L'Enfant (2005)

We zijn er met de school naar gaan kijken en ik vond er helemaal niks aan. gewoon 95 min. proberen niet in slaap te vallen in de cinemazaal...

Ik begrijp al deze reacties niet zo goed. Dit is toch doodgewoon een zeer goede film! De reactie van Onderhond vind ik arrogant tot en met! Er wordt dan eens kritisch gekeken op de samenleving, maar blijkbaar is dat allemaal zo voorspelbaar en typisch Belgisch. Er wordt hier perfect geïllustreerd hoe reëel het verband is tussen de sociaal economische ondergang en de criminaliteit, zonder de pretentie te hebben van spectaculair vandalisme. De film is zo mooi in zijn eenvoud.

Neem nu die achtervolgingsscène met die brommer, noem me gerust een leek in de film, maar dat vond ik immens spannend!

Het ontbreken van een soundtrack vond ik juist een bijdrage aan de film. Die stiltes waren zeer emotioneel! De laatste scène had iets gelijkaardigs. In 'normale' films zetten ze een deuntje onder die huilscène, maar hier niet! En hoe het beeld plots wegflitste naar de castlist! Zonder enig geluid! Het was back to reality- gehalte werd overgebracht van de film naar mijn eigen leven!

Heerlijke film!

Je vindt maar wat je wil, maar ik ben onderhand zo'n beetje erg blij als ik een film zie waar geen kritiek geleverd wordt op de samenleving.

Ik heb het al meermaals gezegd, maar volgens mij is het tijd voor een film die de positieve kantjes van onze maatschappij eens belicht. Waarlijk een erg origineel concept!

Blijkbaar denken daar Cannes en de topvoorzitters en juryleden van het Festival de Cannes daar anders over. Ik zou me in jou plaats misschien eens afvragen waarom ze eventjes twee keer de Palmes d'Or zouden geven aan regisseurs die er volgens jou niks van kunnen. Volgens mij even belachelijk die opmerking als te zeggen " door Mamoru Oshii heb ik een hekel aan Japanse films" wat in mijn geval niet altijd zo is...

Mamoru Oshii is een regisseur, geen "soort cinema" lijkt me. Ik zeg toch niet dat ik door de Dardennes een hekel heb aan de Belgische film. Wel door de overdaad aan dramas die zich in het sociaal armoedig sfeertje afspelen.

Nochtans maakt belgië verschillende genres films, zowel in het frans als in het Nederlands. Vergeet daarbij niet dat "C'est arrivé près de chez vous" een Belgische film is dat als eindwerk film fungeerde voor onder andere Benoit Poelvoorde. De zaak Altzeimer is dan weer een compleet andere film, namelijk een Thriller, dan heb je ook nog Daens, wat een historische film is of anders ook nog Toto le Héro, dat weer een heel vermakelijke film is. Ofwel kijk je gewoon niet echt veel naar Belgische films en kraam je dingen uit waar je niet al te veel over weet, ofwel beschouw je de Freres d'Ardenne als enige Belgische regisseurs.

Ofwel ben je gewoon wat geïrriteerd en wil je gewoon geen moeite doen om het te begrijpen.

Ik heb het over een overdaad aan ... ik beweer helemaal niet dat er hier geen ander type films gemaakt wordt. Ik heb Man Bites Dog, De Zaak Alzheimer en Daens gezien, die veranderen weinig aan mijn stelling (zeker Daens niet, die past net erg mooi in mijn stelling - sociallistisch gebral over wantoestanden van de werkmens).

Daarbij heb ik niet meteen een hekel aan alle Belgische films, maar over de Belgische film in het algemeen kan ik weinig positiefs kwijt.

Beetje off-topic, maar wat is daar mis mee ? 1. de politiek ligt wat genuanceerder en 2. de tijden van Daens zullen eerdaags hier ook wel komen. Ik vind het denigrerende verwijten van niks dus.

Daar is op zich niks mis mee, behalve als je het in een klein filmlandje als België voor de 35e keer in je maag gesplitst krijgt. Zoiets vind ik, en da's drie keer, overdaad.

Maar zoals gezegd, da's off-topic.

Bedoel je dat die thematiek vaker voorkomt?

't Is zelfs wat breder dan een thematiek, meer een bepaalde armoedige sfeer.

Er zijn niet alleen films die rond armoedige milieus draaien, maar zelfs een film als Iedereen Beroemd wordt in zo'n keurslijfje gedwongen. Met een arme mijnwerker (als vader) die z'n baan verliest en met z'n gezin in één of ander veredeld hondehok woont.

Om de kern van de zaak nog eens aan te halen. Een beetje meer Any Way The Wind Blows zou de Belgische cinema geen kwaad doen.

Wat mij betreft krijg je je 'pointe' niet echt duidelijk, want in die film lijken het mij ook allemaal zwoegers, en arbeiders. Alleen luchtiger verpakt.

Maar dat is een positieve film en veel minder 'zielig' dan deze bijvoorbeeld. Ik snap wel wat Onderhond bedoelt, ik hou erg veel van de films van de Dardennes, maar er is zo weinig anders te zien hier. Zelfs Verlengd Weekend, een leuke komedie, vertrekt van een sociaal thema. Ook daar stoorde het me niet, maar het is opvallend.

Er zijn andere films, ik denk aan wat Harry Kümel gemaakt heeft, aan The Emperor's Wife van Julien Vrebos of recenter Nuit Noire, maar die zijn me allemaal opgevallen als verrassend on-Belgisch .

Ik snap ik het, de Zaak Alzheimer brak toch ook al met die sociale traditie ?

Zou kunnen, maar die heb ik nooit gezien .

Eerst en vooral: zalige film!

Cinema in zijn puurste vorm. Een verademing in de wereld van remakes, vervolgen, cgi,...

Eindelijk nog eens een film met gevoel.

En even nog mijn gedachten zeggen over de Belgische film: Iedereen die ook maar iets af weet over de belgische filmmarkt, probeer zelf maar eens een film te maken. Dat een film je niet aanspreekt, ok, maar afbreken is zooo gemakkelijk. Iedere belgische film kost bloed, zweet en tranen, alleen nog maar om een budget samen te krijgen!

Dat ons genre van films meestal sociale aanklachten zijn( maar je hebt er ook voldoende andere) ligt misschien ook in onze geschiedenis?

Niets dan respect voor de belgische filmmakers.

Ik vind het echt leuk dat je die film zo goed vindt! Ik weet wel niet of je die sociale aanklachten kunt wijten aan onze geschiedenis. Er was natuurlijk vroeger veel armoede, maar als je as we speak in Charleroi rondloopt, merk je dat sommige buurten echt wel marginaal zijn. De regisseurs komen ook van die buurten en het is maar normaal dat ze daar op de een of andere manier door geïnspireerd geraken. Onderhond insinueert dat de gebroeders Dardenne de sociale armoede opzoeken om op die manier een sentimenteel drama te maken, maar ik denk dat het juist laf zou zijn om die armoede te ontwijken.

Misschien leg ik de nadruk teveel op de sociale aanklacht, het is in eerste instantie een liefdesverhaal.

Nogmaals: prachtige film!

ik wil deze gauw gaan zien!

Ik verweet de film na hem gezien te hebben, te onrealistisch te zijn, en dan vooral in de persoon van Bruno. Het was ietwat ongeloofwaardig hoe hij zonder twijfeling direct zijn kind wilde verkopen. Dit draaide richting het einde bij en werd hij een stuk menselijker. Een goedgevonden oplossing om het gegeven van de film zo realistisch mogelijk weer te geven was het ontbreken van muziek, zodat je alleen de geluiden van de stad hoorde. En je zag ook niet bepaald de mooiste plekjes van Luik, maar de een beetje vervallen buitenwijken...
Hulde voor het einde!
3,5*

Sorry, Seraing natuurlijk... (ligt in de gemeente van Luik)

Heb 3,5 sterren gegeven; vond de film zelf ook nogal "over the top" en bovenal kon ik me niet inleven in de karakters. Een film als Toto Le Héros vind ik vele malen beter dan dit.

Wat niet wil zeggen dat het een "slechte" film is natuurlijk, maar dit is een van de mindere Dardenne films.

ik vind deze film niet zo heel goed.

het is niet mijn stijl van films.

maar slecht is hij niet.

ik geef hem 2.0

Als sociale aanklacht werkt de film zeker, maar op het punt van de karakters bleef het vrij oppervlakkig. De makers wilden een liefdesverhaal creeëren tussen 2 jonge mensen die met een kind moeten zien te overleven, maar ik kreeg meer de indruk dat Bruno haar zag als een scharreltje, wat is uitgelopen op een ongewenste zwangerschap. Daarbij is Bruno een niet al te snugger persoon, wat vooral blijkt uit de achtervolging tegen het einde van de film. Maar de film blijft sterk, door zonder franje of overbodig sentiment de hopeloosheid vast te leggen van mensen in de laagste sociale klasse.

Goh Wat een devaluatie van de Palm D'or. Ik vond Rosetta al niet zo bijzonder, maar daar zat dan nog een pak drama in. Hier kabbelde de realistische vertelling over een straatboefje langzaam voort. Krappe 2,5* voor mat filmpje.

Matige film, en niet echt mijn ding.

Ik werd het gesleep met dat kind echt zat na een tijdje, en ook de hoofdrolspelers deden mij helemaal niks.

Verhaal opzich wel oké, maar sommige scene's vond ik erg lang duren.

Toch wel makkelijk naar kunnen kijken, het bleef toch op een manier trekken dat ik het wel af wou zien.

2,5*

Nu heb ik me bijna een uur lang, alleen het eerste half uur niet, afgevraagd, hoe deze middelmatige film een Palm d'or heeft weten te winnen. Ik zie het niet, ben het eens met de voorzitter van Cannes 2005 Emir Kusturica, die de prijs aan Jarmusch wilde geven voor "Broken Flowers".

Hoewel de film niet slecht is, is hij ook niet bijzonder en stijgt hij wat mij betreft niet boven de middelmaat uit. Ik vind het een heel sober en kleurloze film die niet zou misstaan op een Woensdagavond. 3*

Schrijnend verhaal over hoe laag iemand kan vallen(Bruno) om ipv werk te zoeken en geld te verdienen voor zijn vriendin en kind,er voor kiest om het slechte pad op te gaan tot in het extreme.
Diene Bruno verdient gewoon ne goeie schop onder zijn kl*ten.
Ik begrijp dan ook niet goed waarom ze(Sonia) op het einde alsnog verandert van gedacht.
Wel goed geacteerd.
3 sterren.

ik kon me er zelf niet mee amuseren.

niet mijn soort films en ik had ook het gedacht bijna in slaap te vallen.

1.5

Uitstekende film alweer van de dardenne-brothers. Als Vlaming hoop ik evenwel dat deze Walen ons bespaard blijven.

Een Gouden Palm is misschien wat teveel eer voor deze film. Maar ik zou hem nu ook niet degraderen tot een roadmovie over een straatboef. De film is voor mij een weerspiegeling van een hele generatie losgeslagen jongeren die door gebroken familie's geen besef meer hebben van normen en waarden. Toch schijnt er een lichtje aan de einder, getuige het slotshot van de film.