L'Enfant (2005)

Mooie film

Goed geacteerd, chemie tussen de hoofdrolspelers is geweldig.

4*

De gebroeders Dardenne gooien het over een andere boeg. Opnieuw complete miserie en fantastische acteurs. Deze keer echter wordt een onsympathiek personage gevolgd, en... het werkt niet naar behoren.

Dat het einde dit keer hoopvol lijkt te zijn, en hoe die tot stand komt, is mooi opgelost. Ik vraag me echter af of het rooskleurige hoop is of valse hoop, ook het meest intrigerende vraagstuk van de film. Het einde redt dan toch de film van een complete afgang, ik kom niet verder dan een magere 3*.

Prachtfilm, vandaag op dvd zitten bekijken. Erg goed geacteerd, de 2 hoofdrolspelers zijn grandioos, de setting is intriest, het speelt zich af in een Waalse stad, ik denk La Louvière of Charleroi, daar is veel armoede, werkloosheid, en dus ook veel cirminaliteit en verlopen jongeren.

Mooi in beeld gebracht, heel herkenbaar. Tenminste voor een Belg als ik, misschien minder voor Nederlanders.

****1/2 magnifieke film.

Ik denk overigens dat ook de Belgen kampen met een gelijkwaardig idee (vooroordeel) over hun cinema zoals dat in Nederland is met slecht geluid en sex. Moet eerlijk toegeven dat ik nog lang niet zoveel Belgische films heb gezien om dit helemaal goed te kunnen inschatten, maar ik heb een vermoeden dat er wel meer gemaakt is dan boerendrama's/sociaal gekleurde films voor De Zaak Alzheimer.

Prachtige film met een zeer sterk script en een mooie regie.

Alles is realistisch aan deze film, de verwikkelingen, de dialogen en de acteurs.

De 2 hoofdrol spelers acteren erg goed, zeer geloofwaardig en naturel.

De regie zorgt voor een zeer realistische uitstraling.

Elke scene vond ik goed.

Je hebt wel eens dat je een film goed vind maar dat je een bij een paar scenes dacht 'Yeah right' of 'Pffff voorspelbaar', maar bij deze film heb ik dat geen 1 keer gehad.

Er zit ook geen grammetje vals sentiment of een boodschap in de film, en de karakters zijn goed noch kwaad, erg sterk allemaal.

De tweede film die ik van de broers Dardenne heb mogen zien (na Le Fils) is wederom zeer sterk en krachtig. Hoewel de film ten opzichte van Le Fils behoorlijk tekort komt, omdat in die film het verhaal en de onderhuidse spanningen vele malen groter zijn, wist L'Enfant mij toch behoorlijk te overtuigen. De film is in bepaalde mate zo intrigerend en boeiend dat het de aandacht van kijker vasthoudt.

Ik hoop in ieder geval snel de andere films van de broers te zien, want het bevalt mij duidelijk zeer goed. Toch moeten ze oppassen dat het niet teveel een herhalingsoefening gaat worden, dat gaat op een bepaald moment toch wel vervelen.

Veel beter dan Rosetta. Waar daar drama op drama gestapeld wordt, is er hier niet zo'n overload en zijn er ook mooie momenten. Bruno werkt zichzelf flink in de nesten en het is interessant om te zien hoe hij daarmee omgaat, al kan ik me vinger er niet precies opleggen waarom.

Leuke trivia: Jimmy wordt door 21 verschillende acteurs/actrices gespeeld.

Hehe, die Bruno is inderdaad wel een beetje de definitie van hustler. .

Maar ik kreeg wel steeds meer een hekel aan hem.

Mijn tweede Jean-Pierre/ Luc Dardenne film. Hoewel ik grote verwachtingen had dat deels komt doordat de film de prestigieuze prijs won in 2004 op Cannes en aan de andere kant vanwege de lovende kritieken die deze film kreeg.

Toch had ik het gevoel dat er meer uit de film gehaald kon worden van wat er nu in zat. Vrije oppervlakkige karakters, het had beter gewerkt als we meer achtergrond informatie kregen. Door die gemiste achtergrond informatie kon ik me niet inleven in het karakter van Bruno. Deed hij het kind nu echt weg vanwege het geld? Of omdat hij jaloers was niet meer de eerste te zijn bij Sonia?

Dat wil niet zeggen dat ik de film vanwege het uitdagende onderwerp slecht of iets dergelijks vind. De film stijgt makkelijk de middenmoot zonder echt gebruik te maken van acteurs en andere faciliteiten. Zo is Déborah François echt een ware vondst in de filmwereld! Prachtig ook dat de titel van de film de complete drietal symboliseert. Niet alleen Jimmy het pasgeboren kind maar ook het kind zijnde dat schuilde in de tortelduifjes. Dus een ietwat onevenwichtige twee aanraking met de broeders, en vraag me af of dit nu echt de prijs verdient die hij kreeg. Was er dat jaar echt geen betere te vinden?

Wat een slechte film zeg, zonde van mijn tijd. Erg saai en zinloos. Gouden Palm..? Ik begrijp er niks van...

Mooie simpele film, die prettig afwijkt van enige glamour of vals sentiment. Het leven zoals het voor sommigen is, zou ik bijna willen zeggen.

Mijn eerste van de broertjes Dardenne, trouwens.

Om eerlijk te zijn ben ik wel lichtjes teleurgesteld in deze prent. Het is de eerste van de broertjes dardenne die ik bekijk en het leek me erg saai. Life like it is in wallonia Heel erg traag tempo en zeer voorspelbare situaties. Ik kon me erg moeilijk inleven in de film maar toch vond ik ergens dat ze op een bepaalde manier een (gevoelig) snaartje geraakt hebben. Een superslechte film is het dus ook weer niet.

Tussen haakjes: Ik begrijp niet hoe die walen telkens weer hun marginaliteit en oostblokkarakter willen verkopen aan de rest van de wereld. Precies of ze trots zijn op hun sociaal/economisch/architecturaal kerkhof. Kom toch eens uit dat dal jongens!

"Het Leven Zoals Het Is: een straatboefje in Seraing", volgens mij krijgen we hier een realistisch beeld, typisch hoe zo'n hopeloos figuur zich steeds verder in de shit werkt, 't is ook wel een film die op die manier uiteindelijk indruk maakt, 't is best wel hard. maar diepgang zit er wel niet echt in, 't is bijna een journalistiek werk

Geen slechte film, maar voor een Gouden Palm-winnaar had ik toch nog iets meer verwacht.

Dit was weer zo'n film waarvan de trailer beter is als de film zelf.

Ik vind deze film niet bepaald trots uitstralen.

Anyway, L'Enfant beviel me wel. In tegenstelling tot wat sommigen beweren zou ik Bruno niet zozeer als een slecht mens willen beschrijven als wel als een heel dom mens met beperkte mensenkennis en slecht vooruitzichvermogen (als hij al vooruit kijkt). Ik vond het een boeiend personage om te volgen, ondanks dat er weinig is aan hem om te waarderen. Het einde biedt echter een soort van hoop als Bruno zichzelf aangeeft. Hij lijkt eindelijk een soort inzicht van zichzelf (en wellicht zelfs anderen) gekregen te hebben. Maar of het genoeg is om na vrijlating een goed leven te kunnen lijden is dan weer een tweede vraag.

De filmstijl is niet zozeer esthetisch mooi als wel gewoon passend bij de film. De camera zat Bruno op de huid en je krijgt zo ongeveer net zo veel mee als hij zelf. Niet uniek, maar zeer goed toegepast. Andere personages, inclusief ook wel Bruno's vriendin, blijven daardoor wat vlak, maar dat maakt niet zo veel uit.

Wel jammer dat de Dardennes soms wel heel weinig prijs willen geven. Het is oké dat ze kijkers bij bepaalde acties of beelden zelf een gedachte willen laten creëeren in plaats van ze iets op te dringen, maar ze gaan er soms wat te ver mee. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Bruno zijn kind ruilt voor geld. Ik had uit een recensie al opgemaakt dat dit ging gebeuren, maar zonder voorkennis kan die bewuste scène wel eens flink onduidelijk en zelfs langdradig worden, aangezien we niet van te voren horen dat Bruno zijn kind gaat ruilen. Ik zelf stond vooral wat raar te kijken dat toen Bruno het kind had neergelegd hij heel lang in een andere kamer ging staan en de camera op hem gericht bleef. Ik vroeg me af waarom Bruno zo lang wachtte om weg te gaan. Toen bleek ineens dat hij na de wissel meteen het geld kon ophalen. Als de Dardennes echter mij als kijker de informatie hadden gegeven dat Bruno op de wisseling geld en baby stond te wachten had ik zijn spanning wellicht wel gevoelt. Less is niet altijd more, maar de Dardennes denken daar schijnbaar soms anders over. Dat vond ik toch een minpunt in een verder toch vrij goede film.
3,5*

'' Ik vind deze film niet bepaald trots uitstralen. ''

Dat is dan ook het punt wat Roodkapje wil maken.

Ik ben altijd wel van de mistroostige verhaallijnen, dus dat sfeertje spreekt mij aan. Of het goed is voor de toeristenbranche, is een tweede.

Ik ben het volledig met Monika eens. Ik vond het ronduit een slechte film. Het verhaal had niets om het lijf. Het was allemaal erg ongeloofwaardig. De beste acteur was nog de baby. Maar zelfs die was niet geloofwaardig omdat deze gedurende de hele film stil was en nooit huilde. Ook bijzonder ongeloofwaardig was de gebeurtenis in het koude water waarbij het jochie bijna dood ging van de kou en de ander van alles nog kon doen zonder een krimp en gewoon rustig uren in zijn natte kleren rondliep. Tja, ik kan dan zo'n film niet echt serieus meer nemen...

Hallo, wordt wakker !! Realistisch ? Kom nou. Je schrijft dat de karakters goed noch kwaad zijn. Nou als je je baby verkoopt, iedereen voorliegt, mensen besteelt en weigert om te werken.? Wat heb je dan voor karakter ? Goed noch kwaad ? Ik vond die jongen meer een TBS gast zonder geweten eentje die alleen aan zichzelf dacht. Volgens mij heb jij een andere film gezien. Want dit slaat echt nergens op.

Een proficiat aan de gebroeders Dardenne.

Ik vind de film heel goed.

Er is geen muziek en dat stoort mij absoluut niet. Integendeel. De acteurs worden lang in close-up genomen. Een kans voor de kijker om na te denken..!?

Kan me best gelijkaardige toestanden voorstellen.

Gisteren zag ik "Colors", vandaag dit.

Mensenlief, wat roert in onze maatschappij ?

Luik

deze film bleef wel niet echt hangen bij mij, kvind het een vrij zwak scenario...

Mooie film die niet te moeilijk doet. Genoeg scènes om de personages op te zetten, precies de juiste situaties creëren om de ontwikkelingen weer te geven, heel netjes. Ook bijzonder goed geacteerd, met mooie lange scènes terwijl de film doorkabbelt. Heerlijk.

Veel overeenkomsten qua thema en aanpak met Rosetta. Toch vond ik deze film net een tikkeltje beter, al is het wat lastig uit te leggen waarom. Wederom sterk acteerwerk van onder andere de mooie Déborah François, die later te zien was in La Tourneuse de pages. Wat mijzelf toch wat tegenspreekt aan de film van de broertjes Dardenne is dat ze eigenlijk meer aanvoelen als een nova reportage dan een film.

had hoge verwachtingen van deze film na de prijzen die hij gekregen heeft, maar de film heeft mij niet bekoord. het leven van een koppel dat een beetje in de miserie leeft. vond hem globaal gezien saai.

Films laat ik doorgaans als een geheel over me heenkomen, zonder veel te letten op technische details of vormgeving, en of een film mij echt bevalt is in eerste instantie een 'gut feeling'. Maar bij 'l'Enfant' valt zelfs mij op hoe goed dit in elkaar zit, hoe zorgvuldig deze schijnbaar uit de losse pols geschoten film gemaakt is. Met geen woord of beeld teveel of verkeerd, zonder sentimentaliteit of afgezaagde sociale kritiek, wordt hier een verhaal verteld dat de goedkope morele verontwaardiging links laat liggen en juist door die vormgeving van grote schoonheid is. De makers gaan niet bijdehand doen en stellen zich niet boven hun personages, en weten met die 'bescheiden' opstelling heel veel te zeggen.

Met de impulsieve, opportunistische, totaal op zichzelf gerichte en tegelijkertijd van elke zelfreflectie gespeende Bruno wordt een raak portret geschetst van iemand die kennelijk al sinds zijn vroege jeugd volkomen op zichzelf is aangewezen, en daarom in moreel opzicht nog steeds een kleuter is. De combinatie van onbekommerdheid, kinderlijke naïviteit en routineuze leugens maakt hem ook tegelijkertijd sympathiek en deerniswekkend.
Zijn uiteindelijke gang naar het politiebureau - waarschijnlijk de eerste 'volwassen' daad van zijn leven - geeft dit alles alleen maar meer reliëf.

Het is misschien een 'klein' verhaal, maar het gaat er maar om hoe het verteld wordt. En zoals dat in deze film gedaan wordt, getuigt van grote klasse.

In vergelijking met Rosetta een stap in de goede richting, waar die laatste eigenlijk constant neerslachtig was en bewust zo extreem zwart/lelijk mogenlijk leek te willen zijn wist dit me wel te verrasen. Het is het nog steeds niet helemaal maar het maakte wel meer indruk. Vooral het camerawerk is weer erg sterk! De Dardenne's observeren en volgen hun personages en dat doet soms bijna docuachtig aan. Ondanks dat beide personages vrij oninteressant lijken bleef ik toch geboeid kijken. Langzamerhand komt er echter ergens een klik en ga je toch steeds meer met ze meeleven, vooral met Bruno. Ik voelde aanvankelijk een enorme woede toen ik er eenmaal achter was dat hij geen wandeling ging maken met zijn kind maar hem ijskoud wou gaan verkopen. Vooral hoe hij achteraf gewoon met zijn stapeltje geld wegwandelde om het vrolijk aan zijn vriendin te vertellen aan wie hij vervolgens voorstelde dat ze gewoon een nieuwe konden maken. Normaal zou ik meteen een enorme hekel aan zo iemand krijgen maar in plaats daarvan ga je inderdaad steeds meer zien dat hij eigenlijk zelf nog gewoon een kind is die ook maar probeert zijn hoofd boven water te houden en vaak gewoon niet snapt wat hij fout doet. Mede om die reden vind ik het einde ook zo mooi! Hij ziet eindelijk het licht en begaat mogenlijk zijn eerste volwassen daad door zichzelf aan te geven. Normaal zie ik een film zo grauw als deze het liefs een beetje hoopvol eindigen. Ik weet niet of je het als hoopvol kan zien maar die ene omhelzing zegt op dat moment zoveel dat ik spontaan van ontroering verblind werd. Complimenten aan de acteur (Renier) ook trouwens, wat een top rol! Maar ook aan zijn tegenspeelster (Francoise) die het evenals prima deed.
Het heeft me al met al niet teleurgesteld dus, wat ik na Rosetta wel vreesde, ga die trouwens nog een herkansing geven en bovendien heeft het me aangewakkerd om ook die andere drie belangrijke Dardenne's te gaan zien. Misschien dat ze ooit nog eens op het lijstje tussen Van Sant, Clark of Korine komen te staan, de woorden interessant en eigenzinnig staan al achter hun naam in mijn boekje. Maar dat zegt nog niet zo heel veel met al dat talent dat er rondloopt en al die onondekte namen natuurlijk.

3,5 sterren

Prachtige, aangrijpende rolprent van de gebroeders Dardenne: een menselijk drama op sobere wijze (fantastisch camerawerk) vastgelegd in een sombere omgeving.

Geweldig geacteerd door (vooral) Jérémie Renier en Déborah François.

Tot nog toe kende ik alleen "La Silence de Lorna" (ook prachtig), maar naar verluidt moeten "Le Fils" en "Rosetta" ook heel mooie films zijn. Die staan dus nu op mijn verlanglijstje.

Een slechte film zonder boeiend verhaal.

De acteerprestaties zijn niet echt goed en het verhaal is ook niet veel soeps. En het einde is ook niet om naar huis te schrijven. Niet goed. 1.5*

Van deze was 'k aangenaam verrast. De cast speelde heel naturel en overtuigend. Ook het verhaal kon me boeien van begin tot einde, alleen het einde kwam wel wat onverwacht.

Ondanks dat de personages niet van de slimste zijn (vooral het hoofdpersonage Bruno), leefde je toch mee.

Blij dat 'k deze eindelijk eens gezien heb en hopelijk tonen ze binnenkort eens de andere films van de Dardenne broers.

L’enfant

Mijn allereerste film van de gebroeders D’ardenne , Die me wel erg goed is bevallen. Tal aan mooie scènes zijn er, met veel rust in (natuurlijk heb je daar goede acteurs voor nodig die er zin in hebben). Zeker de scène waar Bruno in Sonia haar huis is terwijl ze woedend is op Bruno vond ik prachtig gedaan. Ook het verhaal van deze film is prachtig en meeslepend. Dat je je hele leven verpest kan worden door 1 misstap! Mooi… Bij mij is natuurlijk de sfeer één van de belangrijkste onderdelen van de film en daar heeft deze film het ook goed van afgebracht. Ik leefde zo fel mee dat ik in de eindscène water in mijn ogen kreeg. Even verdergaan op de sfeer : Ik vind persoonlijk dat je soms lange scènes nodig hebt om een bepaalde sfeer te creëren. Die lange scènes heb ik hier gezien, van begin tot einde. Zo, dat waren de voordelen.  Nu de nadelen. En dat zijn voor mij ook 2 grote nadelen. Het eerste is de soundtrack. Niet dat ik hem slecht vind hoor, maar er is gewoon geen soundtrack . De film moest niet rond een soundtrack hangen, maar ik vond toch dat er een uniek muziekje moest bij zijn. Het 2de is de cover, slapjes en zonder enige stijl, gewoon 2 mensen waar de titel onderstond…(of boven) Zo, ik kom uit op 4*.