At Gunpoint (1955)

Deze film heb ik misschien wel vijftien jaar geleden op de BBC gezien, maar daarna nooit meer ergens kunnen vinden. En dat is jammer, want hoewel ik er toen niet veel van verwachtte (ik ben er vermoedelijk alleen maar naar gaan kijken vanwege het grillige oeuvre van de regisseur) vond ik het een behoorlijk sterke film. Diverse malen heb ik er ook op YouTube vergeefs naar gezocht, maar dankzij het bericht van mijn gewaardeerde voorganger mr rumson zie ik nu dat hij eindelijk online staat, zelfs in een heel behoorlijke print.
        De vergelijking met High noon is onvermijdelijk, maar werkt niet per se in het nadeel van At gunpoint, want hoewel High noon een betere film is met veel intenser gefilmde spanning, is het sterke punt van At gunpoint dat Jack Wright niet een ervaren en vastberaden sheriff is maar een doodgewone middenstander die zelfs nog nooit in zijn leven een vuurwapen heeft afgevuurd, en wiens doodsangst daardoor in feite des te navoelbaarder en beklemmender is. Gelukkig maar dat hij niet als "twist" op het einde in een vorig leven een revolverheld blijkt te zijn geweest, want dat zou van deze serieuze film meteen een simpel aktiespektakel hebben gemaakt en bovendien alle spanning hebben weggenomen.
        Zo is dit uiteindelijk misschien meer een sociaal-psychologisch drama in een westernsetting dan een western pur sang, maar de film doet verder alles goed: Skip Homeier (Hollywoods ultieme "juvenile delinquent") is weer uiterst onaangenaam, Walter Brennan speelt zijn gebruikelijke rol van norse koppige old-timer die als het er op aankomt het hart op de juiste plaats heeft, de rest van de bijrollen wordt ingevuld door diverse bekende westernkoppen die het allemaal eveneens naar behoren doen, de sfeer in het stadje wordt summier maar efficiënt geschetst tijdens de overgang van genoeglijk naar angstig, en hoewel Fred MacMurray een acteur is naar wie ik vanwege zijn uitstraling van de vleesgeworden spaarzaamheid niet graag kijk speelt hij in deze film toch geweldig – zijn afgemeten beleefdheid tegenover de onwillige drinkers in de saloon, zijn daaropvolgende monoloog tegenover Doc over Plainview en zijn toespraak over “making murder legal” in de saloon op het einde zijn echt superbe.
        Conclusie : een kleine maar fijne nazaat van High noon die uitstekend op eigen benen kan staan. (O, en op de IMDb-trivia-pagina vind ik slechts één –saillant– item: "Joel McCrea was originally cast as Jack Wright.")