L'Enfant (2005)

Mooie, indringende film weer van de Dardennes. Met drie ijzersterke drama's in dezelfde kenmerkende stijl (beweeglijke camera, de acteurs dicht op de huid zittend, de beelden tonen vooral de personages, veel minder wat ze zien) zullen ze vast blijvend een eigen plekje in de filmhistorie innemen.

Vond je? Ik vond het juist het meest troostrijke einde dat ik in een Dardenne-film zag: het suggereert toch spijt, medeleven en zelfs vergeving en een nieuwe kans voor de hoofdpersoon?

Niet mijn favoriete Dardenne-film, dat blijft het overrompelende en hartverscheurende Rosetta, maar wel weer een ijzersterk drama.

Door dit soort cinema heb ik dus de pest aan de Belgische film.

Sociaal armoedige tristesse in beeld brengen, hebben die filmmakers nu echt geen betere ideeën. Neem een paar lompe losers, gooi ze in een hoop miserie en dat neemt dan een Palm naar huis ? Volgens mij hebben we al 36 Palmen misgelopen op Cannes dan.

Visueel brakke cinema, met een stevige knipoog naar de Dogme beweging (al deden ze hier minder hun best), totaal gebrek aan soundtrack en verder een hoop pruillipmomenten die mij vooral deden walgen. Ach wat was het toch zielig allemaal, en ach wat kon het mij echt geen fuck schelen.

0.5*

Matige film, en niet echt mijn ding.

Ik werd het gesleep met dat kind echt zat na een tijdje, en ook de hoofdrolspelers deden mij helemaal niks.

Verhaal opzich wel oké, maar sommige scene's vond ik erg lang duren.

Toch wel makkelijk naar kunnen kijken, het bleef toch op een manier trekken dat ik het wel af wou zien.

2,5*

De gebroeders Dardenne gooien het over een andere boeg. Opnieuw complete miserie en fantastische acteurs. Deze keer echter wordt een onsympathiek personage gevolgd, en... het werkt niet naar behoren.

Dat het einde dit keer hoopvol lijkt te zijn, en hoe die tot stand komt, is mooi opgelost. Ik vraag me echter af of het rooskleurige hoop is of valse hoop, ook het meest intrigerende vraagstuk van de film. Het einde redt dan toch de film van een complete afgang, ik kom niet verder dan een magere 3*.

De tweede film die ik van de broers Dardenne heb mogen zien (na Le Fils) is wederom zeer sterk en krachtig. Hoewel de film ten opzichte van Le Fils behoorlijk tekort komt, omdat in die film het verhaal en de onderhuidse spanningen vele malen groter zijn, wist L'Enfant mij toch behoorlijk te overtuigen. De film is in bepaalde mate zo intrigerend en boeiend dat het de aandacht van kijker vasthoudt.

Ik hoop in ieder geval snel de andere films van de broers te zien, want het bevalt mij duidelijk zeer goed. Toch moeten ze oppassen dat het niet teveel een herhalingsoefening gaat worden, dat gaat op een bepaald moment toch wel vervelen.

Veel beter dan Rosetta. Waar daar drama op drama gestapeld wordt, is er hier niet zo'n overload en zijn er ook mooie momenten. Bruno werkt zichzelf flink in de nesten en het is interessant om te zien hoe hij daarmee omgaat, al kan ik me vinger er niet precies opleggen waarom.

Leuke trivia: Jimmy wordt door 21 verschillende acteurs/actrices gespeeld.

Mooie simpele film, die prettig afwijkt van enige glamour of vals sentiment. Het leven zoals het voor sommigen is, zou ik bijna willen zeggen.

Mijn eerste van de broertjes Dardenne, trouwens.

Ik vind deze film niet bepaald trots uitstralen.

Anyway, L'Enfant beviel me wel. In tegenstelling tot wat sommigen beweren zou ik Bruno niet zozeer als een slecht mens willen beschrijven als wel als een heel dom mens met beperkte mensenkennis en slecht vooruitzichvermogen (als hij al vooruit kijkt). Ik vond het een boeiend personage om te volgen, ondanks dat er weinig is aan hem om te waarderen. Het einde biedt echter een soort van hoop als Bruno zichzelf aangeeft. Hij lijkt eindelijk een soort inzicht van zichzelf (en wellicht zelfs anderen) gekregen te hebben. Maar of het genoeg is om na vrijlating een goed leven te kunnen lijden is dan weer een tweede vraag.

De filmstijl is niet zozeer esthetisch mooi als wel gewoon passend bij de film. De camera zat Bruno op de huid en je krijgt zo ongeveer net zo veel mee als hij zelf. Niet uniek, maar zeer goed toegepast. Andere personages, inclusief ook wel Bruno's vriendin, blijven daardoor wat vlak, maar dat maakt niet zo veel uit.

Wel jammer dat de Dardennes soms wel heel weinig prijs willen geven. Het is oké dat ze kijkers bij bepaalde acties of beelden zelf een gedachte willen laten creëeren in plaats van ze iets op te dringen, maar ze gaan er soms wat te ver mee. Neem bijvoorbeeld de scène waarin Bruno zijn kind ruilt voor geld. Ik had uit een recensie al opgemaakt dat dit ging gebeuren, maar zonder voorkennis kan die bewuste scène wel eens flink onduidelijk en zelfs langdradig worden, aangezien we niet van te voren horen dat Bruno zijn kind gaat ruilen. Ik zelf stond vooral wat raar te kijken dat toen Bruno het kind had neergelegd hij heel lang in een andere kamer ging staan en de camera op hem gericht bleef. Ik vroeg me af waarom Bruno zo lang wachtte om weg te gaan. Toen bleek ineens dat hij na de wissel meteen het geld kon ophalen. Als de Dardennes echter mij als kijker de informatie hadden gegeven dat Bruno op de wisseling geld en baby stond te wachten had ik zijn spanning wellicht wel gevoelt. Less is niet altijd more, maar de Dardennes denken daar schijnbaar soms anders over. Dat vond ik toch een minpunt in een verder toch vrij goede film.
3,5*

Een proficiat aan de gebroeders Dardenne.

Ik vind de film heel goed.

Er is geen muziek en dat stoort mij absoluut niet. Integendeel. De acteurs worden lang in close-up genomen. Een kans voor de kijker om na te denken..!?

Kan me best gelijkaardige toestanden voorstellen.

Gisteren zag ik "Colors", vandaag dit.

Mensenlief, wat roert in onze maatschappij ?

Films laat ik doorgaans als een geheel over me heenkomen, zonder veel te letten op technische details of vormgeving, en of een film mij echt bevalt is in eerste instantie een 'gut feeling'. Maar bij 'l'Enfant' valt zelfs mij op hoe goed dit in elkaar zit, hoe zorgvuldig deze schijnbaar uit de losse pols geschoten film gemaakt is. Met geen woord of beeld teveel of verkeerd, zonder sentimentaliteit of afgezaagde sociale kritiek, wordt hier een verhaal verteld dat de goedkope morele verontwaardiging links laat liggen en juist door die vormgeving van grote schoonheid is. De makers gaan niet bijdehand doen en stellen zich niet boven hun personages, en weten met die 'bescheiden' opstelling heel veel te zeggen.

Met de impulsieve, opportunistische, totaal op zichzelf gerichte en tegelijkertijd van elke zelfreflectie gespeende Bruno wordt een raak portret geschetst van iemand die kennelijk al sinds zijn vroege jeugd volkomen op zichzelf is aangewezen, en daarom in moreel opzicht nog steeds een kleuter is. De combinatie van onbekommerdheid, kinderlijke naïviteit en routineuze leugens maakt hem ook tegelijkertijd sympathiek en deerniswekkend.
Zijn uiteindelijke gang naar het politiebureau - waarschijnlijk de eerste 'volwassen' daad van zijn leven - geeft dit alles alleen maar meer reliëf.

Het is misschien een 'klein' verhaal, maar het gaat er maar om hoe het verteld wordt. En zoals dat in deze film gedaan wordt, getuigt van grote klasse.

Prachtige, aangrijpende rolprent van de gebroeders Dardenne: een menselijk drama op sobere wijze (fantastisch camerawerk) vastgelegd in een sombere omgeving.

Geweldig geacteerd door (vooral) Jérémie Renier en Déborah François.

Tot nog toe kende ik alleen "La Silence de Lorna" (ook prachtig), maar naar verluidt moeten "Le Fils" en "Rosetta" ook heel mooie films zijn. Die staan dus nu op mijn verlanglijstje.

Een slechte film zonder boeiend verhaal.

De acteerprestaties zijn niet echt goed en het verhaal is ook niet veel soeps. En het einde is ook niet om naar huis te schrijven. Niet goed. 1.5*

Van deze was 'k aangenaam verrast. De cast speelde heel naturel en overtuigend. Ook het verhaal kon me boeien van begin tot einde, alleen het einde kwam wel wat onverwacht.

Ondanks dat de personages niet van de slimste zijn (vooral het hoofdpersonage Bruno), leefde je toch mee.

Blij dat 'k deze eindelijk eens gezien heb en hopelijk tonen ze binnenkort eens de andere films van de Dardenne broers.

Een weinig succesvolle sjacheraar staat centraal in deze film, Bruno is de naam. Hij leeft met zijn vriendin Sonia en baby Jimmy in de marge. Het acteerwerk en het script vind ik de pluspunten van deze film. Mij persoonlijk spreekt deze film niet echt aan.

Tja, ik zal nooit een groot fan zijn van de Dardennes. Na Rosetta en La silence de Lorna was mijn zin in hun films al snel over. Ze brengen geen dramafilms, maar dramadramadramafilms. Een mens kan niet meer genieten hiervan. Geef me dan liever een goeie documentaire die dergelijke situaties in beeld brengt dan een film als deze. Terwijl het evengoed anders kan. Ik zag pas Lilja 4-ever nog eens opnieuw en vond dat dan weer wel een sterke film.

De film begon wel goed. Een koppel dat voor de verandering gewoon door het leven ging in die zin dat ze een kind kregen, nog altijd verliefd waren op elkaar en op hun jonge en naieve manier proberen om het beste te doen voor elkaar en het kind. Het feit dat ze leven aan de rand van de maatschappij zorgt dat je compasie krijgt met hen en benieuwd bent hoe ze met opstakels om zouden gaan. Maar dan verknoeien de Dardennes het aanlokkelijke gerecht met een klad mayonaise (figuurlijk uiteraard) door het slechtst denkbare op te voeren en het arme gezinnetje nog verder te laten ontsporen.

Als ze in Cannes allemaal van dit soort films te zien krijgen moet de hoeveelheid anti depressiva niet te overzien zijn... 't zal nog even duren voor ik nog een film van de Dardennes zie.

Rosetta is een film die in mijn gedachte beter en beter is geworden. Waar ik hem tijdens het kijken wel aardig vond, staat ie inmiddels in mijn geheugen als een erg knappe en sterke film. Net als Rosetta is L’Enfant een film waar ik echt in moest komen. De documentaire stijl begint pas te werken, als je weet wat voor vlees je in de kuip hebt met de personages. Dat duurde bij beide films zeker 20-30 minuten. Je gaat pas meeleven als je weet wat de karakters beweegt.

Bruno is een geval apart. Hij probeert zijn eigen baby te verkopen, beroofd oude vrouwtjes, liegt alles en iedereen voor en jat alles dat los en vast zit. Hij doet dat niet zozeer omdat hij geen keus heeft, maar omdat hij van moraal verwrongen is. Hij heeft gewoon geen zin om te werken. Het is een speels kind die geen onderscheid kan maken tussen goed en fout. En dat speelse, naïeve maakt hem ondanks de verschrikkelijke misdaden niet tot een typische badguy. Ik had zelfs nog wel sympathie voor hem toen hij steeds verder in de problemen kwam. De tasjesroof scène en alles dat daar op volgt vond ik zelfs heel spannend. Knap omdat er geen gebruik gemaakt wordt van verhaaltechnische trucjes of een spannende soundtrack. Ik hoopte ook echt dat ze niet gepakt zouden worden. Maf eigenlijk.

Ik weet nog steeds niet wat ik van het einde vind, wat in 18 verschillende geïmproviseerde versies schijnt opgenomen te zijn. Op zich kun je een sentimentele uitspatting na alles op een gegeven moment wel verwachten, maar toch lijkt het niet helemaal te passen. De films van de Dardennes zijn een tikkeltje zwaar op de maag (om het woord saai te vermijden, dat geldt namelijk niet voor de films als geheel), maar het zijn zeker unieke filmmakers met visie. Twijfel een beetje tussen 3,5 en 4 sterren. Maar misschien dat deze film ook in mijn herinnering beter en beter zal worden.

Uitstekende film over een jong rondzwervend koppel dat net een baby heeft gekregen. Een schrijnend verhaal waarbij het hoofdpersonage zichzelf steeds verder in de problemen werkt door een naïef onbesef tussen goed en kwaad. Met veel realisme in beeld gebracht waarbij de camera dicht op de huid van de acteurs blijft en er zelfs geen muziek is. Samen met het naturelle acteerwerk levert dit een redelijk indringende film op.

De derde film van de Dardennes, die ik zie. Ik moet wel zeggen dat ze een vrij constante factor zijn, want ook L’Enfant is me goed bevallen, is een vrij goede film, en gaat wederom over een paar mensen uit de lagere regionen van de samenleving.

Vooral het personage Bruno, die overigen goed gespeelt wordt door Jérémie Renier, is de moeite waard. Hij is niet door en door slecht, maar neemt in ieder geval toch wel een aantal opmerkelijke beslissingen. Hij is impulsief en daarom koopt hij zomaar dezelfde jas voor Sonja, omdat hij daar op dat moment zin in heeft. Maar toen hij zonder aarzelen besloot ombaby Jimmy te verkopen, zat ik toch wel even met verbazing te kijken. Toch had ik niet echt een hekel aan hem en ondanks alles zelfs een lichte sympathie. Ik gunde Bruno en Sonia het geluk, ondanks alles.

Wel jammer dat Sonia een wat matig uitgewerkt personage blijft. Alles draait eigenlijk om Bruno, terwijl de rest niet echt aan bod komt. De plotselinge uitbarsting van hem aan het einde, was wat sentimenteel, maar kwam aan de andere kant ook niet helemaal als een complete verrassing. Ik vond het in ieder geval niet geheel onlogisch, en wel goed passen bij de loop van het verhaal. L’Enfant is een typische film, die goed past in het rijtje van hun andere films. Somber met vaak toch nog wel een beetje hoop en daarnaast wordt er iedere keer lekker dicht op de huid gefilmd. Zo ontstaat een eigen stijl, die mij tot nu toe blijkbaar redelijk goed ligt.

3,5*

Bruno is een net volwassen geworden blaag, die zich op het verkeerde pad begeeft. Groot was mijn verrassing dat hij naast het gewone jatwerk ook zijn baby verkoopt! Zijn vriendin trekt dat uiteraard niet en wordt opgenomen in het ziekenhuis. Vervolgens probeert ie zijn leven te beteren. Het levert behoorlijk spannende scenes op, iets wat je niet meteen verwacht van een dramafilm. Voor de rest een heel solide en realistische film van de Dardennes. Vond het in het begin wat vreemd dat de film meteen zo aangrijpend, half climax-achtig startte, maar uiteindelijk zat het wel goed in elkaar.

Andermaal mooie, levensechte film van de gebroeders Dardenne. Met een heftig ontroerend

slot.

Vanmiddag voor nog geen euro in de kringloopwinkel gevonden. Ik vind het een erg goede film! Het kostte mij geen moeite om in het verhaal te komen. Vanaf het eerste moment pakte het mij. Voornamelijk de achtervolging vond ik erg spannend. Ik zat zeg maar aan het scherm gekluisterd. Interessante hoofdpersonages, ook al is Bruno niet de sympathiekste. Ik vind het acteerwerk van de gehele cast sterk en geloofwaardig. Ik ben erg blij dat ik deze heb aangetroffen! 4*

De gebroeders Dardenne vissen steeds in hetzelfde net met hun thema’s rond sociale achterstelling. Ook met l’Enfant gaat ze opnieuw die richting uit met een jong koppel dat pas een baby heeft gekregen en van dag tot dag moet kijken om rond te komen. Kleine criminaliteit is de hoofdbezigheid van Bruno, maar zijn problemen zijn ruimer wanneer zijn schuldeisers hem onder druk zetten om zijn schulden in te lossen.

In de hoofdrol Jeremie Renier die we ook al aan het werk zagen aan de gewetensvolle Igor in La promesse. Geen sympathiek personage, maar wel een interessant figuur om zijn drijfveren te achterhalen waarom hij zijn kind verkoopt. Olivier Gourmet komt ook even piepen, maar heeft een zeer beperkte rol.

Wederom een sombere film en een camerahantering die letterlijk dicht op de huid zit. Het maakt dat de emoties en de handelingen van de personages direct op je afkomen. Less is more, typisch voor de Dardennes.

Een spannend sociaal drama is dit. Prima acteerprestaties, met enkele oude bekenden uit Dardenne films, waaronder hoofdrol Jérémie Renier. Zoals dikwijls in de Dardenne films krijgen we een open einde maar hier vind ik dat wel gepast. De camerastijl is eveneens in huisstijl - met veel beweging - maar niet in die mate dat je er zeeziek van wordt. Voor mij is dit een topper van de gebroeders, werd er helemaal in meegesleept.

Prima film van de gebroeders Dardenne over een jong stel dat totaal onvoorbereid zit opgescheept met een kind. De gebeurtenissen zijn afwisselend grappig en tragisch, passend rauw en zonder opsmuk in beeld gebracht. Het ongedwongen akteerwerk van hoofdrolspelers Jérémie Renier en Déborah François is eersteklas. Je kunt de belgische regisseurs ervan beschuldigen continu min of meer dezelfde film te maken, maar gelukkig is het dan wel steevast een goede.