Il Nido del Ragno (1988)

Obscure Italiaanse geheimtip? Nee, dat valt net een klein beetje tegen.
Argento-invloed schijnt wel wat door, maar visueel loopt het er wel wat op achter, het verhaal komt bij vlagen te bekend voor, de gore valt wat tegen en het mysterie wordt na een uur al ontrafeld.
Op zich best een redelijke mystery/horror-film en de stop-motion-baby zorgt nog voor één klassieke scene.
Regisseur Giagni verdween na deze eerste aardige poging in het TV-werk.

Erg vermakelijke Italiaanse horror. De pacing is niet al te sterk; de film is geregeld ietwat aan de trage kant, maar op de momenten dat de film op stoom is, gaat het ook echt los. Het verhaal stelt niet zoveel voor, het is het herkenbare verhaaltje van iemand die op onderzoek gaat en op bijzondere geheimen stuit. Beetje de Italiaanse The Wicker Man. Maar in Il Nido del Ragno van de tamelijk onbekende regisseur Gianfranco Giagni komen een paar zeer memorabele sequenties voorbij. Zo is elke scène waar de demonische dame in komt springen tof gedaan en is er uiteraard die fantastische en zeer memorabele scène tijdens de climax met de baby die transformeert in een spin. Zulke gekkigheid blijft je wel even bij.

3,5 sterren.

Sfeervolle horrorfilm, die diep in zijn hart vertrouwt op de verhalen van HP Lovecraft. Want ook al bezit de film geen tentakels of vismannen, het zijn wel alle kenmerken van hem die hier aanwezig zijn. De geheimzinnige cultus van aanbidders, (hier de "de Weavers ”), oude,monsterlijke goden, de academicus die gek wordt van zijn eigen bevindingen, en een ongelukkig einde.

De film speelt zich af in Boedapest en in een langzaam tempo zie je een Amerikaanse professor verstrikt raken in een samenzweerderig mysterieus web. Helaas bezit de film veel onnodige vulstof; rondrijden, rondlopen, rondhangen, routekaart bekijken, het verhaal was dus nogal karig. Afgezien van die problemen met het tempo, krijg je wel steeds het gevoel alsof dat de film bouwt naar iets groots. En opbouwen naar iets groters is inderdaad precies wat het deed! De special effecten van Sergio Stivaletti (deed ook veel werk voor Dario Argento, Michele Soavi, Lamberto Bava), hoe weinig ze er ook zijn, zijn ongelooflijke goed, en brengen de film tot zijn gekke hoogtepunt.

Als je geduldig bent en de vele dingen die niet direct met het verhaal te maken, aankan, word je beloond met een vreemde film met stop-motion-effecten, en enkele stijlvolle kill-scènes.

Professor Alan Whitmore reist naar Boedapest om zijn vermiste collega te zoeken. Hij raakt verwikkeld in een mysterieus web van religieuze cultussen, occulte geheimen en angstaanjagende gebeurtenissen.

De film onderscheidt zich vooral door zijn visuele stijl en beklemmende sfeer: prachtige cinematografie, barokke aankleding en een traag opbouwende spanning maken het tot een “slow-burner” die de kijker langzaam in een nachtmerrieachtige wereld trekt. Pas na ongeveer 40 minuten barst de film los met inventieve, soms groteske effecten (van specialist Sergio Stivaletti), opvallende kleurgebruik en surrealistische scènes, vaak vergeleken met het werk van Dario Argento en Mario Bava. De unieke sfeer en het gevoel van vervreemding maken “Il Nido del Ragno” bijzonder interessant voor liefhebbers van Italiaanse horror. Dit is een cultklassieker binnen het genre: fascinerend, ongemakkelijk en onweerstaanbaar vreemd.