die andere junkies en tippelende homo-hoeren. Zo zie je dat de film een booschap geeft van: al begin je der een keer aan kom je der ook nooit meer makkelijk vanaf.

De film heeft ook zo zijn meest bijblijvende momenten: Die drugsscenes in de wc van Bahnhoff zoo, die tippelscenes, dat concert van David Bowie, de dood van de meeste vrienden van Christiana en natuurlijk ook de afkickscene van Christiana en Detlev.

Ook is het sfeertje ook erg rauw en de achtergronden van de nog wel rijke gedeeltes van West-Berlijn zijn ook erg grauw en meeslepend. Daartussendoor krijgen we zo nu en dan regelmatig soundtracks van David Bowie te horen die de sfeer ook vaak versterkte. Je hoorde btw in een scene ook het liedje "heroes" in het Duits gesynchroniseerd. En hoe irritant dat klonk.

Maar voor de rest een hele boeiende, schokkende en bijblijvende film dat nog waargebeurt bleek te zijn ook las ik net. Dus eigenlijk zouden we Christiane moeten zien als een reconstructie. Alles was ook niet te overdreven. Alles werd gewoon 100% serieus naverteld.

Sterke aanrader: 4,5*

Oprechte film die de drug scene van de late jaren '70 aanklaagt. Ik verschoot wel een beetje van de leeftijd van Christiane, ze bleek amper 13 te zijn toen ze echt aan drugs verslaafd begon te geraken. Je merkt ook op dat Christiane bij haar eerste stappen in het uitgaanswereldje zich nogal afzijdig houdt van drugs, pas vanaf dat Detlev en Christiane verliefd op elkaar geraken belanden ze beide in een neerwaartse spiraal waar heroïne en prostitutie in centraal staan. Ik vond de soundtrack van Bowie op sommige momenten wel passend bij de film, op andere momenten was het ronduit storend en hadden ze beter voor een rustigere, dramatische soundtrack gekozen. Het acteerwerk was gewoon zeer goed, de acteurs speelden hun rol heel natuurlijk, alsof ze echt verslaafd waren..

Als kijker wordt je ook hard op de feiten gedrukt: je krijgt beelden te zien van de afkickperiode van Christiane en Detlev, van de dood van sommige andere verslaafden en van tippelscènes e.d.

4.5 sterren

tja heroine de bruine slooper wat kan een mens daar aangetrokken worden. in die tijd kan me voorstellen dat er veel mensen daar zomaar aan begonnen zijn.

maar deze film bleef boeien elke keer weer omdat je toch weer verder wilt kijken naar een wereld waar je zelf gelukkig niet in verkeer.

Heftig drama.

De smerige drugssfeer zit er goed in bij deze film. Christiane heeft een moeilijke jeugd en bij het uitgaansleven raakt ze (toch) verslaafd aan pillen en ook heroïne. Je ziet duidelijk dat 'de goede tijden' nooit lang blijven, en al snel zien we de schade: tippelen, geld stelen en alles doen voor nog een shot. Erg goed portret van de drugswereld in de jaren '70. De score helpt er ook goed bij; David Bowie heeft de perfecte mix van goede, depressieve filmmuziek en de 'feest'muziek in de discotheek. Ook leuk dat hij ook nog kwam optreden, met het prachtnummer Station to Station. Enige minpuntje is het editwerk; in het begin zie je dat de titels er aan de randen worden afgesneden, en vaak worden meerdere nummers van Bowie door elkaar gehusseld wat niet altijd goed uitpakt. Christiane F. wordt erg goed vertolkt door Natja Brunckhorst, de rest van de cast is wat minder sterk, maar voldoende.

4*

Ga jij nog maar met de blokken spelen. En het is cracknutte als je echt Duits wil praten.

Mooie film, met David Bowie in gastrol! In deze film het dramatische verhaal van het minderjarige meisje dat verslaafd raakt aan harddrugs en je krijgt in deze film een realistisch beeld te zien van hoe het leven van zo iemand, en haar familie en vrienden dan allemaal ook veranderd.

Een prachtig en o zo schokkend tijdsbeeld van de drugsscene eind jaren 70, alleen daar al om is deze film een klassieker. Zonde dat er vreselijk slecht wordt geacteerd en dat de regie ook erg te wensen over laat.

Natja Brunckhorst vind ik toch een overtuigende Christiane. De rest van de cast is inderdaad niet heel goed. De film ziet er nergens echt bijzonder uit, maar de smerige drugssfeer zit er goed in.

Intrigerend drama dat helaas nooit echt weet te boeien. Ik kan me geen scènes bedenken die er echt uitspringen. Brunckhorst acteert zoals hier eerder genoemd enorm overtuigend en de metamorfose die ze ondergaat is ijzingwekkend.

Maar de film wordt door zijn eentonigheid behoorlijk langdradig, we krijgen steeds weer dezelfde soort scènes te zien. Christiane's thuissituatie wordt enorm weinig uitgediept (haar moeder staat er maar bij voor piet snot) en over haar leven op school komen we helemaal niks te weten. De belichting stoorde me bij momenten.

Toch wist het einde mij wel te raken, al bij al wel een behoorlijk krachtige film.

Toch maar even gedownload en gekeken. Het niveau bleef net zo hoog als het deel dat ik eerder al eens heb gezien op school. Het acteerwerk was overtuigend, het verhaal aangrijpend en geloofwaardig en de scenes zijn vaak sterk. Ook erg triest dat die vriendin van haar en Axel zijn doodgegaan. Ook vrij triest dat het in het echt ook gebeurd. Indrukwekkende prent in mijn ogen die een dikke voldoende verdient.
4*

Heerlijke aangrijpende film! 5/5

mee eens

Erg heftige drama-film met een aantal schokkende scenes.

De film sleurde je echt mee in het duistere sfeertje waar Christiane in leefde. Erg dat zo'n dingen echt gebeuren.

Rauw drama over de 14-jarige Christiane die de Berlijnse drugsscene binnenrolt. De heftige scenes zijn sterk gespeeld en werken fascinerend. Hoe komt iemand er op om op zo'n jonge leeftijd in een openbaar toilet een spuit in je arm te zetten? Enig minpuntje is dat de film ietwat eenzijdig is. De kijker krijgt voornamelijk drugsgerelateerde scenes te zien. in plaats van dat de relatie tussen Christiane en haar moeder verder uitgediept wordt.

Mmm... wat moet je hier van vinden. Het thema spreekt me wel en films als dit kunnen misschien wel preventief werken bij jongeren. Het acteerwerk is prachtig, heel sterk om dergelijke rol te spelen door zo'n jong meisje. Wel zijn er enkele zaken die ik een pak minder vind. Er is zeer weinig aandacht voor de relatie met de moeder. Er zijn uiteraard helaas veel ouders die niet echt naar hun kinderen omkijken. Maar zelfs na een eerste confrontatie is er amper aandacht voor Christiane. Ze haalt zomaar die vriend binnen (hoe die hem kent is een vraagteken), vraagt eerst nog of ze een dokter moet halen (als moeder vraag je dat zelfs niet, dat doe je gewoon) en later volgt ze de situatie met haar dochter niet eens op gezien de omstandigheden.

Ook bij de aanwezigheid van Bowie's muziek stel ik me vragen. Bij Requiem for a dream volgt de muziek het verhaal en sleept je mee in een draaikolk van verslaving. Hier wordt David Bowie schijnbaar gebruikt als excuus voor een bekende kop in de film. In het begin wel een optreden en als idool van de jeugd. Maar eens het verhaal echt begint is hij amper aanwezig. Hoeft niet gezongen te zijn, maar als je de muziek wil verzorgen moet dat over heel de film sterk blijven.

Ik denk wel dat dit in z'n tijdsgeest een enorm afschrikkende film moet geweest zijn, zeker in de plaats waar dit echt gebeurd zou zijn. Nu is hij wat gedateerd en hebben films als Requiem for a dream, Kids, Thirteen en Traffic de plaats ingenomen. Maar acteerwerk en verhaal zijn wel sterk zodat de film zeker nu nog een aanrader is.

Ik heb het boek niet gelezen. Bowie zal ongetwijfeld z'n motieven hebben gehad, maar dat komt totaal niet over in de film.

Bowie zelf, is rond 1976 naar Berlijn vertrokken om onder andere van zijn overmatig drugs gebruik (met name cocaïne) af te komen. Wellicht heeft dat meegespeeld.

Deze film ging ijzingwekkend goed samen met het rauwe tijdsportret wat Uli Edel maakte. Als je die briljante combinatie tussen beeld en muziek niet door hebt (zoals de vallende en rennende jongeren in het winkelcentrum met "Heroes" of "Station Too Station" tijdens het concert) ligt het buiten je smaak of ben je simpelweg ongevoelig voor de synthese van beeld/geluid.

Dat beeld was wel mooi met die vallende jongeren, maar het kwam gewoon bizar over.

Als ik meer opzoek op pakweg wikipedia wordt er al een heel deel duidelijk. Je krijgt meer info over de ouders en ook over het gebruik van Bowie's muziek in de film. Maar ik heb eerst de film gezien zonder verdere achtergrond en dan schiet hij toch wel wat te kort.

Je spreekt over de briljante combinatie tussen beeld en muziek bij Heroes en Station too Station. Maar dan is ook de vraag waar het accent van de film ligt. De liefde voor Bowie of een 14-jarige die aan de heroïne zit. Ik ben niet helemaal vertrouwd met het repertoire van Bowie op de bekendste nummers na (Heroes kende ik bvb wel). Maar ik leg zeker de link niet met de beelden. Voor mij was dit enkel een idool van Christina die trouwens stilaan op de achtergrond verdwijnt als de drugs in de plaats komt (ze verkoopt haar platen zelfs). Bowie heeft een tijd in Berlijn vertoefd, wat de keuze van de artiest had kunnen verklaren.

Als je dan de echte motieven leest voor het gebruik van z'n muziek is dat een heel ander verhaal. Maar dat komt niet tot z'n uiting voor leken.

Jawel. tijdens Station to Station is het nummer zelfs aangepast om de tekst "it's to late" te herhalen op het juiste moment tijdens het optreden. "Heroes"' dubbelzinnigheid en armoedige schreeuw als karakter zeggen tijdens de "euforische" rooftocht in het winkelcentrum hetzelfde, sterker zelfs Bowie heeft speciaal voor de film halverwege het nummer overgeschakeld in het Duits, lijkt me een behoorlijk directe band die ze aangaan. Dit Duitse wordt bovendien ingezet tijdens haar zelfgemaakte tatoeage, voor haar euforisch maar net zo dubbelzinnig als het nummer "And I'll drink all the time..." Sterker zelfs om in de discosene qua gehoor goed te liggen, heeft hij "clubnummers" hoger gepeeched net als hoe ze in te harde discotheken klinken. Er zitten veel letterlijke overeenkomsten in maar ook alles werkt gevoelsmatig. Sense of Doubt is perfect deprimerend en wordt gedurende de film meermaals perfect gebruikt voor de mood. Toen ik de film op 14-jarige leeftijd keek zag ik niet alle letterlijke overeenkomsten, maar gevoelsmatig werkte het voor mij werkelijk perfect. Ik denk helaas toch echt dat het probleem bij jouw ligt, probeer hem anders nog een keer, waanzinnige film.