Separate Tables (1958)

Toen ik deze film voor het eerst zag had ik al meteen een hekel aan de manier waarop David Niven (toch al niet mijn favoriete acteur) zijn gebruikelijke luchthartige jolly good Engelsman inclusief handlebar moustache zó overdreven neerzet dat hij bijna een parodie wordt – totdat… Geweldige rol.

Ook genoten van de ijzige wreedheid van Gladys Cooper als Deborah Kerrs afknijpende moeder. Zowel de scènes met Niven als die met Cooper waren soms onbeschrijflijk pijnlijk, zij het natuurlijk om verschillende redenen.

De manier waarop Deborah Kerr haar grijze muis moest spelen was soms wat overdreven, en haar herhaaldelijke ge-"mummy" tamelijk irritant, maar haar grote scène met David Niven was wel bijzonder ontroerend.

Ook leuk: een jonge Rod Taylor, vijf jaar vóór de rol waar iedereen hem nog van kent, als de stoere held van Hitchcocks The birds uit 1963 (en veertig jaar vóór zijn minirol als Churchill in Inglourious basterds).

Zeer evident een verfilming van een heerlijk traditioneel toneelstuk zonder enige poging om die herkomst te verbloemen, en dankzij boeiende personages, een pakkend plot en uitstekende vertolkingen een prachtige film. Dat hij voor moderne kijkers wellicht niet meer "van deze tijd" is laat mij persoonlijk koud.

"The trouble about being on the side of right, as one sees it, is that one often finds oneself in the company of such very questionable allies." (gezegd door Felix Aylmer als Mr Fowler)

Sterk (sociaal-)psychologisch drama met een topbezetting. De diversiteit qua karakters van de verschillende personages maken dit tot een bijzonder aangename film, die van begin tot eind de aandacht weet vast te houden in weerwil van het feit dat er niet zoveel spectaculaire dingen gebeuren eigenlijk.

Dat is met name te danken aan het uitstekende acteerwerk over de gehele linie, waarbij ik dan vooral wil duiden op Wendy Hiller, David Niven en Deborah Kerr (als de meest grijze muis die ik mij kan herinneren). Erg goed.

Een film van zijn tijd, naar het gelijknamig toneelstuk en met een sterrencast. Want ook al heb je hier David Niven en Burt Lancaster, de twee grote sterren op de affiche (die ze dan ook gelijk deelden) zijn Deborah Kerr en Rita Hayworth. Kerr en Niven waren 2 van de 7 nominaties bij de Academy Awards. Maar het is David Niven die samen met Wendy Hiller de 2 uiteindelijke prijzen binnen haalde. Hiller vond het maar raar gezien haar bijdragen in de film. En Niven doet het zeker niet slecht, maar hij heeft nog steeds het record van de minste schermtijd voor iemand die de Oscar won als beste acteur.

Om maar te zeggen dat de sterrencast voor verdeelde aandacht zorgt, gelukkig wel zonder dat het botsende ego's zijn. Over het algemeen heb je ook gewoon twee verhaallijnen. Die rond Kerr/Niven en die rond Hayworth/Lancaster. Enigszins komen die wel bij elkaar, al had dat gerust meer gemogen voor de film die ook niet overdreven lang duurt. Langs de andere kant heb je wel verhaallijnen die nogal mager zijn, maar door ze samen te zetten de film wel vullen.

Separate Tables is een mooie rustige film die dankzij de cast genoeg kan boeien. Maar het wordt nooit memorabel. Wat een film met 7 Oscarnominaties toch een beetje mag zijn. (voor wat Hollywoodprijzen op zich waard zijn natuurlijk).