Tsuburo no Gara (2004)

Na tig mislukte pogingen is het mij eindelijk gelukt deze film van het internet te plukken. Met Portugese ondertitels weliswaar maar daar ik het Spaans redelijk goed beheers is het Portugees voor mij makkelijk te begrijpen.

Over de film verder: Een mysterieus filmpje weliswaar waarbij ik onmiddellijk moest denken aan Haze van Tsukamoto. Net als die film visueel een heel mooi filmpje, mede ook door het bijzondere kleurengebruik. De eveneens mysterieuze soundtrack werkte bovendien ook nog eens zeer sfeerverhogend. Het einde vond ik trouwens erg mooi als de mysterieuze geluiden plaatsmaakten voor schitterende pianomuziek. Met het verhaal kon ik aanvankelijk niets, maar bij het napluizen van de recensie van Onderhond werd mij spoedig alles duidelijk.

Een interessant filmpje dus dit Tsuburo die bij mij hoog op de lijst stond van Aziatische films die ik nog wilde zien, mede ook omdat hij bij Onderhond in het 5,0* lijstje stond.

4,0*

Best knap trouwens dat de film hier bijna evenveel stemmen haalt als op IMDb. Al zit Dejima daar wel voor iets tussen natuurlijk

Hmmm. Dit was toch best wel heel erg mooi, maar aan de andere kant heb ik nog steeds niet echt heel duidelijk in de smiezen waar het nu eigenlijk over ging. Tsuburo no Gara is een behoorlijk trage film, waarin we beginnen met een man (die duidelijk wat cyberpunk-achtige snufjes in/op zich geopereerd heeft gekregen) en een vrouw in een soort van ziekenhuiskamer bivakkeren. En daarna gebeurt er eigenlijk verhaaltechnisch alsnog niet zoveel, er worden wat vergeefse pogingen gedaan om eruit te komen, wat flashbacks over eerder die ook niet bijster verhelderend waren, en veel interactie tussen de twee. En echt heel veel duidelijkheid over wat er nou aan de hand is kwam er ook niet, al heb ik wel enig idee gekregen. Maar het mag dan weinig plot zijn; de cinematografie is van grote klasse en ook het minimalistische, natuurlijke geluid/muziek is erg sterk. Voor het goede uur dat de film duurde was ik best wel onder de indruk, en Yamada heeft dan ook een juiste keuze gemaakt door de film op een dergelijke lengte te houden.

Zo nu dat ik deze film heb gezien valt voor mij het doek over de kijklijst van de horrordraft. Deze was het moeilijkste te vinden maar toch in geslaagd met Engelse ondertiteling. Er werd erg weinig in gesproken (minder dan 100 lijnen) er zijn slechts 2 cast members en ook nog even een oude man die volgens mij de dood moest voorstellen. Waar het nu precies over ging tja ik denk dat het vooral symbolisch was. De jongen leek me door een sluimerende ziekte ten dode opgeschreven. Het apparaat op zijn rug was een last die hij meedroeg zoals een slak haar schelp. Zijn laatste uren beleefde hij in een roes. Misschien was de verpleegster er niet echt en verbeeldde hij zich het alleen maar. Een engel die hem in zijn laatste uren bijstond. Eens als de dood hem is komen halen zien we hem in het laatste shot in het gras liggen blijkbaar vrij van zorgen en pijn in het paradijs. Uiteraard is dat maar een mogelijke interpretatie en kan de regisseur iets heel anders bedoeld hebben. Het was wel leuk, beetje traag, gelukkig maar kort. Maar het is geen film die ik nogmaals zou bekijken.

Japanse Gekkigheid met een hoofdletter G.

Vroeger was er een tijd op MM dat elk maf Aziatisch avant garde filmpje door een groepje fanatiekelingen gelijk de hemel in werd geprezen. Dit is er typisch zo eentje; obscure debuutfilm van een even obscure regisseur. Uiteraard Japans en alweer 13 jaar oud. Ik vermoed dat de meesten van deze fanatiekelingen inmiddels een braaf burgerman bestaan leiden en nog slechts Disney-films met hun kinderen meekijken, want van die Asiamania is thans maar weinig te bespeuren.

De film stelt verder geen zak voor. Twee mensen zitten vast in een lelijke, saaie ruimte. Einde verhaal. Er zijn een handvol nietszeggende dialogen en wat willekeurige beelden die werkelijk niets zinnigs vertellen. Hoe sommigen daar een heel plot uit kunnen destilleren is mij een raadsel... Audiovisueel is het ronduit lelijk: korrelige beelden, wat geflits en op de achtergrond een irritante ambient. Nee, dit is gewoon absolute bagger, die ik alleen vanwege de Horror Knock-out heb gekeken.

Geen verhaal, audiovisueel brak, op geen enkele manier interessant. Dan past maar één cijfer: 0,5*

Het zit wel diep hè Flashheart?

Tsja, ik ben er weer eens ingeluisd.

Dit is ook gewoon een vrij matig filmpje.

Obscure Japanse cyberpunk-film

Een film die vooral (voor mij) in tweestrijd is; Enerzijds zijn er zeer mooie shots, wordt er mooi gespeeld met licht en schaduwen en voegen de beelden soms echt iets toe om je te wanen in een cyberpunk-wonderland maar diezelfde beelden zijn gewoon lelijk geschoten doordat alles er erg korrelig en flets uit ga zien. En de film heeft het juist nodig van die audio-visuele pracht. Want ook al is het acteerwerk wel voldoende, het is van een ondergeschikt belang aan het visuele, omdat er bijna geen teksten zijn. Zonder dat er dus eigenlijk heel veel gebeurt loopt de film van een claustrofobisch atmosfeer naar het meer symbolische te interpreteren einde. En daar tussen zien we shots die er niet altijd toe doen. Rest alleen nog de vraag of ik het ook goed vond? Helaas nee, niet echt het was wel aardig maar heel veel had ik er niet mee.

Haha ik vind je review wel grappig. En tja je zou kunnen zeggen dat ik er ook ben ingeluisd maar ik heb ook braafjes alle andere films van de horror KO gekeken of ik ze leuk vond of niet. Die Asiamania heb ik denk ik niet meer zo meegekregen. Er zijn toch nog een aantal die hards aanwezig. Ik moet zeggen dat ik in het verleden ook wel van Aziatische films hield maar mijn voorkeur is danig veranderd en weer meer westers geworden. De oosterse cultuur en stijl spreekt me toch niet zo aan.