Perché Quelle Strane Gocce di Sangue sul Corpo di Jennifer? (1972)

Daar istie weer de killer met de leren handschoenen en het verborgen gezicht!
Giallo-time, dit maal meer aan de thriller dan aan de horror-kant.
Weer een bonte stoet aan verdachten: een architect die niet tegen bloed kan, de sekteleider zonder volgelingen, een enge lesbiënne, de weduwe die graag horror-comics leest...
De gebruikelijke goede kills, Edwige Fenech in één foto-shoot-sessie, één sex-scene en tot tweemaal toe scheuren ze haar de kleren van het lijf.
Verder een appartement van 20 verdiepingen met een mooi trapgat.
Misschien niet de meest originele film in het genre, maar wel met alle aantrekkelijke ingrediënten in de juiste verhoudingen.
De kill in de mensenmassa mag zelfs bij de klassieke scenes.

Een beetje een gemiddelde giallo. Alle ingrediënten van een goede giallo zijn hier aanwezig, maar echt goed wil het nooit worden. Daarvoor is de clue wat te simplistisch en zien we geen enkele moord van hoog niveau.

3*

Goeie Giallo.

Voor mij toch wel bovengemiddeld. Dankzij minder politie geneuzel en wat meer aandacht voor de karakters en cinematografie. Nogal standaard plot inderdaad, maar goed en smaakvol uitgevoerd. Soundtrack mag er ook wezen, vooral de "theme-track". 7/10*

“Murder is no laughing matter!”

Op vakantie in Italië een Giallo bekijken, toepasselijker kan haast niet. Een moordenaar vermoord fotomodellen in een flat. Een commissaris gaat opzoek naar de moordenaar.

Het acteerwerk (en de Amerikaanse dub) waren weer van nogal dubieuze kwaliteit. Iemand word dood aangetroffen in een lift en men reageert alsof dit de normaalste zaak van de wereld is, kan gebeuren toch.

De moordenaar uit de film lijkt een beetje geleend uit Blood and Black Lace. Dezelfde hoed en doek over het hoofd, maar dit keer dan wel kanariegele handschoenen in plaats van het gebruikelijke zwarte leer. Het plot had wat meer uit gediept kunnen worden en veel aandacht krijgen de personages niet, maar toch was het wel te doen en bezat het een vermakelijke spanning. Vooral de commissaris vond ik wel geinige vent, qua uiterlijk deed hij me een beetje denken aan Inspector Barnaby uit Midsommer Murders.

Case of the Bloody Iris is wel een erg mooi geschoten Giallo. De film komt bij vlagen vrij modern over en maakt op een goede manier gebruik van het mooie widescreen-formaat. Met name de telefooncel en de lift vond ik mooi in beeld gebracht en de kills zagen er allemaal top uit (al was het bloed misschien een beetje verf-achtig).

Concluderend kunnen we stellen dat dit een prima Giallo was. Voor de liefhebber de moeite waard door de mooie beelden en alle typische Giallo elementen: naakt, gemaskerde moordenaar, mooi geschoten en waardeloze dubbing.

Typische Giallo die echter nergens boven de 'typische' Giallo uitsteekt. Behalve de voorgevel van Fenech misschien. Echt spannend wordt het nergens en (audio)visueel weet de film nooit te verrassen. Vermakelijk nog altijd.

Geen erg interessante giallo al maakt de prachtige hoofdrolspeelster wat mijbetreft een boel goed. De aankleding is niet erg stijlvol, de kills zijn maar zo zo de humor is nauwelijks aanwezig of je moet de onderonsjes van het politiepersoneel grappig vinden. Redelijk.

The Case of the Bloody Iris is een typische giallo waarin de leren handschoenen, een gemaskerde moordenaar, de kills, het nodige naakt en een lijst van verdachten de basis vormen. De kijker wordt toch regelmatig op het verkeerde been gezet en net dat je denkt de dader te kennen, krijg je weer andere wendingen die nieuwe verdachten aanduiden. Uiteindelijk is de killer wel verrassend (zeker de wijze hoe de killer zijn betrokkenheid kan camoufleren door een recorder), maar wel wat vergezocht gezien het motief van de moorden. Dit gegeven en de slappe confrontatie op het einde zorgen ervoor dat het geen topper wordt. Wel eentje om zeker eens te zien want er zitten voldoende giallo-elementen in de film om ervan te genieten. En dat doen we zeker met Edwige Fenech. Lijkt wel een soort muze te zijn voor dit soort films. Een knappe dame met een geweldige uitstraling en die ogen zijn hemels. 7/10

Dit is een prima exemplaar van het giallo genre. Mooie dames, seventies tijdsgeest, moordenaar met handschoenen (bruine deze keer), afstandelijk acteren, complex gemaakte plot. De openingsscène zal Brian de Palma misschien geïnspireerd hebben voor zijn Dressed to Kill.
Cast en crew zijn allen bekenden in het genre. Het script is van Ernesto Gastaldi en dan weet je meteen dat je goed zit want hij is één van de besten. De muziek is van Bruno Nicolai, vriend van Morricone en klinkt ook wat als hem (zonder zijn eigen talent tekort te willen doen). Edwige Feniche in de hoofdrol doet het perfect in haar gevaarlijke omgeving. De vrouwen in die films zijn dan wel niet de vrouwen die je in de films van vandaag ziet. Ze zijn allen wat meer slachtoffer en moeten dikwijls beschermd of gered worden door een man. Voor wie kennis wil maken met het giallo genre is deze hier alvast een leuke entry.