• 15.798 nieuwsartikelen
  • 178.213 films
  • 12.223 series
  • 34.000 seizoenen
  • 647.383 acteurs
  • 199.064 gebruikers
  • 9.375.065 stemmen
Avatar
 
banner banner

Cómo Pasan las Horas (2005)

Drama | 90 minuten
3,31 8 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 90 minuten

Alternatieve titel: The Hours Go By

Oorsprong: Argentinië

Geregisseerd door: Inés de Oliveira Cézar

Met onder meer: Guillermo Arengo, Roxana Berco en Susana Campos

IMDb beoordeling: 6,6 (72)

Gesproken taal: Spaans

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Cómo Pasan las Horas

Onderhuidse spanning en ontroering in een dag uit het leven van een Argentijnse familie. Juan neemt zijn jonge zoontje mee naar het strand, terwijl zijn vrouw René haar moeder ophaalt uit het verzorgingshuis voor een dagje uit.

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van eRCee

eRCee

  • 13441 berichten
  • 1978 stemmen

De film deed me een beetje denken aan Sokurovs Mat i syn (hoewel de verschillen natuurlijk veel groter zijn dan de overeenkomsten). Cómo Pasan las Horas brengt de liefde tussen een vader en zoon in beeld op fraaie, kalme, alledaagse wijze. Ruim een uur lang lijkt het daar ook bij te blijven, maar gelukkig introduceert Inés de Oliveira Cézar aan het einde een filmische climax in de vorm van het ongemerkt overlijden van vader op het strand. Dat shot van de spelende zoon, terwijl de uren verglijden, geeft de film wat mij betreft z'n waarde. Stilistisch was ik van de vervormde beelden niet zo gecharmeerd, om maar niet te zeggen dat het ronduit lelijk is, en dat ik de functie ervan ook niet zo duidelijk zag (vergelijk bijvoorbeeld met wat Lynch doet in Inland Empire, dat is wél echt effectief gebruik maken van dit soort effecten). Ook daarbuiten is de cinematografie en de belichting overigens uiterst flets, hoewel er enkele mooie strand-beelden zijn. Tenslotte vond ik de sequenties met de moeder en de oma niet erg veel toevoegen. Redelijke film, halve punt extra voor het eerder genoemde shot.