Chanthaly (2012)

Wow, nooit geweten dat Laos bestond, laat staan een land is. Kom je dus ook weer eens achter, haha!

Zelfs 1 van de 5 communistische landen in de wereld met Cuba, Vietnam, China en N Korea

Een film van eersten, altijd leuk. De eerste horrorfilm uit Laos én de eerste film uit dat land van een vrouwelijke regisseur (Mattie Do). Extra leuk is dat op het moment dat via crowdfunding het beoogde budget voor haar tweede film Nong Hak (2016) werd binnengehaald, Do haar belofte nakwam om deze film tot public domain te verklaren. Dan ben je best een Baas als beginnend filmmaker. Hij is niet alleen gratis (en legaal) op YouTube te bekijken, maar je mag er dus mee doen wat je wilt; nasynchroniseren, opnieuw monteren en publiceren, anything goes.

Chanthaly mag een low-budget film zijn, die opgenomen is rond het huis van de regisseur zelf, maar het ziet er lang niet onaardig uit vergeleken met films uit omringende landen die ik heb gezien. Kuon Puos Keng Kang (2001) uit Cambodja bijvoorbeeld. Natuurlijk is Chanthaly tien jaar jonger, maar toch… Als je bedenkt dat het $5000 en een pallet bier gekost heeft, is het nog steeds indrukwekkend voor een debuut uit een land waarvan de filmindustrie niet heel ontwikkeld is; op MovieMeter kun je de gehele filmgeschiedenis van Laos op 2 handen tellen.

Echt eng wil het overigens niet worden, en je zou het evenwel een antropologisch drama met griezelelementen kunnen noemen, in plaats van een horror. Maar verveeld heb ik me niet met mijn eerste film uit Laos. Hier en daar sleept het misschien wat, maar als je geen vuurwerk verwacht, is het niet onaangenaam.

3,2*

Dat communisme-stempeltje is wel een beetje achterhaald hoor, maar misschien zeg je dit vanuit Amerikaans oogpunt. Laos is een republiek met één politieke partij die in 1975 aan de macht kwam en die in 1991 hun communistische ideologie achter zich liet. Sindsdien heeft het land zich opengesteld voor o.a. investeerders en toerisme. Dat communisme is nooit echt goed van de grond gekomen. Mede door de grote etnische en culturele diversiteit en grote afstanden in het onherbergzame land mislukte de opzet van een gemeenschappelijke landbouw. Jammer genoeg zien we die etnische veelzijdigheid / rijkdom van Laos nog niet terug op het grote doek en lijdt de Laotiaanse cinema (net als de Thaise overigens) onder dictatuur en censuur. Vanuit de overheid is dan ook geen intentie / budget om de filmcultuur impulsen te geven. Goedkoop gemaakte politiek correcte liefdesverhalen en horrordrama's is voorlopig het enige wat we mondjesmaat uit Laos mogen verwachten.