Die Weiße Hölle vom Piz Palü (1929)

Wederom een ongelooflijk spectaculaire bergfilm van Dr. Fanck - films als deze (en Der Heilige Berg, van drie jaar eerder, ook met Riefenstahl) zijn sindsdien simpelweg niet meer geevenaard.

Als we al tegenwoordig een film zouden maken van dit kaliber, dan zou zowat de hele film voor een groen scherm afspelen. Die weisse Höle vom Piz Palu is letterlijk en figuurlijk een geschifte film, wat men al niet heeft gedaan aan halsbrekende toeren om de vaak mooie en knappe beelden vast te leggen. Je aanschouwt als kijker de schoonheid en de ongenadige kracht van de natuur: lawines, sneeuwstormen, vallende ijsblokken. De acteurs, waaronder we Riefenstahl en Gustav Diessl herkennen hebben het geheid moeilijk gehad als je ziet wat ze allemaal te voortduren krijgen in de film. Maar eigenlijk vallen ze zelfs al bijna niet meer op, Ze zijn zo nietig tegen de achtergrond, je blik kijkt ook meer naar de prachtige en helse natuur dan eigenlijk de acteurs en hun prestaties in het harde klimaat.

Als je blik niet gericht is op het maagdelijk wit, glijd hij naar de hemel om de begenadigde vliegkunst van Ernst Udet te aanschouwen. Ja, Ernst Udet, de roemruchte eerste wereldoorlog aas. Zijn vliegkunsten zijn al even schoon als gewaagd.

Je kan duidelijk de hand van Pabst in de film herkennen, mooie poëtische en spirituele beelden. Water dat druipt van ijspegels. De wolken die voorbij trekken over de bergen en zo zijn er nog zat andere mooie shots.

Die weisse Hölle vom Piz Palu maakt zeker indruk, door de vastgelegde kracht en de schoonheid van de natuur. De soundtrack van mijn uitgave kan men niet als subtiel classificeren, de beelden spreken niet voor zichzelf zonder ondersteund te worden door de klanken van een immens orkest, een klassieke lawine van geluid in een mooie film. Bbbbrrroommmmmm... Vaak mooi, soms gevaarlijk.

4.0*

Gisteren de versie gezien met alleen live-pianobegeleiding, had zeker zijn charme.

Formidabele beelden, maar af en toe zwakke gaten in het verhaal.

Hoewel ik geen liefhebber ben van bergfilms; noch van rampenfilms hield deze film mij van begin tot het einde in de greep. De begeleidende muziek was zeer boeiend georkestreerd ( zelfs zo dat liefhebbers van deze muziekperiode enkel daarom deze film zou moeten zien). Prachtige regelmatig "gevaar inboezemende" beelden; de filmsstijl volgens mij zowel exemplarisch voor het land als voor de periode. Kortom bi9jna verplichte kost voor de filmstudent en de cultuurhistoricus.

sinds Inglourious Basterds al benieuwd naar deze film. Eens kijken of ik een mooie versie kan vinden

De zoektocht in de Crevasse deed me sterk aan Alien denken. Buitenaards. Erg fijn en spectaculair gefilmd. Ik had wat minder geduld met de rest van de film, er zit wel erg veel herhaling in. Leuk natuurlijk voor het thuis publiek om "Ace Udet" te zien vliegen, maar op een gegeven moment heb je het wel gezien en voegt het echt niets meer toe.

Hell freezes over in deze avonturen/ rampenfilm, mede van de hand van Pabst, in wiens werk ik me de laatste tijd wat meer verdiep. En dit is zeker niet de minste.

IJzersterke intro wordt gevolgd door een wat slepend begin, maar zodra de tocht begint zat ik op het puntje van mijn stoel (nou ja, iets minder ingezakt op de bank). De beelden zijn spectaculair, de reddingsoperatie in de kloof met name, die het hoogtepunt van de film vormt- onaards inderdaad. Maar ook de beelden van de loops en andere luchtacrobatiek (kennelijk uitgevoerd door een WO I veteraan), de bijna voelbare ontberingen van de drie protagonisten, en niet te vergeten de prachtige shots van de bergen, geteisterd door de föhn-wind en lawines, zorgen voor een mooie filmervaring. Fijne muzikale ondersteuning ook van Ashley Irwin.